اندیشکده ترنسنشنال گزارش داد
جنگ عراق وافغانستان، شکستی دیگر برای آمریکا
وجود نیروهای آمریکا و ناتو در افغانستان نه تنها باعثامنیت این کشور نشده است، بلکه خشونتها را نیز افزایش داده است.
به گزارش افکار نیوز به نقل از فارس، اندیشکده ترنسنشنال در مقالهای به قلم فیلیس بنیس مینویسد: جنگ آمریکا در افغانستان وارد یازدهمین سال خود شده است. آمریکا هنوز هم در حال چشیدن طعم شکست است. ما هرگز فرصت پیروزی در این جنگ کینهتوزانه را نداشتیم - و در حالی که عده کمی در واشنگتن حاضر به قبول این حقیقت هستند، مدام مشغول اصلاح و بررسی و تعریف مجدد شکل احتمالی پیروزی میباشند.
* حضور آمریکا در افغانستان خشونتها را افزایش داده است
قطعاً این موضوع شبیه چیزی نیست که امروزه در افغانستان میبینیم. دولتی ضعیف، فاسد و نالایق با صرف میلیاردها دلار مالیات مردم آمریکا و دهها هزار نیروی آمریکایی و کشورهای همپیمان آمریکا در جای خود نگه داشته شده است(نمیتوانیم بگوییم «در رأس قدرت»، زیرا قدرت این دولت فراتر از کابل نمیرود). این نیروها نه تنها خشونت علیه غیرنظامیان را کاهش ندادهاند، بلکه تشدید کردهاند.
عادیترین و مرگبارترین این حوادثشامل خارج شدن نیروهای آمریکایی از کنترل، از سوزاندن قرآن و ادرار روی اجساد افغانیان گرفته، تا جنایت اخیر جنگی، یعنی کشتن ۱۷ غیرنظامی شامل ۹ کودک در «قندهار» میباشد.
* امنیت نظامیان آمریکا در افغانستان در خطر است
جای تعجب نیست که تعداد سربازان افغانی که به روی «مربیان» خود از آمریکا و ناتو اسلحه میکشند نیز رو به افزایش است. «فاکس نیوز» گزارش میدهد که «نیروهای آمریکایی اکنون راههای حفاظتی فراگیری علیه قاتلان ولگرد در میان متحدان افغان خود اتخاذ میکنند.
این راهها شامل گماشتن» فرشتههای نگهبان «سربازانی که در هنگام خواب مراقب آنان هستند، میباشد… آمریکاییها در چندین سفارت خود در افغانستان مجاز به حمل اسلحه هستند؛ و به آنها آموزش داده شده تا طوری میزهای دفتر خود را قرار دهند که رو به درب ورودی باشد، تا بتوانند ببینند چه کسی در حال ورود به دفتر است.»
* جنگ در افغانستان به موفقیت چندانی دست نیافته است
- مراحل مختلف جنگ
من چند روز پیش به همراه محقق بزرگ نظامی ضدجنگ، «اندرو باچویچ»، در یک کنفرانس شرکت داشتم. او توضیح داد که جنگهایی مانند جنگ افغانستان چند مرحله دارند – مرحله اول آزادسازی است – یا در مورد این جنگ تسلط، زیرا آزادسازی موفق نبود.
مرحله دوم عملیات ضدشورش است که این مرحله هم به توفیق زیادی دست نیافت. مرحله سوم، قتلهای هدفمند، جنگ از راه دور و فراتر از اینها(در حقیقت بسیار فراتر از افغانستان) است. وی همچنین یادآوری کرد که جنگ با اعلام پیروزی از سوی یکی از طرفین پایان نمییابد – جنگ وقتی تمام میشود که یک طرف شکست را قبول کند. این حقیقت، منافع کنونی آمریکا در مذاکره برای پایان جنگ با طالبان – و این که ظاهرسازیها در واشنگتن چه ارتباطی با آن دارد - را به خوبی بیان میکند.
* دو سوم افغانها به اختلالات روانی مبتلا هستند
امسال ۲۰ درصد کل کشتهشدگان نیروهای آمریکایی، کسانی بودند که توسط متحدان ظاهری آمریکا در ارتش افغانستان کشته شدند. گرچه تا به حال نشنیدهایم سرباز افغانی که اسلحهاش را به سمت سرباز آمریکایی گرفته، شلیک کرده باشد – شاید به اختلال فشار روانی پس آسیبی(PTSD) مبتلا باشد، شاید به دلیل این که دخترش در حملات هوایی شب گذشته از دنیا رفته کنترل خود را از دست داده و عصبانی شده است.
