تبلیغات
کد خبر: ۳۹۷۷۰

پرنده نفتی روی شانه آقای نایب رئیس

میثم زمان‌آبادی

اصلا كسی میان این خبر عجیب و استثنایی بود كه بپرسد چه رابطهای است میان نفت و ورزش؟ چه سری است كه تا كسی عازم اوپك شده، با احترام و تشریفات میهمان اجلاس توكیو هم میشود؟ چقدر فاصله نشستن یك فرد بر صندلی ریاست اجلاس كشورهای صادر كننده نفت با كرسی نیابت ورزش آسیا كوتاه است؟

کسی اینها را نپرسید تا آن خبر همچنان عجیب بماندو استثنایی. چه، اگر قرار بود راز این خبر همزمان با انتشارش افشا شود که دیگر جذاب نبود و شیرین. آن وقت باید به این فکر می‌کردیم که ورزش آسیا چه خوابی برای نفت ایران دیده که چنین از رفتار و کردار پیشینش بازگشته؟ باید می‌پرسیدیم چطور تا یک - دوماه پیش امکان کاندیداتوری و کسب رای مجامع ورزش آسیایی برایمان آرزو بود و حالا روی می‌دهد به چشم برهم زدنی؟

میان تمام اخبار و گزارش‌ها که از ورزش این مرز و بوم مخابره می‌شد، ناگهان خبری آمد تعجب آور و غیرمترقبه؛ آنچنان که تا مدت‌ها دهان منتقدین را بسته و چشمانشان را از حیرت باز نگه دارد. میانه نشست سران ورزش آسیا، آن هنگام که هیچ‌کس گمان نمی‌برد و باور نداشت نایب رئیسی ورزش قاره کهن را به رئیس کمیته المپیک ما سپرده بودند و لاجرم خبر بود و خبر که روی هم سوار می‌شد تا همه بدانند چه اتفاق بزرگی روی داده و به چه متاعی دست یافته‌ایم!

این است خواص خبر است که چون به ارزش «عجیب و استثنا» مزین شد از تحلیل و تفسیر فاصله گرفته و گوش به گوش بگردد. یعنی آنقدر حیرت و عجب می‌آفریند که کسی مایل نیست بطن و درون آن را با هدف توضیح و تشریحش جست و جو کند. خبر عجیب، خبر استثنایی تا وقتی خبر است و نقل کردنش شیرین که دلیل واقعی وقوعش پیدا نباشد. چنین است که اکثر قریب به اتفاق ناقلان خبر در توافقی نانوشته، معمولا اخبار ارزشمند به واسطه عجیب و استثنا بودن را تنها نقل می‌کنند و تمام.

و در این میان چه چیز عجیب‌تر از آنکه ورزش آسیا با این حجم فعالیت و این سهم شاخص در جهان ورزش نایب رئیسی، قائم مقامی، جانشینی و … را به فردی بسپارد که در موطن خودش برابر انتقادات فراوان قرار گرفته و همه می‌دانند اگر قرار باشد عنان اختیار وزارت ورزش را به او بسپارند اقبالی در حد هیچ در خانه ملت دارد. این خبر عجیب است و همچنان با تعجب دهان به دهان می‌شود و حکایتش اما همچنان باقیست.

از این عجیب و استثناها اما در ورزش ایران کم روی نداده، کم نشنیده‌ایم. هنوز انتخاب فدراسیون فوتبال کشورمان با عنوان بهترین فدراسیون آسیا حیرت‌آور است. آنچنان که وقتی مجری فلان برنامه تلویزیونی برسرش مجادله کرده و «ان قلت» می‌آورد، رئیس سازمان لیگ برمی‌آشوبد و چنان سخن می‌گوید که مجری همیشه شجاع پا پس کشیده و سکوت کند. که خلاصه یعنی در این محدوده وارد نشوید، سوال نپرسید، آتش شک و شبهه را روشن نکنید. که اینجا بحثمصلحت و اعتبار سرزمینی است. که یعنی اصلا مگر شما چه کاره‌اید، وقتی دنیا به حقانیت فوتبال ما صحه گذاشته شائبه آفرینی کنید؟ میان این همه عدد بزرگ، چه رقمی هستید؟



یا جای دیگر وقتی سخن از کسب روزانه یک مدال ارزشمند بین‌المللی در ورزش ایران می‌شود، کسی را یارای پرسش محکم و صریح پیرامون اعتبار و حقیقت آن ادعا نیست. که یعنی مدال آورده‌ایم دیگر، منتقدان لب‌هایش را بدوزند. خبرها گاهی آنقدر عجیب و ادعاها گاهی چنان بزرگ‌اند که رد و نقد آنها میسر نیست. خبر عجیب باید خبر عجیب بماند و تحلیل و تفسیر پیرامون آنها را نه شنونده بر می‌تابد و نه صاحب خبر.

حکایت نایب رئیسی شورای المپیک آسیا هم چیزی جز اینکه گفتیم نیست. ظواهر هم نشان می‌دهد که بنا نیست چیزی جز اینها باشد. سیل تبریکات و تهنیت‌های فراوان بود که بر سر صاحب عمارت سئول جاری گشت و پیرو آن مصاحبه‌هایی از این دست که به کف آوردن این کرسی حاصل گام‌هایی بود که در ورزش «برداشتم»، مصیبت‌هایی که «کشیدم»، رنج‌هایی که «بردم» و…و جالب آنکه کسی هم نیامد بپرسد که اگر تمام این‌ها واقعیت دارد و درست است پس چرا تاکنون از شما بهره نبرده‌اند، چرا اینقدر دیر توانایی‌هایتان را کشف کرده اند، و از همه مهم‌تر چگونه سپاردن این مسئولیت به شما مقارن شد با دوران زعامت‌تان بر ارزشمندترین کالای تاریخ ایران؟!

اصلا کسی میان این خبر عجیب و استثنایی بود که بپرسد چه رابطه‌ای‌ است میان نفت و ورزش؟ چه سری است که تا کسی عازم اوپک شده، با احترام و تشریفات میهمان اجلاس توکیو هم می‌شود؟ چقدر فاصله نشستن یک فرد بر صندلی ریاست اجلاس کشورهای صادر کننده نفت با کرسی نیابت ورزش آسیا کوتاه است؟ کسی اینها را نپرسید تا آن خبر همچنان عجیب بماندو استثنایی. چه، اگر قرار بود راز این خبر همزمان با انتشارش افشا شود که دیگر جذاب نبود و شیرین. آن وقت باید به این فکر می‌کردیم که ورزش آسیا چه خوابی برای نفت ایران دیده که چنین از رفتار و کردار پیشینش بازگشته؟ باید می‌پرسیدیم چطور تا یک - دوماه پیش امکان کاندیداتوری و کسب رای مجامع ورزش آسیایی برایمان آرزو بود و حالا روی می‌دهد به چشم برهم زدنی؟

داستان كسب عنوانی كه با اجماع، پیشنهاد لفظی رئیس نفتی شورای المپیك آسیا، دست بالا بردن حاضران به نشانه موافقیت و ... روی داد داستانی نبود كه تا به حال شنیدهایم. رابطه نفت و ورزش و اعتباری كه عنوان وزارت نفت ایران به هر كسی میدهد را یك بار دیگر مرور كنید. واقعیت آن است كه نایب رئیسی و حتی مقامهای بالاتر در ورزش برای هر آن كس كه پرنده نفتی بر دوشش نشسته باشد، هدفی بسیار نزدیك و سهل الوصول است. حتی اگر او ضعیفترین كارنامهها را در دوران مدیریتش بر ورزش به ثبت رسانده باشد.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات