ناگفتههای زندگی " اسامهبنلادن " و عملیات " ابیتآباد "
اطلاعات جالب از محل سکونت بنلادن
مخفیگاه رهبر القاعده فاقد هرگونه سیستم امنیتی، هشدار دهنده و حتی اینترنت بود و مسیر پیاده در باغ آن بگونهای تعیین شده بود که هنگام پیاده روی هرگز از بیرون دید نداشت.
به گزارش افکارنیوز به نقل از فارس، ژنرال "شوکت عبدالقادر" افسر بازنشسته ارتش پاکستان و نویسنده کتابی با عنوان "جرانیمو" در ادامه پژوهشهای خود پیرامون زندگی اسامه بن لادن و عملیات ابیتآباد، اطلاعات جالبی از محل مخفیگاه رهبر القاعده ارائه میدهد.
وی نوشته است:
اگر با دقت به مطالب فاش شده درباره عملیات ابیتآباد دقت کنیم متوجه خواهیم شد که بیشتر این اطلاعات مربوط به " نیکولاس شمیدل " است.
گزارش نیکولاس درباره این عملیات گزارشی مفصل است و مطالب منتشر شده در روزنامهها اقتباسی از این گزارش میباشد.
در این گزارش عنوان شده که سربازان آمریکایی قبل از انجام عملیات هنگامی که سوار بر بالگردها شده و راهی ابیتآباد میشدند به چه چیزهایی فکر میکردند.
اگر کسی این گزارش را مطالعه کند تصور میکند با تکتک سربازانی که برای انجام عملیات ابیتآباد انتخاب شده بودند مصاحبه صورت گرفته است.
اما زمانی که این نویسنده سعی دارد نحوه سقوط بالگرد آمریکایی که یکی از حوادثمهم عملیات علیه بن لادن است را توضیح دهد به جای اینکه صحبتهای خلبان بالگرد مورد نظر را ارائه دهد به سخنان یک خلبان سابق بسنده میکند.
۲ بالگرد " شینوک " و ۲ بالگرد " بلک هاکس " با نقض حریم هوایی پاکستان به مخفیگاه بن لادن حمله کردند.
طبق این گزارش، ۴ بالگرد شینوک ۴۵ دقیقه بعد از اینکه بالگردهای بلک هاکس برای عملیات مورد نظر به راه افتاده بودند راهی ابیتآباد شدند که از بین این بالگردها ۲ بالگرد، به عنوان نیروهای پشتیبانی در مرز افغانستان متوقف شدند.
بیش از ۲۵ سرباز نیروی دریایی سرنشینان این بالگردها را تشکیل میدادند و ۲ بالگرد دیگر به حرکت خود به سمت ابیتآباد ادامه دادند.
این موضوع که ۲ بالگرد به عنوان نیروی پشتیبانی در مرز افغانستان متوقف شدند قابل فهم است اما اینکه بالگردهای آمریکایی با فاصله زمانی ۴۵ دقیقه به سمت ابیتآباد حرکت میکردند موضوع را مشکوک کرده است. اگر عملیات ابیتآباد فقط ۲۰ دقیقه طول کشیده ۲ بالگرد شینوک که قرار بوده ۴۵ دقیقه دیگر وارد ابیتآباد شوند چطور به این سرعت توانستهاند خود را به محل عملیات برسانند.
بالگردهای بلکهاکس با سرعت ۱۸۳ کیلومتر در ساعت پرواز میکنند این در حالی است که حداکثر سرعت بالگردهای شینوک ۱۷۰ کیلومتر در ساعت است.
نویسنده در توضیح نحوه سقوط بالگرد آمریکایی حین عملیات نیز اشتباه کرده است.
ابتدا اینکه ارتفاع ابیتآباد از سطح دریا ۴ هزار فوت است و شب انجام عملیات هوای این منطقه به اندازهای گرم نبود که دچار مشکلات فنی که نویسنده عنوان میکند شود بنابراین نتیجه میگیریم بالگرد مورد نظر بر اثر بی احتیاطی خلبان سقوط کرد زیرا سعی داشت بیش از حد به دیوارهای بلند مخفیگاه بنلادن نزدیک شود. قسمت انتهایی بالگرد به یکی از دیوارها برخورد کرده و در چنین شرایطی خلبان چارهای جز فرود اضطراری نداشت در ادامه گزارش خود بیان کرده که بالگرد بعد از نقص فنی دچار مشکل شده دور خودش میچرخید اگر چنین باشد ممکن نیست بالگرد مورد نظر بتواند سالم فرود بیاید و
سرنشینان جان سالم به در برند.
