یک نمایش ملی و ایرانی در دل طبیعت؛
سیزدهی که نحس نیست
حکایت این روز می شود یکی از بهترین روزهای نوروز و همان طبیعت که طراوتش آدمی را به سوی خود می خواند و سرسبزی آن خرج بخش روح و جان می گردد.
افکارنیوز- طبيعتي كه همواره در ايران مورد احترام و ستايش بوده و مردمان اين سرزمين در حفظ جاودانگي آن كوشيده اند و انگار و تجلي آن در نوروز بيشتر احساس مي شود.
بنابر سنتی دیرینه آدم بعد از گذراندن ۱۲ نوروز جشن زیبای بهاری و سال نو روز سیزدهم را در دل طبیعت می گذرانند.
اگر سیزده بدر را یک نمایش ملی و ایرانی در دل طبیعت بدانیم پر بیراه نگفته ایم.
روزی که دوستان و اقوام و فامیل و خلاصه خانواده ها دلشان را از هیاهوی شهری جدا و آن را به دامان طبیعت دعوت می کنند.
خانواده ها با صفا و صمیمت و در کنار هم می نشینند.
و نقل محفل و مجلسشان می شود گل گفتن و گل شنیدن در این روز کمتر در خانه می ماند، همه به قول معروف به دنبال به در کردن سیزده و جدا شدن از نحسی ها هستند که قصه ای اشتباهی به پیشینه های کهن باز می گردد و اعتقادی است که ریشه ای در ایران باستان متولد نشده بلکه به روزگاری دگر باز می گردد که در ادامه به بآن اشاره می کنیم.
طبق قانون سنتها مردم دوست دارند نحو دور کردن این به اصطلاح نحسی را با سبزه های هفت سینی که دراین روز قرار به گره زدشان می شود دور کنند همان سبزه هایی که مهمان ۱۲ روزه سفره هفت سین عید نوروز بوده اند و قرار است به آب روان سپرده شوند.
و آدم ها دوست دارند به سبب برآورده شدن آرزوهایشان سبزه گره بزنند.
بساط بازیهای دسته جمعی حسابی در آخرین روز تعطیلات نوروز پهن است پیر و جوان می نشیند کنار هم، ازمحفل هر کدامشان که می گذری صدای شادی فریاد می زند و گرمای عشق مهمان تمام لحظه هایشان می شود و ضامن لبخند زندگی هایی که ریا با آن غریبه است.
بر اساس این سنت ها و فرهنگ های قدیمی و ایرانی در این بند که از آن به عنوان روز طبیعت هم یاد می شود پختن غذاهای سنتی هم قابل توجه است و البته با صفا هوا خوب و زمین سبز است و طبخ غذاهای اصیل ایرانی مثل دمپختک، آش بلغور، آش رشته، دیگش حسابی داغ است، جالب است که بدانید خوردن کاهو، سکنجبین، و چاقاله بادام از رسوم عصر سیزده بدر محسوب می شود.
آیین سیزده بدر از مجموعه جشن هایی است که سرآغاز داستان آن چهارشنبه سوری می شود و با نوروز به اوج می رسد و از آنجا که نوروز باید در جایی به رنگ انتها بپیوندد در سیزدهم فرودین این جشن ها به فصل توقف می رسد.
ولی اگر بخواهیم به لحاظ درونی از این روزها بیشتر بدانیم باید گفت که در ادبیات کهن ایرانی زمین، اعداد و ارقام، دارای مفاهیمی خاص بوده اند که این مفاهیم هنوز در میان سنت ها به جا مانده از آن به چشم می خورند اعداد ۳،۷، ۱۳ بسیاری از اعداد دیگر در ایران باستان مفاهیمی پیچیده از تاثیرات نجومی و پدیده های جاری در قرن ها و دوره ها به دنبال داشته اند.
تأثیرات این اعداد روی سنت های کهن به حدی بوده است که جلوه بیرونی آن که همان نحسی نام گرفته است با پناه بردن به دامان طبیعت از دامان خانواده بدور خواهد رفت.
ولی جالب اینجاست که اعتقاد دیگری هم در خصوص عدد سیزده وجود داشته که شاید به ذهنیت های مان کمی غریب بنشیند و آن خجسته پنداشته شدن این عدد و این روز بوده که برای گذراندن بهتر آن از طبیعت یاری طلب می کردند که باز این در کمی اطلاعات و آگاهی ما خلاصه می شود که تفکر نحسی در گوشه ای از افکارمان جا خوش کرده است باید گفت همه روزهای خدا خوبند و این ماییم که با انعکاس رفتارهای بی محتوا و خرافات بی اساس آن را نحس می کنیم.
ولی ماندن بعضی از سنت ها و بودنشان درمیان فرهنگ های کهن ما خالی از لطف نیست و بلکه زیبایی های خاص خودش را تجلی می کند همان نحسی که همگان آن را در سیزده بدر نوروز با به آب انداختن سبزه هفت سین به جویبار، از خانه و کاشانه خود بیرون و به شادی میگذرانند، قریب به اتفاق نجوم شناسان و دانشمندان و براساس نظریه هایشان این روز را سراسر مسعود و فرخنده تلقی می کنند که البته مستند به سوابق تاریخی می باشد.
سیزدهم هر ماه شمسی مربوط به خوشه بزرگ و مهربانی است که تیر نام گرفته وهمین کلمه تیر یعنی فرخندگی این را آئین و فرهنگ باستان می گویند اما بعد از ورود اسلام به سرزمین ایرانیان و اقوام آریایی، نحس بودن سیزده بدر همراه آن رشد کرد و در اذهان مردمی با این اسم و رسم جای گرفت و شد آن خیری که در حال حاضر وجود دارد سیزده بدر و طبیعت و سبزه هفت سین و جوی آب قصه نحسی آن دامان کسی را نگیرد.
ولي درون مايه اصلي و محتوايي روز آخر نوروز در فلسفه شادي و ارزش آن و همچنين محسور جمع هاي خانوادگي در طبيعتي خارج از خانه داراي شكل و شمايل مي شود