احساس تنهایی کار دست زن بازنشسته داد
مزه پرانی های شوهرم نقل مجالس خانوادگی مان شده بود و مسعود با شوخی های مسخره اش اعصابم را خط خطی می کرد. او همیشه از تجدید فراش و ازدواج با خانم بیوه ای حرف می زد که خواهر یکی از دوستانش است.
خراسان:زن ۵۵ساله در دايره اجتماعي کلانتري ۳۵مشهد افزود: من هر چه به او مي گفتم دست از اين حرف هاي چرت و پرت بردارد و شخصيت مرا جلوي ديگران خرد نکند فايده اي نداشت و مسعود با اين شوخي هايش آن قدر مرا عصبي و افسرده کرده بود که واقعا فکر مي کردم ريگي به کفش دارد و حتي نسبت به آن خانم نيز احساس تنفر و حساسيت زيادي پيدا کرده بودم.
مشکلات روحی و روانی من از حدود ۶ماه قبل بیشتر شد چون بازنشسته شدم و هر روز مسعود که اهل خوشگذرانی و تفریح است با دوستانش به این طرف و آن طرف می رود و از ازدواج مجدد و این که می خواهد یک هووی خوب برایم بیاورد تا در خانه تنها نمانم حرف می زند.
صحبت های شوهرم حتی در رفتار ۲ پسرم نیز تغییر ایجاد کرد و آنها نیز دچار بدبینی شده اند. من که دیگر واقعا حوصله ای برای شنیدن حرف های مسعود نداشتم یک روز به او گفتم خیلی مردانه برو و خواهر دوستت را بگیر تا تکلیف ما هم روشن شود. در این لحظه او قهقهه ای زد و گفت: اتفاقا همین کار را می خواهم به زودی انجام بدهم و سپس از خانه بیرون رفت.
خیلی دلم گرفته بود و با ناراحتی از خانه بیرون زدم و به پارک رفتم. روی صندلی نشسته بودم و با یادآوری خاطرات گذشته و این که مسعود برای جلب رضایت پدر و مادر خدا بیامرزم با ازدواجمان چقدر تلاش کرد چشمانم پر از اشک شد. در این لحظه مردی حدود ۵۸ساله در کنارم نشست و به صورتم نگاهی کرد و گفت: اتفاقی افتاده، نکند شما هم مثل من تنها هستید. نمی دانم چرا با این سن و سال فکر احمقانه ای به سرم زد و گفتم شوهر ندارم و به این ترتیب بود که آشنایی ما آغاز شد.
من هر روز به پارک می رفتم و با آن مرد که البته فردی باوقار و سنگین است قدم می زدم و به نوعی می خواستم جای خالی مسعود را با حضور این فرد و صحبت های پدرانه اش پر کنم. اما شوهرم که نسبت به من مشکوک شده بود یک روز با پسرانم مرا زیرنظر گرفتند و زمانی که با آن آقا در پارک قدم می زدم جلو آمدند و سروصدا راه انداختند. مرد غریبه به شوهر و پسرانم گفت: این خانم مثل من تنهاست و شوهرش را چند سال قبل از دست داده است و شاید ما بخواهیم در آینده باهم ازدواج کنیم.
با اين وضعيت آبرو و حيثيتم رفت و مسعود مي گويد حاضر نيست يک دقيقه به اين زندگي ادامه بدهد. پسرانم نيز مرا مايه ننگ خود مي دانند. البته خودم مي دانم که چه اشتباهي کرده ام ولي واقعيت اين است که سال هاست من وهمسرم از نظر عاطفي همديگر را از دست داده ايم. او دلخوش به دوستان خوشگذران خود است و من سرگرم کارم بودم که با بازنشستگي، احساس تنهايي عذابم داد و مرتکب چنين حماقتي شدم.