نامه «مادرخانه دار» به نمایندگان مجلس
این سومین نوشته این مادر خانه دار است، این بار خطاب به نمایندگان منتخب که کرسی نشینان مجلس نهم خواهند بود.
به گزارش افکارنیوز به نقل از خراسان، نامه يک مادر خانه داربه رئيس جمهور که در ۲۰ تير ماه سال ۹۰ منتشر شد و پيامد آن نامه ديگري از اين مادر در روزنامه خراسان منتشر شد اما شهرت آن ملي شد و از طريق فضاي مجازي بين المللي هم شد. آن زمان برخي به ديده ترديد نگريستند که چگونه يک زن خانه دار به اين شيوايي و رسايي قلم به نقد مي گرداند و همه چيز را چنان رصد مي کند که شايسته يک مدير و سياست مدار است پس... اما گمانه آنان قرين صواب نبود بلکه آن زن و مادر خانه دار ايراني را دست کم گرفته بودند. حال آن که يک مادر يک معلم هم هست. مي فهمد، پس گاهي هم مي نويسد و اين سومين نوشته اين مادر خانه
دار است، اين بار خطاب به نمايندگان منتخب که کرسي نشينان مجلس نهم خواهند بود...
به نام خدا
من یک زن ایرانی ام؛ یک زن مسلمان ایرانی. نه خبرنگارم، نه روزنامه نگار و نه حتی یک نویسنده من یک زن ایرانی ام که مانند همه ایرانیان غیور و غیرتمند، کشورم را دوست دارم هر چیزی که باعثسربلندی و اقتدار آن شود مرا خوشحال می کند و هر چیزی که خدشه ای بر این اقتدار وارد کند نگرانم می سازد و اگر قلم به دست می گیرم و می نویسم تنها به خاطر این است که می خواهم مسئولان کشورم برای یک بار هم که شده مشکلات ما را از زبان خودمان بشنوند تا از یک خبرنگار، روزنامه نگار، یک مجری برنامه تلویزیونی، سایت و یا هر چیز دیگری که من حتی نام آن را نمی دانم و این بار می خواهم خطاب به همه کسانی بنویسم
که با رأی ما انتخاب می شوند و پست و مقام خود را مدیون رأی ما هستند. عمری ما مطیع اوامر آنان بودیم پس قطعا دنیا کن فیکون نخواهد شد اگر یک بار هم آنان پای درد دل ما بنشینند. اما قبل از هر چیز می خواهم درباره طبقه ای بنویسم که در آن زندگی می کنیم.
طبقه ای که بیشترین جمعیت این کشور را تشکیل می دهد، «طبقه سوم». به نظر من اغلب جوامع و مخصوصا جامعه ایران را می توان به سه طبقه تقسیم کرد. طبقه اول شامل وزیران، نمایندگان مجلس، استانداران، شهرداران، مدیران رده بالای دولتی و به طور کلی همه کسانی می شود که به نوعی در اداره کشور دست دارند قوانین را آنان وضع و اجرا و سیاست های کلی نظام را تبیین می کنند و در یک کلام سیاستمداران - طبقه دوم شامل کارخانه داران، بازاریان، تجار، صاحبان شغل های پردرآمد و خلاصه همه کسانی می شود که به قول معروف پولشان از پارو بالا می رود که اگر بگوییم اقتصاد کشور در دست آنان است، سخنی به گزاف
نگفته ایم و طبقه سوم شامل کارگران، کارمندان، خرده بازاریان، صاحبان شغل هایی با درآمد اندک و همه کسانی می شود که از آن ها به عنوان قشر ضعیف و آسیب پذیر جامعه یاد می شود و بر این اساس شهرها را نیز به دو قسمت بالای شهر و پایین شهر می توان تقسیم کرد. بالای شهر با همه امکانات و زرق و برقش از آن طبقه اول و دوم و پایین شهر با همه کمبودها و مشکلاتش از آن ما طبقه سومی هاست. این فاصله طبقاتی همیشه و در همه دولت ها بوده است و هیچ کس نمی تواند ادعا کند قادر است این فاصله را حذف کند چون اختلاف درآمدهاست که اختلاف طبقات را به وجود می آورد و تنها چیزی که دولت ها را از یکدیگر متمایز می
سازد میزان حمایت آنان از این قشر ضعیف و آسیب پذیر است و زمانی این اختلاف طبقاتی نمود بیشتری پیدا می کند که عده ای افراد ثروتمند جامعه و یا به قولی از ما بهترون و دانه درشت ها بخواهند برای جلوگیری از کپک زدگی پول هایشان آن را به طرف بخش و یا کالای به خصوصی سوق دهند آن وقت است که در آن قسمت قیمت ها چنان بالا می رود که هیچ کس توانایی جلوگیری آن را ندارد کاری که چندین سال قبل با مسکن کردند و در مدت کوتاهی چنان قیمت مسکن سیر صعودی به خود گرفت که امروزه خانه دار شدن برای جوانان تبدیل به رویایی دست نیافتنی شده است و همان کار را امسال با سکه و طلا و ارز کردند.