نه، فقط میشنویم که احتمالاً «طالبان به ارتش یا پلیس افغانستان نفوذ کرده است.» PTSD فقط مختص سربازان آموزش دیده از جانب ما است. البته در بررسی که در سال ۲۰۰۹ و با حمایت سازمان ملل انجام شد، وزیر بهداشت دولت افغانستان اعلام کرد که حدود ۶۶ درصد – یعنی دو سوم – مردم افغانستان، به انواع بیماریهای روانی مبتلا هستند، که بیشتر آنها مربوط به استرس و شامل PTSD است.
* ۲۰ میلیون نفر مبتلا به اختلال روانی، فقط ۴۲ روانپزشک!
سخنان زیادی در مورد گروهبان «رابرت بیلز»، جانی مسلم روستاهای قندهار، و این که آیا او مبتلا به PTSD یا دیگر اختلالات بوده است، وجود دارد؛ و ما حق داریم درباره مراقبتهای ناکافی از سربازان هنگامی که به کشور بازمیگردند نگران باشیم – سربازان میتوانند هم قربانی باشند، هم جنایتکار جنگی.
(«سربازان سابق عراقی علیه جنگ» کمپینهایی برای بهبودی از عملیات جهت دفاع از حقوق سربازان در بهبود یافتن قبل از اعزام مجدد ایجاد کردهاند – کمپینی که حتی به پنتاگون اجازه دسترسی به این ابزارهای جنگی جوان برای جنگهای غیرقانونی را نمیدهد) اما نباید فراموش کنیم برای مداوای آن دو سوم مردم افغانستان – که حدود ۲۰ میلیون نفر میشوند – که به PTSD یا دیگر اختلالات روانی مبتلا هستند، فقط ۴۲ روانشناس یا روانپزشک در سراسر کشور وجود دارد.
من هفته گذشته در برنامه «دیانه رهم» در رادیوی ملی درباره این واقعیت، و همچنین نتایج احتمالی سیاستها و تصمیمهای آمریکا در مورد پایان جنگ در عراق، صحبت کردم.
* افزایش روزافزون مخالفت مردم آمریکا با جنگ در افغانستان
- جنایات جنگی و مردم
آخرین جنایت گسترده جنگی آمریکا در افغانستان، کشتار ۱۷ غیرنظامی در روستاهای «بلندی» و «الکوزای» در قندهار، ممکن است یکی از دلایل افزایش روزافزون مخالفت عمومی در برابر جنگ باشد. در روز ۲۶ ماه مارس، «نیویورک تایمز» گزارش داد که ۶۹ درصد مردم آمریکا معتقدند نباید در افغانستان به جنگ ادامه دهیم – این میزان ۱۶ درصد نسبت به چهار ماه گذشته افزایش داشته که مقدار زیادی است.
میدانیم که در طول این سالها تغییر افکار عمومی درباره افغانستان چه قدر دشوار بوده است. هنگامی که در ۷ اکتبر سال ۲۰۰۱ آمریکا شروع به بمباران افغانستان کرد، ۸۸ درصد مردم آمریکا از این کار حمایت کردند. در آن زمان این کار «جنگی خوب» محسوب میشد.
اوباما اعلام کرد که جنگ عراق، جنگ «خاموش» است – اما چند هفته پس از این سخنرانی، حتی پیش از شروع مباحثسطح بالا درباره آینده این جنگ، او ۲۲۰۰۰ نیروی کمکی به افغانستان اعزام کرد. اواخر همان سال نیز با ۳۰۰۰۰ نیروی دیگر به افغانستان یورش برد. بنابراین ۶۹ درصد مخالفت رقم زیادی است.
اکنون مسئله این است که چگونه این تغییر در افکار عمومی را تبدیل به تغییر در سیاستهای عمومی نماییم. از تجربه عراق میدانیم که این کار بسیار دشوار است. مخالفت با جنگ در عراق سالها پیش نیز در حدود ۶۹ درصد بود – و اکنون شاهد پایان کم و بیش بسیاری از نقشهای مستقیم نظامی آمریکا در عراق هستیم.(البته کاملاً پایان نیافته است، اما قطعاً یک پیروزی برای نیروهای ضد جنگ در داخل کشور، در عراق و در سراسر دنیا محسوب میشود)
* آمریکا به هیچ کدام از اهداف خود در عراق دست نیافته است
- جنگ عراق – نه سال جنگ و تقریباً در حال اتمام
هفته گذشته نهمین سالگرد جنگ عراق بود؛ و با نگاه به گذشته، از همیشه روشنتر است که آمریکا نتوانسته است به هیچ یک از اهداف خود دست یابد. منظور من اهداف دروغین و ساختگی مانند یافتن سلاحهای کشتار جمعی یا برقراری دموکراسی در عراق نیست. منظور من اهداف واقعی است، اهدافی که صدها هزار نیروی آمریکایی و صدها هزار مزدور حمایت شده از سوی پنتاگون را سالها در عراق نگه داشته است:
- تحکیم کنترل آمریکا بر نفت عراق – نه، شرکتهای نفتی آمریکا در مقابل هزاران منافع خارجی در میادین نفتی عراق، تعداد بسیار کمی هستند.
