تبلیغات
کد خبر: ۱۲۲۳۸۵

نشست سرنوشت ساز اجق وجق ها

«من از سال ۱۹۹۴ در نشست های اپوزیسیون شرکت کردم یا آنها را پیگیری کردم. تنها پیشرفتی که در طی سالها در این نشست ها به چشم می آید، این بوده که پول بیشتری برای آنها خرج می شود، مخارج شرکت کننده ها پرداخت می شود و کیفیت هتل و شام و ناهار خیلی بهبود یافته؛ وگرنه این نشست ها بدین گونه خلاصه می شود: آمدند و نشستند و حرف زدند و خوردند و برخاستند و رفتند».

به گزارش افکارنیوز به نقل از کیهان ،اين مطلب را پايگاه اينترنتي خودنويس به نقل از يكي از عناصر ضدانقلاب درباره نشست اخير اپوزيسيون (موسوم به بروكسل) عنوان كرد كه به ميزباني گروهي از عناصر سلطنت طلب و برخي چهره هاي تندرو آمريكايي برگزار شده بود. اين ضد انقلاب مقيم لندن يادآور شده است: مشكل من با تفكري است كه مي پندارد تعدادي از مخالفان خارج كشور مي توانند با شركت در نشست دوروزه، آلترناتيو جمهوري اسلامي شوند. نخستين مشكل چنين نشست هايي مشكل مشروعيت است. اگر قبول كنيم كه مشروعيت از راي مردم بوجود مي آيد، افرادي كه در اين كنفرانس ها شركت مي كنند هيچگونه اختياري از سوي مردم دريافت نكرده اند كه مشروعيتي براي آلترناتيو بودن يا مديريت دوران گذار داشته باشند. اينان نه تنها چنين مشروعيتي ندارند بلكه اكثريت قريب به اتفاق آنان حتي در بين مردم عادي، چه داخل و چه خارج، براي ايرانيان خارج از كشور هم حتي شناخته شده نيستند.

وی درباره اینکه معیار دعوت از شرکت کنندگان چیست، نوشت: این سوال را من خود از کسی که گویا اسپانسر کنفرانس بروکسل بوده است پرسیدم. پاسخی که از وی دریافت کردم عینا این بود «یک تیم شش نفره، دوستان و آشنایان خود را گزینش و سپس دعوت می کنند». اینکه این تیم شش نفره چه کسانی هستند، بماند، ولی براستی انتخاب «دوستان و آشنایان» گواه دیگری بود دال بر «در باغ نبودن» همین کسانی که این کنفرانس ها را برپا می کنند. البته خود اسپانسر برنامه هم اذعان داشت که «سی سال است دست از سیاست کشیده بوده و زیاد در باغ نیست».

درباره شیوه انتخاب دعوت شدگان به کنفرانس پرسیدم مگر مهمانی هست که دوستان و آشنایان خود را دعوت می کنید؟ یعنی واقعا هیچ معیار دیگری به ذهنتان نمی رسد؟ اغلب شرکت کننده ها اصلا نیرویی نیستند که بتوان از نشست آنها بعنوان «اتحاد نیروها» نام برد. بر فرض اینکه آنها با هم متحد شوند هم می شود جمع صفر به علاوه صفر به علاوه… صفر که باز می شود همان صفر.

وی می افزاید: اکثر کسانی که در خارج از کشور فعال سیاسی شناخته شده هستند، یا در سایت های اپوزیسیون مقاله می نویسند و یا در تلویزیون های بی بی سی و صدای آمریکا مصاحبه انجام می دهند. همین! بنابراین من نمی دانم چه اصراری هست که یک گروه نویسنده که هیچ کارنامه اجرایی یا مدیریتی از خود ندارند با هم متحد شوند؟

خودنویس در پایان با اشاره به دربه دری عناصر فراری در خارج کشور نوشت: طوری شده که جمهوری اسلامی با خوشحالی از رفتن مخالفان استقبال می کند چرا که می داند در خارج از کشور نیروهای مخالفینش به هدر خواهد رفت. یا کاملا خواهند برید و یا همین فعالین سیاسی که خود را آلترناتیو می نامند آنها را نابود خواهند کرد. ده سال پیش دوستی به من گفت بهترین دوست جمهوری اسلامی اپوزیسیون خارج کشور است. متاسفانه هنوز این گفته درست است.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات