فرق تقسیم یارانه و تقسیم شام!
داستان يارانه ها به حق موضوعي ملي است و مي تواند سرنوشت چندين نسل را تغيير دهد. پايين آوردن اين موضوع در حد دعواهاي جناحي و چنين توصيفاتي از مخالفتها با شعارگرايي دولت در آستانه انتخابات و سواستفاده از هدفمندي يارانه ها به نفع يک جريان و گروه، به قيمت بدتر کردن وضعيت اجراي اين قانون، چيزي نيست که به راحتي بتوان از آن گذشت و درباره اش ناراحتي نکرد.
روزنامه مردمسالاری نوشت:
تقسیم یارانه نقدی بین ۷۰میلیون جمعیت کشور با تقسیم شام در مجلس عروسی یا عزا خیلی فرق می کند.
این گزاره، اگر چه برای همه ما بدیهی است ولی گاهی سخنانی که درباره یارانه نقدی بیان می شود به گونه ای است باید این موضوع را به روشنی توضیح داد و تبیین کرد!
برای افزایش وضعیت یارانه نقدی باید به روشنی معلوم شود که از کدام منبع و با کدام معیار قرار است این تغییر صورت پذیرد.
آیا اصلا چنین چیزی امکان تحقق دارد، آن هم در شرایطی که اعلام می شود برای پرداخت همین یارانه فعلی دولت از منابعی استفاده کرده که نباید می کرده؟
از سوی دیگر پیامدهای اقتصادی و اجتماعی افزایش یارانه نقدی چیست و برفرض تحقق چنین شعارهایی مردم واقعا منتفع می شوند یا با افزایش تورم، طبقات فرو دست اقتصادی بیش از پیش فقیر می شوند؟
برای پاسخگویی به هر کدام از این سوالات باید با معیارهای علمی، کار کارشناسی کرد و نمی توان مثل داستان شام دادن به دوستان و آشنایان و بچه های محل گفت که یک بانی پیدا شده که هزینه اش را تقبل می کند و مردم هم به نان و نوایی می رسند!
همانطور که در بررسی گرانی در سطح کشور و برای بررسی آن، نمی توان گفت که مغازه سر کوچه ما قیمت ها را گران نکرده است و موضوع را فیصله یافته دانست.
در روزهای اخیر، وقتی بعد از شش سال ریاست محمود احمدی نژاد بر قوه اجرایی کشور، وی می گوید که می توان یارانه ها را سه برابر کرد و البته در مقابل استدلال های نمایندگان مجلس و صاحب نظران از او شنیده می شود که " بنده گفتم می شود یارانه ها را سه برابر کنیم اما برخی ها این را نقطه منفی می دانند باید پرسید چرا ناراحت هستند و نمی خواهند گام های بعدی هدفمندی یارانه ها اجرا شود.
" این سوال پیش میآید که موضوع چیست؟! آیا باید همان گزاره بدیهی بالا، اینکه تقسیم یارانه نقدی بین ۷۰ میلیون جمعیت کشور با تقسیم شام در مجلس عروسی یا عزا خیلی فرق می کند بازهم توضیح داده شود؟! آیا توقع اینکه دولت براساس قانون باید رفتار کند و قانون چنین وضعیتی را نمی پذیرد، ناراحتی است(لابد مثل ناراحتی یک همسایه حسود از اطعام همسایه اش!)؟ آیا انتخاباتی که رقابت در آن بین دوستان دیروز و امروز احمدی نژاد است و بقیه چندان راهی در آن ندارند آن قدر حیثیتی شده که باید به خاطر آن این طور شعار داد؟ آیا فاصله صاحب نظران و اندیشمندان اقتصادی با دولت چند هزارسال نوری است که این
طورعلم اقتصاد بی فروغ شده است؟
داستان یارانه ها به حق موضوعی ملی است و می تواند سرنوشت چندین نسل را تغییر دهد. پایین آوردن این موضوع در حد دعواهای جناحی و چنین توصیفاتی از مخالفتها با شعارگرایی دولت در آستانه انتخابات و سو» استفاده از هدفمندی یارانه ها به نفع یک جریان و گروه، به قیمت بدتر کردن وضعیت اجرای این قانون، چیزی نیست که به راحتی بتوان از آن گذشت و درباره اش ناراحتی نکرد.