در آبدان جان آدمی چند می ارزد؟
خلیج فارس- آبدان؛ شهری از توابع دير که وصف گوجه فرنگی هایش را در جای جای ایران می شنویم، هر روزه دل آشوبه های پر از تکرار مادرانی را روایت می کند که نبود یک پل عابر پیاده باعث می گردد تا امن یجیب بخوانند و بچه هایشان را روانه مدرسه کنند...
میان تشویش های دلبندش، صدای ترمز و بوی لنت و عطر جنون و پیغام مرگ نهفته بود.
مادر نمی تواند زانوهای خمیده پر از دردش را «پل» کند تا عزیزش به سلامت از خیابان اصلی شهر بگذرد. او نمی تواند فرزندش را تا رسیدن به مدرسه همراهی کند. خیابان اصلی که نه، جاده ای که از میان شهر می گذرد پر از نگاه عزرائیل است.
آبدان؛ شهری از توابع دیر که وصف گوجه فرنگی هایش را در جای جای ایران می شنویم هر روزه دل آشوبه های پر از تکرار مادرانی را روایت می کند که نبود یک پل عابر پیاده باعثمی گردد تا «امن یجیب» بخوانند و بچه هایشان را روانه مدرسه کنند.
شهری با حدود هفت هزار نفر جمعیت و ۱۳۰۰ خانوار، به بهانه جمعیت اندکش فاقد یک پل عابر پیاده بر گذرگاهی است که از میانه شهر می گذرد تا جان آدمی را به مسلخی بکشاند که شاید پیامدش نوشداروهای «سهراب زنده نکن» باشد و شیون هایی که «ما را در غمتان شریک بدانید» مسئولین را به دنبال دارد.
علاج واقعه اما قبل از وقوع نمی کنیم تا یک سرعت، یک سبقت، یک جیغ ترمز و یک پرپر زدن را سرفصل همه قصه های این شهر نماییم. چرا؟
ساکنان آبدان چشم انتظار نگاه مسئولان هستند.
آقای استاندار! مردم آبدان برای ساخت یک پل عابر پیاده شما را صدا می زنند. می شنوید؟
تا صدای ترمز و بوی کافور در هم نپیچیده لطفا صدای اینها را بشنوید.
جان آدمی اینجا چند می ارزد؟ ارزش جان ۷۰۰۰ آدم را هم حساب کنید. کم نیست. قبول دارید؟
جناب والی بوشهر؛ در پایان مرور چندصدباره این جمله گهربار مولاعلی(ع) خطاب به مالک اشتر نخعی را بر خود واجب می دانم و امیدوارم شما نیز ولو یک بار آن را قرائت نمایید:
از وظایف اختصاصی شماست که نیازهای مردم را در همان روز که به اطلاعتان رسید، برآورده سازید.