نگرانی ما از گران شدن سکه و ارز نیست زیرا ما حقوق بگیران همین قدر که بتوانیم اول ماه را به آخر ماه گره بزنیم شق القمر کرده ایم نگرانی ما از اثرات سویی است که گران شدن این کالاها بر سایر مایحتاج عمومی مردم می گذارد و هر کسی بی دلیل یا بادلیل می خواهد گران شدن اجناس خود را به پای گران شدن طلا و سکه و ارز بگذارد و از این آشفته بازار سودی به جیب بزند و اینجاست که گویی تورم سوار بر اسب تیزپایی می شود و ما با پای پیاده به دنبال آن و مسلم است که آن اسب تیزپا کجا و ما با این پای لنگان کجا و باز این ما هستیم که باید تسلیم شویم و سر تعظیم فرود آوریم در مقابل این همه گردن کلفتی و این
یعنی اوج درماندگی ما وقتی در یک طرف شهر برج هایی را می بینیم که هر روز بر ارتفاع آن افزوده می شود و در طرف دیگر خانه هایی که تاب این همه فشار را ندارند و فرو می ریزند در یک طرف انسان هایی که سیر نمی خوابند و در طرف دیگر انسان هایی که از سیری نمی خوابند.
در آن سو افرادی که هر لحظه بر عرض آن ها افزوده می شود و در این سو… و شما آقایان دانه درشت که نمی دانم که هستید و چه هستید و چرا و چگونه چنین درشت شده اید آیا بهتر نبود به جای این که ثروت خود را صرف آشفته بازار این مملکت کنید و به جای این که باری شوید بر دوش این دولت و ملت، باری از دوش آن بردارید و پول خود را صرف کار و اشتغال کنید و خانواده ای را بر سر سفره خود بنشانید؟ این قبری که در حال کندن آنید قبر خودتان است هر چه آن را عمیق تر کنید در آن مدفون تر خواهید شد پس بر سر این قبر پرزرق و برق بنشینید و تا ابد برای خودتان زار بزنیدو…
اما درحال گذر از روزهایی هستیم که انتخابات را پشت سر گذاشته ایم. انتخابات با همه شعارها و وعده و وعیدهایش به پایان رسید شعار حمایت از قشر ضعیف و آسیب پذیر جامعه شاید تنها شعار مشترکی باشد که در تبلیغات همه نامزدها به چشم می خورد اما نمی دانم برخی کسانی که شاید با حمایت های مالی و تبلیغی سرمایه داران و کارخانه داران بزرگ راهی خانه ملت شدند می توانند حامیان خوبی برای قشر کارگر ما باشند و آیا ادای دین به آنان باعثنخواهد شد چشم خود را بر واقعیت های جامعه کارگری ببندند و آیا کسانی که امروز حتی به اموال خود رحم نمی کنند و آن را این چنین حیف و میل می کنند فردا می توانند
امانتدار خوبی برای اموال بیت المال باشند(ا… اعلم) به هر حال امروز تمام کسانی که مستقیم با رای ما انتخاب می شوند در برابر ما مسئولند و هر چه این حضور پررنگ تر باشد مسئولیت آنان سخت تر و سنگین تر است. بنابراین شما آقای رئیس جمهور، نمایندگان مجلس، اعضای محترم شورای شهر و همه کسانی که با رای ما انتخاب می شوید امروز شما پست و مقام خود را مدیون ما هستید پس غره مشوید به پست و مقامی که با کمک ما به آن رسیده اید. شما پا بر دوش ما می گذارید و بالا می روید اما از بالا به ما نگاه نکنید و خود را برتر از ما ندانید اگر به گفته امام راحلمان هنوز هم قشر ضعیف جامعه را ولی نعمت خود می