- ایجاد دولت طرفدار آمریکا در بغداد – تقریباً نه، «مالکی»، نخست وزیر عراق، تقریباً با هیچکس در واشنگتن مذاکره نمیکند.
- دسترسی دائم به پایگاههای نظامی آمریکا در عراق – حتی به این هدف نزدیک هم نشدیم، تمام چندصد پایگاه آمریکا در عراق یا تعطیل شده یا به دولت عراق تحویل داده شد؛ حتی سفارت عظیم آمریکا با ۵۰۰۰ کارمند، که بزرگترین سفارت دنیا بود، پس از امتناع عراق از تضمین امنیت نیروهای آمریکا برای حفاظت از آن، باید کوچک میشد.
- ایجاد دولت و ارتشی که بیشتر پاسخگوی آمریکا باشد تا ایران – به نظر این کار را هم نتوانستیم انجام دهیم؛ علیرغم میلیاردها دلار درآمدهای مالیاتی که صرف حمایت از عراق شد، بغداد اکنون اتحاد نزدیکتری با ایران دارد تا با آمریکا.
* هیچ هزینهای صرف بازسازی یا جبران خسارات در عراق نشده است
بنابراین آمریکا در عراق هم شکست خورد. عراق «آزاد» نشد – خشونت بسیار شایع است، خشونتهای قومی در نتیجه سیاستهای آمریکا پس از حمله سال ۲۰۰۳ همچنان رو به افزایش است. هنوز هم هزاران پیمانکار آمریکایی(که هزینههای آنان این بار به جای پنتاگون توسط وزارت امور خارجه پرداخت میشود) در عراق هستند. چیزی که در عراق دیده نمیشود، صرف یک دلار برای بازسازی یا جبران خسارت است.
این جنگی است که پیش رو داریم. جنگ آمریکا در عراق ممکن است تمام شده باشد، اما مسئولیتهای ما هنوز تمام نشده است.
«مرکز صلح واشنگتن» در شب ۱۹ مارس میزبان مراسم گرامیداشت سالگرد جنگ بود، و سربازانی که هم در جنگ و هم در درگیریهای ضدجنگ شرکت کردهاند درباره اثرات جنگ و تحرکات ضد جنگ بر خود صحبت کردند. من و «اندی شالال» درباره آنچه امروز با آن روبرو هستیم صحبت کردیم، و «اندی» بیشتر درباره بحران موجود در عراق که بر مردم عادی این کشور اثر گذاشته است تمرکز داشت.
من درباره این صحبت کردم که چرا فکر میکنم پایان جنگ، که همچنان ناعادلانه و ناموزون است، در حقیقت یک پیروزی برای حرکت جهانی ما محسوب میشود، و تفاوت میان جنگ عراق و جنگ احتمالی در ایران چیست.
* تمام مقامات آمریکا و بسیاری از مقامات اسرائیل میدانند که ایران سلاح هستهای ندارد
- ایران: آیا جنگ جدید در حال رخ دادن است؟
این تهدید تمام نشده است. این بار تفاوت عمده این است که افرادی که در رأس قدرت هستند – در کاخ سفید، در پنتاگون، در تمام آژانسهای اطلاعاتی آمریکا، حتی بیشتر افراد در آژانسهای امنیتی و اطلاعاتی اسرائیل – همگی موافقند که:
۱ - ایران سلاح هستهای ندارد؛
۲ - ایران در حال ساخت سلاح هستهای نیست؛
۳ - ایران حتی تصمیم نگرفته است که آیا در آینده سلاح بسازد یا خیر.
اما باز هم خطر جنگ «علیه سلاحهای هستهای ایران» رو به رشد است.
* تنها منفعت حمله اسرائیل به ایران، حفظ انحصار سلاح هستهای در خاور میانه است
- این بار همه چیز به خاطر اسرائیل است
نخست وزیر اسرائیل، «نتانیاهو» - که میداند در سال انتخاباتی احتمال این که رئیس جمهور یا کنگره آمریکا از حمله نظامی اسرائیل، صرف نظر از میزان خطر آن، حمایت نکرده یا در آن شرکت نکنند تقریباً صفر است - به تدریج در حال افزایش سخنسراییها و تهدیدها علیه ایران است.
چه چیزی از این حمله عاید اسرائیل میشود؟ اسرائیل انحصار سلاح هستهای خود در خاور میانه را حفظ میکند – از دست دادن این انحصار خطر واقعی است که مقامات اسرائیل نگران آن هستند. به همین خاطر است که لزوم ایجاد منطقه عاری از سلاح هستهای در خاور میانه انقدر مهم است – برای حصول اطمینان از این که هیچ کس در منطقه سلاح هستهای در اختیار ندارد. این منطقه قطعاً شامل ایران هم میشود، که سلاح در اختیار ندارد و قصد ساخت سلاح را هم ندارد؛ و شامل اسرائیل هم میشود، که زرادخانه بازرسی نشده و تأیید نشده آن شامل ۲۰۰ الی ۴۰۰ بمب هستهای با ظرفیت بالا، بزرگترین دلیل رقابت
تسلیحاتی در این منطقه مملو از تسلیحات است.
* اسرائیل خواهان تغییر رئیس جمهور آمریکاست
همچنین درست است که «نتانیاهو» با ناامیدی خواهان تغییر رئیس جمهور آمریکا در سال آینده است. علیرغم ارائه کمک نظامی بیشتر، حمایت بیشتر در سازمان ملل، روابط نزدیکتر نظامی و پیامدهای کمتر گسترش مناطق صهیونیست نشین از سوی اوباما، «نتانیاهو» میداند که ورود جمهوریخواهان به کاخ سفید مزایای بسیار بیشتری برای تلآویو دارد؛ و فقط اسرائیل و آیپک، قدرتمندترین بخش لابیهای حامی اسرائیل که اکنون نماینده بیشتر عناصر افراطی جناح راست سیاسی اسرائیل است، از این امر سود میبرند.
آیا کسی فکر میکند تا وقتی که اسرائیل با برگ «ما با خطر وجودی روبرو هستیم» بازی میکند، احتمال دارد کسی در واشنگتن حتی درباره فشار آوردن به تلآویو برای پایان اشغال و سیاستهای آپارتایدی خود در قبال فلسطینیان فکر کند؟
* نتانیاهو به نتیجه مورد نظر از نشست با اوباما دست نیافت
من اخیراً سخنرانیهای زیادی در این باره کردهام، که شامل نشست آموزشی «اشغال آیپک» بود که موازی با کنوانسیون سالانه آیپک برگزار شد. عنوان مطالب من در Salon. com این بود: «اوباما به آیپک میرود: برگه امتیازات».
ارزیابی من این است که علیرغم سخنان بزدلانه و تعظیم اوباما و اعضای کنگره در برابر آیپک، «نتانیاهو» واشنگتن را بدون دستیابی به بزرگترین هدفش، یعنی توافقی صریح با آمریکا جهت حمایت از جنگ در ایران، ترک کرد. تا کنون منطق پیروز شده است؛ خطر موجود این است که منطق امروز ممکن است توسط افراطگرایی فردا از بین برود. من درباره خطرات اتحاد اوباما و نتانیاهو در «ریل نیوز» صحبت کردهام – این داستانی هولناک است.
* سخنان مقامات ارشد آمریکا و اسرائیل، مخالف جنگ با ایران است
- چه کسی خواهان جنگ با ایران نیست؟
یکی از مفیدترین ابزارهای مخالفت با جنگ در ایران از اظهارات خود مقامات ارشد آمریکا و اسرائیل سرچشمه میگیرد:
- وزیر دفاع، «لئون پانتا»، درباره ایران سوالی پرسید و خودش جواب داد: «آیا[ایران] در حال تلاش برای ایجاد سلاح هستهای است؟ خیر.»
- رئیس سازمان ملی اطلاعات، «جیمز کلپر»، قبول کرد که آمریکا حتی نمیداند «آیا ایران در نهایت تصمیم به ساخت سلاح هستهای خواهد گرفت.»
- آخرین برآوردهای اطلاعاتی سال ۲۰۱۱ مشخص میکند که شواهدی مبنی بر تغییر نتایج به دست آمده در سال ۲۰۰۷ موجود نیست؛ ایران هنوز هم برنامهای برای ساخت سلاح هستهای ندارد.
- بر اساس مطالب «ایندیپندنت»، «تقریباً تمام مقامات ارشد نظامی و امنیتی اسرائیل درباره حمله زودهنگام به ایران و نتایج احتمالی آن نگران هستند.»
* نظامیشدن جنبشهای مخالف در سوریه، شرایط را دشوار مینماید
خطرات ادامه دارد. سوریه همچنان مصیبتبار باقی مانده است – من با «صدای آمریکا» درباره خطر تکرار کمپین آمریکا - ناتو به همان شکل لیبی برای مسلح کردن جنبش مخالف و نظامیکردن شرایط صحبت کردم. این امر در حال حاضر محتمل نیست، اما جنبش مقاومت سوریه هنوز هم با چالشهای بزرگی روبرو است، که نظامی شدن شرایط این چالشها را دشوارتر مینماید.