نابرابری و چلوکباب دوهزار تومانی
شرق:به نظر شما براي نشان دادن فقر و نابرابري بايد راه دوري برويم؟ به عبارت ديگر براي اينكه نشان دهيم، ديگر حتي شعارهاي مديران اقتصادي هم نميتواند روي فقر و نابرابري پردهاي خاكستري بكشد، بايد سوار اتوبوس بشويم و مسافتي زياد را پشتسر بگذاريم يا نيازي نيست، ميتوان در همين كوچه كناري يا پشت پنجرههاي اتاق نشيمن خانهمان نيز فقر يا نابرابري را نشان دهيم؟ منظور اين پرسشها اين است كه بالاخره فقر و نابرابري كجاست؟ چه شكلي دارد؟ آيا در همين نزديكيها خانه گرفته است يا كمي آنسوتر منزل دارد يا اصلا يك شوخي آزاردهنده براي بگو مگو با مديران دولتي محسوب ميشود؟ در مورد
اين پرسشها پاسخهاي زيادي وجود دارد. گروهي ميگويند فقر و نابرابري داريم، گروهي ميگويند انگاري داريم، گروهي ميگويند داريم ولي دور است، گروهي ميگويند نداريم و لبخند هم ميزنند و به مزاح ميگويند مگر ميشود با اين تلاشي كه برنامهريزان اقتصادي داشتهاند فقر و نابرابري وجود داشته باشد؟ ولي با همه اين حرفها ظاهرا اين پرسش با جديت باز هم مطرح ميشود كه بالاخره حق با كيست؟ آيا كساني كه ميگويند فقر نيست حق دارند؟ يا كساني كه ميگويند فقر هست و نابرابري هم هست واقعيت را در اختيار دارند؟
به نظر ما فقر و نابرابری نیست و جماعتی شایعهساز با امکانات زیادی دست در آش اقتصاد بردهاند و آنقدر آن را شور و تلخ کردهاند که بعضیها فکر کنند، فقر وجود دارد. خداییاش هم وقتی میشود یک پرس چلوکباب کوبیده را با قیمت دوهزار و ۱۰۰ تومان خریداری کرد، ظلم است، بگوییم فقر و نابرابری وجود دارد. چون همه چلوکباب دوهزار تومانی را ظاهرا میتوانند، بخورند. البته شنیده میشود در بعضی از جاهای تهران چلوکباب کوبیده را تا ۲۰هزار تومان هم میفروشند. خب حتما کلاهی در این ماجرا این سو و آن سو شده است وگرنه چلوکباب، چلوکباب است و فرقی هم ندارد؛ بگذریم. اندر احوالات فقر و
نابرابری زیاد گفتهاند و زیاد شعار دادهاند و زیاد دعوا کردهاند و زیاد شوخی کردهاند و کلا همه چیز در این مورد زیاد بوده است ولی ما میخواهیم امروز ملاکی برای فقر داشته باشیم؛ ملاکی مثل همین چلوکباب کوبیده.
تبصره: ما را ببخشید اگر شوخی میکنیم.(خطاب به مدیران اقتصادی) قول میدهیم این برای بار آخر باشد. باور کنید همین الان همکاران مخالف این نوشته بیمزه هستند ولی خب، چارهای نیست، قصد کردهایم حالا یک طور دیگر به فقر و نابرابری بنگریم.
الف: شما فقیر نیستید. درست است که این روزها در شهر میبینید، کنار خودرو پراید شما ماشینهای چندصد میلیون تومانی کورس میگذارند اما این دلیل بر فقر شما نیست. چون توانستهاید پراید ایرانی را که در عراق ۸/۴میلیون تومان به فروش میرسد در کشور خودمان نزدیک به هشت میلیون تومان خریداری کنید. پس وضع مالی شما خوب است. چلوکباب دوهزار تومانی هم میتوانید، بخورید.
ب: شما فقیر نیستید؛ چون بالاخره سرپناه دارید. به حرفهای سیاه هم گوش نکنید که بازار مسکن آشفته است. اگر فقیر نبودید، نمیتوانستید در عرض چند سال از پس رشد چند برابری اجارهبها بر بیایید. درست است که مجبورید هر سال چند خیابان پایینتر زندگی کنید. درست است که نازیآباد دیگر جا ندارد و هر سال متقاضیان مسکن در آنجا بیشتر میشوند. درست است که دوست دارید در جاهای دیگر شهر زندگی کنید ولی همین که توانستهاید در این بازار باز هم خانه اجاره کنید، پس فقیر نیستید. لطفا نق نزنید چون چلوکباب دوهزار تومانی هم میتوانید، بخورید.
پ: لطفا ناامید نشوید. باور کنید شما فقیر نیستید. اصل را باید بر رفع گرسنگی گذاشت. درست است که در این شهر و در بعضی جاها یک پرس غذا به ۲۰۰هزار تومان رسیده است؛ اما شما میتوانید یک فلافل را با ترشی یکهزارو ۲۰۰تومان بخرید و به اندازه همان ۲۰۰هزار تومان سیر شوید. سالم هم میمانید چون غذای ۲۰۰هزار تومانی زیاد چرب است.
ت: حالا كه نگاه ميكني، مشخص است كه در حق مديران و برنامهريزان اقتصادي جفا شده است. وجود فقر و نابرابري ادعايي بيهوده است. چون هيچكس گرسنه نميماند، همه ميتوانند خانه اجاره كنند و همه ميتوانند شام بروند بيرون و هركس هم لنگ ماند با فروش يك كليه، ۳۰ميليون تومان ميتواند به دست آورد. در اينجا كليه فروشها فقط بايد مراقب تغذيه خود باشند كه براي سلامتي هم بهتر است. اصلا فراموش نكنيد كه خوش بودن مهم است كه هم در اسلامشهر ميتوان خوش بود و هم در خانههاي چندميلياردي زعفرانيه. براي پيامدهاي اجتماعي ماجرا هم بالاخره ميشود يك كاري كرد. مديران اقتصادي هم خودشان را ناراحت
نكنند. همه به اين اصل باور دارند. اگر كسي مدعي است كه نميتواند چلوكباب دوهزار توماني بخورد، دستش را بالا بگيرد.