دانید و اگر توصیه های رهبر فرزانه انقلاب را فصل الخطاب اعمال و رفتار خود قرار می دهید، یک طبقه پایین بیایید خود را در کنار ما ببینید و تافته جدابافته از ما نباشید. ما نه مانند طبقه اول آن قدر قدرت داریم که قوانین را وضع کنیم و نه مانند طبقه دوم پول و پارتی که بتوانیم به وسیله آن قوانین را دور بزنیم و یا آن را به نفع خود تعبیر و تفسیر کنیم. بنابراین فریاد کردن مشکلاتمان آخرین تیری است که در ترکش ما می ماند پس انتقادهایمان را به حساب دشمنی با خود و نظام مگذارید و با انکار آن شانه از زیر بار مسئولیت خود خالی نکنید. ما به خوبی درک می کنیم که در وضعیت تحریم به سر می بریم و
این تحریم ها خواه ناخواه برای ما تبعاتی دارد اما از مسئولان خود می خواهیم با تصمیمات نا به جا و نادرست ظلم مضاعفی بر ما روا ندارند و به خاطر داشته باشند کوچک ترین اشتباه آنان بزرگ ترین ضربه را بر پیکره زخم خورده زندگی ما وارد می کند و اما روی سخنم با شماست نمایندگان محترم مجلس، توقع و انتظار ما از شما بیش از سایر مسئولان کشور است شاید به این دلیل که شما همشهری و هم استانی خود ما هستید شما که برای نشستن بر کرسی مجلس چنین خود را به آب و آتش می زنید امیدواریم در طول دوران نمایندگی نیز با غیبت های خود مجلس را از رسمیت نیندازید اگر قرار است قانونی در مجلس به تصویب برسد،
زودتر آن را به سرانجام برسانید زیرا سرگردانی یک قانون سرگردانی کسانی را در پی دارد که کار یا زندگی آنان وابسته به تصویب یا رد آن قوانین است و وظیفه مهم تر شما علاوه بر قانون گذاری نظارت بر اجرای صحیح قوانین است چه بسا قوانینی که در حد یک حرف باقی مانده و هرگز اجرا نشده است و این به دلیل کم کاری و پیگیری نکردن شماست ما نمایندگانی پرکار و با اراده می خواهیم گذشت آن زمان که شاهان و سلاطین بر تخت سلطنت تکیه می زدند و عده ای نوکر و خدم و حشم سایه بان آنان می شدند و آن ها را باد می زدند.
امروز مسئولان کشور باید در کنار مردم کار کنند و عرق بریزند تا کشور ساخته شود. امروز این مسئولان هستند که باید سایه ای شوند بر سر این ملت. ملتی که با حضور پرشور خود در انتخابات ثابت کردند اندکی از آرمان های خود عقب ننشسته اند آنان ثابت کردند فرسنگی از سیاستمداران خود جلوترند. صف های طولانی و انتظار دو سه ساعته برای ریختن رای خود گواه روشنی است بر این مدعا. اما آیا همیشه این مردم هستند که باید وفاداری خود را به انقلاب و نظام ثابت کنند آیا همیشه این مردم هستند که باید خاری شوند در چشم دشمنان، اگر نوبتی هم باشد نوبت شماست که به ما و به خودتان و به دشمنان این کشور ثابت
کنید که قدر این همه فداکاری و از خودگذشتگی مردم فهیم ایران را می دانید ثابت کنید با همه اختلافات حزبی، گروهی، دینی و مذهبی باز هم دغدغه زندگی مردم دغدغه اصلی شماست. ثابت کنید وعده وعیدهای شما در حد حرف باقی نمی ماند و به آن ها عمل خواهید کرد ثابت کنید با تدبر و اندیشه خود نمی گذارید تحریم ها باعثنارضایتی مردم شود. ثابت کنید مردمداری و عدالت را از امام علی(ع) به ارثبرده اید.