در چنین شرایطی یک فرمانده عاقل باید نیروها را به سرعت به راههای ورودی و خروجی خانه بن لادن انتقال میداد و برای این کار لازم بود بالگرد روی زمین فرود بیاید اما نیکولاس مینویسد بالگرد روی پشت بام مخفیگاه بن لادن فرود آمد.
واقعیت این است که اطلاعات درست این عملیات فاش نشده و پنتاگون اطلاعات درست را از بین برده است و فقط اطلاعات دو پهلو و مشکوک در رسانه ها منتشر میشود اما من سعی دارم واقعیت را برملا سازم و برای این منظور نظر خود را برای خوانندگان بازگو میکنم:
نقشه مخفیگاه بن لادن:
قبل از اینکه همه چیز روشن شود باید مختصری درباره نقشه مخفیگاه بنلادن بدانید این مکان به صورت یک مستطیل نا منظم بود و بخشی از آن نیز به یک مثلثشباهت داشت.
بلندی دیوارها ۹ تا ۱۳ فوت تخمین زده می شود. زمانی که خواسته باشید از خیابان اصلی به طرف این خانه حرکت کنید به شکل یک مثلثبه نظر میرسد این قسمت پوشیده از دیوارهای بلند بود و داخل خانه به هیچ وجه قابل رؤیت نبود مساحت این قسمت از مخفی گاه بنلادن ۱۲۰۰ متر مربع بود که به ظاهر برای کاشت علف جهت تغذیه حیوانات اهلی استفاده میشد گفته میشود بالگرد بلک هاک به یکی از دیوارهای همین قسمت از مخفیگاه بنلادن برخورد کرد این قسمت در انتهای ساختمان قرار دارد منزل بنلادن ورودی دیگری نیز داشت درب شماره ۲؛ این درب در بخشی از ساختمان که مسکونی است قرار دارد.
درب مورد نظر به یک حال پذیرایی منتهی میشود که از ۳ اتاق تشکیل شده که در فاصله کمی از یکدیگر قرار دارند این قسمت در واقع اتاق مهمانها بود اما در اختیار " طارق " برادر کوچک ارشدخان و " بشری " همسرش قرار داشت که با ۳ فرزند خود ۱ فرزند پسر و ۲ دختر در آن زندگی میکردند.
در محل مورد نظر درب فلزی ضعیفی کار گذاشته شده بود که چند پنجره نیز در آن تعبیه شده بود این در به یک حال پذیرایی باز میشد یک آشپزخانه کوچک نیز در قسمت انتهای آن قرار داشت.
در دو طرف حال ۲ اتاقخواب وجود داشت و اتاق سوم به عنوان انبار مورد استفاده قرار میگرفت.
قسمت مسکونی مخفیگاه بن لادن در فاصله ۱۵متری از درب ورودی قرار داشت.
یک درب هم در قسمت انتهای ساختمان قرار داشت که بر عکس دربی که در ابتدای ساختمان بود باز میشد.
درب اصلی و دربی که در انتهای ساختمان بود از جنس فلز بود زیرا درب فلزی نسبت به درب چوبی ارزانتر است علاوه بر آن نظافت این گونه دربها نسبت به دیرب چوبی آسانتر میباشد. خانوادههای متوسط معمولا از چنین دربهایی استفاده میکنند. در بخشی از محل ورود به ساختمان اصلی اتاق کوچکی قرار داشت که تنها تلویزیون مخفیگاه بن لادن در این اتاق قرار داشت و از طریق پشت بام به ماهواره وصل بود اما در این خانه از خط اینترنت خبری نبود.
دربهای میانی منزل بن لادن از ۴ طرف دارای بست هایی بود که امکان قفل کردن درب از هر دو طرف را فراهم میکرد. در قسمتی از این ساختمان ۴ اتاق وجود داشت که در هر یک از این اتاقها دستشویی جداگانه داشت اینجا محل سکونت ارشدخان و همسرش مریم بود این زن و شوهر به همراه ۴ فرزند خود که ۱ دختر و ۳ پسر بودند به راحتی در این قسمت از ساختمان زندگی میکردند.
از بین ۴ اتاق یک اتاق به عنوان انبار در نظر گرفته شده بود و یکی از اتاقها نیز دارای تلویزیون بود که کمی با سایر اتاقها فاصله داشت. در طبقه دوم ساختمان نیز ۴ اتاق ساخته شده بود که هر یک دارای دستشویی جداگانه و یک اشپزخانه کوچک بود. در این قسمت خیریه یکی از همسران بنلادن و ۸ نفر از فرزندان بن لادن همچنین نوههایش سکونت داشتند. اتاق سمت راست این قسمت که یکی از بهترین اتاقهای بود محل سکونت بنلادن و امل کوچکترین همسرش بود. اتاق روبروی اتاق امل مربوط به " سهام " همسر دیگر بن لادن بود که بنلادن بعد از امل مدت زمان بیشتری را به این همسرش اختصاص میداد.
به نظر میرسد زمانی که آی. اس. آی. اعضای خانواده بنلادن را از یکدیگر جدا میکرد سهام مشغول جمعآوری لباس و اشیای ضروری از اتاقش بود این تنها اتاقی بود که با یک راهرو کوچک به باغ وصل میشد و میشد از این حال باغ را که یک گاو و تعداد زیادی مرغ در آن نگهداری میشد تماشا کرد.
برای اینکه پنجره اتاقها از هیچ سمتی دید نداشته باشد، دیوار بلندی روبروی این پنجرهها ساخته شده بود.
طراحی باغ خانه بن لادن بسیار جالب بود برای پیادهروی در این باغ مسیرهایی سنگ فرش شده بود و درختان باغ طوری کاشته شده بودند که کسی که در باغ پیاده روی میکرد از هیچ سمتی دیده نمیشد.
مسیر پیاده روی باغ به حجرهای منتهی میشد که برای پذیرایی از مردهای خانواده مورد استفاده قرار میگرفت خانمها حق نداشتند به این حجره وارد شوند. مردها برای مشاوره و برگزاری جلسه در حجره مورد نظر که مکانی محفوظ در ساختمان به شمار میرفت جمع میشدند.
امل همسر کوچک بنلادن عنوان میکند که بنلادن در ایام تابستان سال ۲۰۰۶ میلادی به طور مستمر به پیادهروی در این باغ میپرداخت در یک طرف مسیری که از داخل باغ میگذشت یک سگ بسته میشد.
قسمت انتهایی خانه بنلادن را دالانهای تنگ تشکیل میداد. در بیشتر قسمتهای داخلی از جمله حال و اتاقها کمدهای دیواری بزرگ طراحی شده بود که مقدار زیادی از وسائل را میشد در این کمدها جای داد.
تزئینات چوب نیز در همه جای خانه به چشم میخورد اما به نظر میرسد این تزئینات کار یک چوبتراش ماهر نیست بلکه باید کار یکی از اعضای خانواده باشد زیرا هیچ کس غیر از افراد خودی حق ورود به خانه را نداشت.
حسین کوچکترین پسر بنلادن ۳ سال بیشتر نداشت و دختر بزرگش زینب ۵ ساله بود، هر دوی آنها در ابیتآباد به دنیا آمده بودند. سرهنگ " نسیم انور " و چند تن از مأموران آی. اس. آی. هنگامی که برای اولین بار خانه بن لادن را بررسی کردند متوجه شدند برخی قسمتهای خانه علامت گذاری شده است که قسمتهای مهم را مشخص کرده و شاید نشان میداد چه افرادی حق ورود به این قسمت را دارند.
سر انجام به من هم اجازه داده شد تا از مخفیگاه بن لادن بازدید به عمل آورم در این بازدید متوجه شدم:
۱ - خانه بنلادن بر اساس اصول دفاعی طراحی نشده بود و هیچ سیستم هشدار دهندهای در آن نصب نبود زیرا اعضای خانواده بن لادن تصور میکردند به اندازهای گمنام هستند و مخفیانه زندگی میکنند که امکان ندارد کسی به آنان شک کند.
۲ - هیچ مسیری برای فرار از خانه طراحی نشده بود نه از زیرزمین خبری بود نه راه مخفی که ساکنان در صورت احساس خطر از آن برای گریختن استفاده کنند.
۳ - تمام امکانات رفاهی برای خانواده بن لادن فراهم شده بود و در طراحی آن بیشتر این جنبه از کار در نظر گرفته شد.
۴ - با وجود تمام امکانات رفاهی زندگی در خانه بنلادن قوانین خاص خود را داشت و کار دشواری بود.
در مخفیگاه بنلادن ۳ کودک، ۱۱ فرد بالغ و ۱۶ نوجوان زندگی میکردند همه این افراد در ۱۳ اتاق سکونت داشتند و با کمبود جا مواجه بودند علاوه بر آن از این اتاقها ۲ اتاق به عنوان انبار و یک اتاق به عنوان اتاق تلویزیون مورد استفاده قرار میگرفت.
اتاقهای طراحی شده در این خانه چندان بزرگ نبودند و مساحت این اتاقها ۳x۴ و ۴x۵ متر بود. تعداد تختها هم کم بود و بیشتر کودکان و نوجوانان با پهن کردن تشک روی زمین میخوابیدند.
تنها تکنولوژی پیشرفته این خانه تلویزیون وصل شده به ماهواره و کامپیوتر بود به هیچ عنوان نمیتوان مخفیگاه بنلادن را به قصر تشبیه کرد.
با دیدن خانه بنلادن به دو موضوع مهم پی بردم:
۱ - اسامه بنلادن به علت ضعف فکری و اختلال ذهنی اجازه نداده اقدامات پیشگیرانه صورت گیرد و سیستمی برای اعلام خطر در خانه نصب شود.
۲ - اگر الکویتی نیز برای اقدامات حفاظتی اهتمام نورزیده به این معنی است که خانه به طور عمدی اینطور طراحی شده یا شاید هم الکویتی نمیتوانست برخلاف میل بنلادن اقدام کند.
بررسی دوباره عملیات ابیتآباداز زاویهای دیگر:
ساعت ۲۴:۲۰ دقیقه شب روز ۲ می سرهنگ " نسیم انور " و ماموران آی. اس. آی. که نزدیک مخفیگاه بن لادن در مرکز آموزشهای ارتش حضور داشتند با شنیدن صدای بالگرد تصور کردند بالگردهای ارتش پاکستان در حال پرواز برفراز منطقه هستند با این وجود سرهنگ نسیم افراد خود را برای بررسی موضوع به محل اعزام کرد.
سرگرد مدثر به سرهنگ نسیم اطلاع داد به نظر می رسد یک بالگرد به علت نقص فنی در حال فرود آمدن در ابیتآباد است. چند لحظه بعد سرگرد مدثر اطلاع داد که انفجاری در محلی که به نظر میرسید بالگرد مورد نظر فرود آمده صورت گرفته است.
با اینکه منطقه " بلالتاون " که در ابیتآباد قرار داشت در حیطه مسئولیت سرهنگ نسیم قرار نداشت اما وی تصمیم گرفت در این زمینه تحقیق کند لذا به معاونش دستور داد به امور رسیدگی کند و خودش به طرف محل مورد نظر به راه افتاد. در این هنگام مأموران آی. اس. آی. نیز که متوجه انفجار و فرود اضطراری یک بالگرد شده بودند به طرف محل مورد نظر به راه افتادند و ساعت ۲۴:۵۵ دقیقه در بلالتاون یکدیگر را ملاقات کردند با اینکه خطر هنوز رفع نشده بود اما سرهنگ نسیم و مأموران سازمان اطلاعات پاکستان مصمم بودند خود را به محل مورد نظر برسانند.
سرهنگ نسیم از مأموران آتش نشانی درخواست کرد برای خاموش کردن آتش وی را همراهی کنند اما همین که آنان خواستند وارد مخفیگاه بن لادن شوند بالگرد دیگری از محل مورد نظر به پرواز در آمده و در مقابل چشمان بهت زده آنان ناپدید شد.