هر جا سخن از اعتماد است، دیگر شعار این بانک نیست!
این گونه است که این بانک دولتی ماهها پس از صدرنشینی در صدر اخبار دادگاههای فساد مالی و یک سکوت بلند مدت تبلیغاتی اختیاری حالا با یک آگهی بلند و یک شعار جدید به تلویزیون بازگشت کرده است.
دو پرونده فساد بزرگ مالی و اختلاس بیمه ایران با دادگاههای تاریخی که از اواخر سال گذشته تا ابتدای تابستان سال جاری برای رسیدگی به مفاسد اقتصادی رخ داده در آنها تشکیل شد، بار سنگینی برای اعتبار برخی بانکها و سازمانهای دولتی با سابقه چند دهه فعالیت اقتصادی، مالی و خدماتی به همراه داشت.
سنگینی این وزنه آنچنان بود که برخی از این بانکها تا چند ماه ترجیح دادند آگهیها و تبلیغات خود را در رسانهها بخصوص تلویزیون و روزنامهها یا حتی بیلبوردهای شهری کاهش دهند و حتی به صفر برسانند تا حساسیتهای ایجاد شده نسبت به این سازمانها در اذهان عمومی مردم رو به آرامی رود؛ رویکردی که به احتمال زیاد از سوی مشاوران تبلیغاتی و اقتصادی این بنگاهها به صاحبانشان پیشنهاد شده بود.
شدت فشار ناشی از طرح پی در پی نام برخی بانکهای دولتی در دادگاه فساد مالی ۳ هزار میلیارد تومانی آن قدر بود که با وجود وضوح جرمهای اتفاق افتاده، ظاهراً این سازمانها چارهای جز مقاومت دربرابر اتهامات پیدا نکرده بودند. روزی غلامحسین محسنی اژهای سخنگوی قوه قضاییه در یکی از نشستهای خبری خود با انتقاد از این که بانک ملی هیچیک از افراد زیرمجموعه خود را مجرم نمیداند و تنها تخلفاتی را به هیئتهای رسیدگی اداری خود ارجاع داده گفت که آنها درنهایت نامهای نوشتند که علیه بانک صادرات و گروه امیرمنصور آریا شکایت کردهایم و اگر قوه قضاییه خود متهمانی را شناسایی
کرد ما هم از آنان شکایت میکنیم.
پیدا کردن مفری برای رها شدن از زیر آوار اعترافات برخی مدیران و اعضای سابق بانکهای ملی و صادرات که در دادگاهها مطرح میشدند محدود به این دو نهاد دولتی نبود. انداختن توپ به زمین طرف مقابل یکی از شیوههای پرکاربرد متهمان این دادگاهها در برخورد با یکدیگر بود که درخصوص پرونده اختلاس بیمه نیز اتفاق افتاد.
جلسات دادگاه بیمه درحالی در سه ماه نخست سال برگزار میشدند که بنا به ابعاد رسانهای پرونده و تصاویری که از جلسات منتشر میشد دادگاه خود ترجیح داده بود عنوان «رسیدگی به پرونده اختلاس بیمه» را بر آن بگذارد که در تمام جلسات بر بنری که پشت هیئت رئیسه دادگاه نصب شده بود نمود ویژهای داشت. همین مسئله باعثشد تا در یکی از دادگاههای داغ خردادماه پرونده نماینده بیمه ایران که در جلسه حضور یافته بود اعتراض کند و بگوید «اختلاس صورت گرفته بیشتر از استانداری بوده اما با نام بردن از بیمه اعتبار این سازمان خدشه دار شده است.» حساسیت موضوع برای مجموعهای که او نمایندگیاش
را میکرد چنان بود که گفت «کاش حداقل بر روی نوشته میشد اختلاس از بیمه!»
این نگرانیها با توجه به این که بیمه ایران یک شرکت مادر و بیگانه با موضوع رقابت بود محل تعجب بود و تنها دولتی بودن بیمه ایران و انتقاداتی که در کنار آن متوجه عملکرد دولت در مفاسد میشد میتوانست این نگرانیها را توجیه کند. اما برای مجموعهای مانند بانک ملی موضوع فراتر از اینها بود. بانکی که ریاست آن را خاوری بر عهده داشت به عنوان یکی از قدیمیترین نهادهای مالی و اقتصادی در ایران هر چند که دولتی محسوب میشد اما نمیتوانست رو از ارباب رجوعهایی بگیرد که با ذهنی مملو از اخبار فساد ۳ هزار میلیاردی به شعب این بانک مراجعه میکردند.
اين گونه است كه اين بانك دولتي ماهها پس از صدرنشيني در صدر اخبار دادگاههاي فساد مالي و يك سكوت بلند مدت تبليغاتي اختياري حالا با يك آگهي بلند و يك شعار جديد به تلويزيون بازگشت كرده است. جادوي رسانه در قرن بيست و يكم خودش را آنجا نشان ميدهد كه يك سازمان ترجيح ميدهد حتي شعار خودش مبني بر هر جا سخن از اعتماد است نام ... ميدرخشد را نيز تغيير دهد تا به دور از شوخي و بذلههاي غيررسمي پديد آمده از جابجايي يكي دو كلمه اين شعار پس از اختلاس رخ داده، فضايي جديدي را در ذهن مخاطبان و مردم ايجاد كند؛ شعاري كه امروز تبديل به اين بانك،"ملي" است شده است.