بازی دولتی با جیب مردم
جیب هایی که پر نشده خالی میشوند
شاید به همین خاطر باشد که این روزها زمزمه های به ظاهر شوخی از دهانها به گوش می رسد که می گویند حاضریم این ۴۵ هزار تومان را نگیریم و عین همان مبلغ را هم به دولت بدهیم؛ فقط قیمت ها به سال گذشته بازگردد.
" مشکل دیگر این است که به محض تصمیم دولت برای اینکه پولی در جیب مردم برود، از ۸۰ جا افراد بسیج میشوند که نگذارند این اتفاق بیفتد. " این جمله جالب و کلیدی توسط رییس محترم جمهور در چند روز قبل و در جمع بازنشستگان ایراد شده است و جناب احمدی نژاد مشخص نکرده اند طی دو سه سال اخیر چه بلایی سر پولهایی آمده است که در جیب ملت گذاشته اند.
آمار رسمی بانک مرکزی از تورم بیست و چند درصدی خبر می دهد اما اگر محله نارمک تهران را فاکتور بگیریم! در سایر محلات وقتی مردم برای خرید روزانه اقلام ضروری خود مراجعه می کنند تورم چند ده درصدی می بینند و نمی دانند چگونه یارانه ۴۵ هزار تومانی را خرج شیر و گوشت و مواد بهداشتی و… کنند.
شاید زمانی که قرار شد دولت محترم ۴۵ هزار تومان در جیب مردم بگذارد و از آنها هم خواست این مبلغ را خرج نکنند و برای امور مهم صرفه جویی کنند؛ خیلی ها خوشحال شدند که با این مبلغ چه خرج هایی که نمی توانند بکنند؛ اما رفته رفته که قیمت ها بلای جان مردم شد، ۴۵ هزار تومان که هیچ؛ چندین برابر آن نیز از جیب مردم رفت و مردمی هم که در گزارشهای تلویزیونی از پس انداز یارانه ها سخن می گفتند امروز خبری ازپس انداز این روزهایشان منتشر نمی شود.
جناب رییس جمهور می خواهند در جیب مردم پول بگذارند اما مشخص نیست به چه علت بسیاری از ادارات و سازمانها و کارخانه ها حقوق عقب افتاده کارکنان و کارگرانشان را نمی دهند؟
همین چند هفته قبل بود که دبیر مجمع تشخیص مصلحت نظام هم از جیب مردم گفت و پولهایی که از آن درآورده اند. وقتی رسانه ها از قول محسن رضایی نوشتند: "پول یارانه را در جیب مردم گذاشتیم ولی در اثر تورم دو برابر آن از جیب مردم بیرون آمد" مردم امروز حس می کنند که دو برابر، تنها برای چند روز ابتدایی ماه است و شاید به همین خاطر باشد که این روزها زمزمه های به ظاهر شوخی از دهانها به گوش می رسد که می گویند حاضریم این ۴۵ هزار تومان را نگیریم و عین همان مبلغ را هم به دولت بدهیم؛ فقط قیمت ها به سال گذشته بازگردد.