ثابت کنید آزادگی و عزت نفس را از مکتب امام حسین(ع) آموخته اید و مخلص کلام این که ثابت کنید لیاقت و شایستگی نمایندگی این مردم را دارید و ثابت کنید که هرگز در انتخاب خود اشتباه نکرده ایم و شما هموطن گرامی که در روزنامه ها و سایت های وابسته به دولت در حمایت از دولت و دولتمردان قلم می زنید و یا به عنوان مشاور و رئیس دفتر و کارمند و غیره برای آنان کار می کنید و یا کسی هستید که میلیون ها و بلکه میلیاردها تومان سرمایه خود را صرف طرفداری از نامزد مورد علاقه خود می کنید چه شما که در اطراف دولت و دولتمردان و سیاستمداران برای آن ها سینه چاک می کنید و چه آن پیرزن و پیرمرد روستایی
در دورترین نقطه این مرز و بوم همه حق انداختن فقط و فقط یک رای را در صندوق دارند پس هیچ کس بر دیگری محق تر نیست بنابراین در برخورد با ما طلبکارانه و ریاست گونه رفتار مکنید و خود را نسبت به آنان دایه مهربان تر از مادر ندانید و همیشه به یاد داشته باشید تاریخ بارها و بارها ثابت کرده است که این پابرهنه ها هستند که سرنوشت یک کشور را می سازند نه اتو کشیده ها و دست به کمرها. همه ما به خوبی می دانیم نه آنان که در داخل کشور با ندانم کاری خود آب به آسیاب دشمن می ریزند و نه آنان که در خارج از این مرز و بوم برایمان اشک تمساح می ریزند هیچ کدام دلسوزان واقعی ما نیستند که اگر بودند سال
ها ما را تحریم نمی کردند که اگر بودند دانشمندان ما را با قهر کین خود چنین پرپر نمی ساختند. انسان های سبک مغزی که امروز فرزندان ما را می کشند مبادا فردا آنان روزی روزگاری بمب اتم بسازند و بخواهند انسان های دیگر را بکشند!!
واقعا که نمی دانم آن را باید به حساب کوته فکری و بی خردی آنان گذاشت یا به حساب خوی استعمارگری و برتری طلبی آنان. و در پایان مطلب بد نیست با توجه به این که به روزهای پایانی سال و ایام نوروز نزدیک می شویم یادی کنیم از مادران سرپرست خانوار که زیر بار زندگی کمر خم می کنند و هیچ کس جز خودشان صدای شکستن استخوان هایشان را نمی شنود. همه ما مادران درک می کنیم چقدر سخت است در این ایام سال فرزندی از مادرش چیزی بخواهد که توانایی برآوردن آن را نداشته باشد گویی خنجر را به قلب مادر می زنند و آن را هزار پاره می کنند و در پی آن بغضی که باید فرو خورده شود.
مبادا فرزندی شکستن مادری را ببیند امیدواریم اگر قرار است افراد، نهادها و یا سازمان هایی خاص از آن ها حمایت کنند کمک هایشان نوشدارویی پس از مرگ سهراب نباشد و این کمک ها هر چه زودتر به دست آنان برسد قبل از این که غرور مادری زیر نگاه فرزندش ترک بردارد و به یاد آوریم ما شیعه همان مولایی هستیم که کوچه های کوفه هنوز یتیم نوازی او را از یاد نبرده است.
معصومه کمالي