تبلیغات
کد خبر: ۱۳۵۹۱

سالگرد مرگ دیکتاتور

امروز سالروز اعدام صدام حسین عبدالمجید تکریتی(۲۸ آوریل ۱۹۳۷ - ۳۰ دسامبر ۲۰۰۶) است که از سال ۱۳۵۸ تا ۱۳۸۲(۱۹۷۹ تا ۲۰۰۳) دیکتاتور کشور عراق بود.

به گزارش برنا، صدام حسین عبدالمجید تکریتی؛ دیکتاتور کشور عراق نقشی کلیدی در کودتای سال ۱۹۶۸ داشت که منجر به حکومت دراز مدت حزب بعث شد.

صدام به عنوان یک رییس‌جمهور دیکتاتور توانست نوعی پرستش شخصیتی فراگیر برای خود و در بین مردم به وجود آورد. او دولتی به شدت مستبد تشکیل داد و توانست در طول جنگ ایران و عراق(۱۳۶۷-۱۳۵۹)(۱۹۸۸-۱۹۸۰) و جنگ اول خلیج فارس(۱۳۷۰)(۱۹۹۱) که هر ۲ عامل کاهش استانداردهای زندگی و وضع حقوق بشر در عراق شدند، قدرت را حفظ کند. دولت صدام تمام جنبش‌هایی را که به باور خود تهدید کننده تلقی می‌کرد، به ویژه آنهایی را که برآمده از گروه‌های دینی یا قومی بودند و خیال استقلال یا خودمختاری داشتند، سرکوب کرد.

صدام پس از حمله آمریکا و متحدانش به عراق در سال ۱۳۸۲(۲۰۰۳) مقام خود را از دست داد. او در ۲۲ آذر ۱۳۸۲(۱۳ دسامبر ۲۰۰۳) توسط نیروهای آمریکایی دستگیر شد. صدام را در دادگاه ویژه جرایم سران عراق که توسط دولت موقت عراق تشکیل شد، محاکمه و در تاریخ یکشنبه ۱۴ آبان ۱۳۸۵(۵ نوامبر ۲۰۰۶)، به اعدام با چوبه دار محکوم کردند و سرانجام در تاریخ شنبه ۹ دی ۱۳۸۵ در بغداد به دار آویخته شد.

جنایت های صدام /

بمباران شیمیایی حلبچه
نیروهای عراقی در تاریخ ۲۵ اسفند ۱۳۶۶(۱۶ مارس ۱۹۸۸) به منظور سرکوب شورش مردم کرد شمال عراق طی عملیاتی به نام الانفال به‌وسیله گاز سمی و اعصاب به شهر کردنشین حلبچه حمله کردند. در این عملیات تقریباً پنج‌هزار نفر که غالباً غیرنظامی بودند، کشته شدند.

جنگ با ایران
بنابر آمارهای ارایه شده از سوی غرب، در حمله صدام به ایران که با حمایت بسیاری از کشورهای عربی و غربی صورت گرفت، حدود ۲ میلیون نفر از دو طرف کشته شدند و دیکتاتور عراق به انواع کشتار جمعی، جنایت علیه بشریت و نقض قوانین بین المللی دست زد و از انواع سلاح های ممنوع از جمله انواع بمب های شیمیایی استفاده کرد.

سوءقصد در دُجیل
در سال ۱۳۶۱(۱۹۸۲) سوءقصدی علیه صدام حسین در شهرک دجیل در ۴۰ کیلومتری شمال بغداد انجام شد. نیروهای امنیتی نیز در پاسخ به این اقدام به شهر حمله کرده و بالغ بر ۱۶۰ نفر از ساکنین را کشته و اعدام کردند که در میان آنها چند کودک نیز وجود داشتند. حدود ۱٬۵۰۰ تن از اهالی شهر به زندان فرستاده شدند تا تحت شکنجه قرار گیرند. جریمهٔ تمامی اهالی هم این بود که ۱٬۰۰۰ کیلومتر مربع از زمین‌های زراعیشان نابود شود؛ تا ده سال بعد هم به کسی اجازهٔ کاشت دوباره داده نشد. واقعه دُجیل یکی از جرایم اصلی صدام بود که وی به خاطر دستور آن جرائم غیرانسانی به اعدام به وسیله چوبه دار محکوم شد.

سرکوب مردم عراق
دیکتاتور عراق همزمان با جنگ ایران نیز به سرکوب مردم این کشور و کشتار آنها ادامه داد، از جمله اینکه در سال ۱۹۸۳ هشت هزار نفر از مردم قبیله کرد بانفوذ بارزانی ها را که به مسعود بارزانی رییس حزب دموکراتیک کردستان و رییس کنونی کردستان عراق گرایش داشتند، اعدام کرد.

صدام در سال های ۱۹۸۷ و ۱۹۸۸ در عملیاتی موسوم به عملیات انفال کردها را هدف حملات هوایی، زمینی و آتش توپخانه قرار داد که بیش از ۱۸۰ هزار نفر از آنها را کشت و بسیاری از آنان را به کوچ اجباری واداشت و زمین ها و مناطق سکونت آنها را تخریب کرد.

در دور دوم از دادگاه صدام و همدستانش در کشتار کردها، اسنادی ارائه شد که نشان داد وی در عملیات انفال نیز از بمب های شیمیایی استفاده کرده و شخصا دستور حملات را صادر کرده است.

صدام پس از ناکامی در حمله به ایران، ۲ آگوست سال ۱۹۹۰ به کویت حمله کرد و هفت ماه این کشور را در اشغال خود داشت اما با شکایت کویت به سازمان ملل و حمله نیروهای ائتلاف، جنگ اول خلیج فارس برای آزادسازی این کشور در سال ۱۹۹۱ آغاز شد و صدام با آتش زدن چاه های نفت کویت نیروهای خود را از آن خارج کرد و بلافاصله پس از آن به سرکوب اعتراض شیعیان پرداخت که به کشته شدن بسیاری از آنها انجامید.

علاوه بر این صدام به تسویه مخالفان خود می پرداخت و از سال ۱۹۸۰ تا ۱۹۹۹ بسیاری از روحانیون و رهبران شیعه عراق را ترور کرد.

دیگر جنایت ها /
انتقام قصر ویران شده… کشتار شیعیان


سال ۱۹۹۱ بود. صدام بر بلندی‏‎های قصر خود که توسط حملات هوایی متحدین ویران شده بود ایستاده بود و به قصر ویران شده و اسباب و وسائل و اتومبیلهایی که همگی از نوع مرسدس بنز بودند، نگاه می‎کرد. خشم و غضب در چهرهء عبوسش آشکار بود. همگی سران رژیم نظیر روکان تکریتی، شبیب تکریتی، صدام کامل، حسین کامل و… نیز ایستاده بودند. قبل از آنکه صدام کلامی بر زبان آورد، محافظانش فهمیدند که او چه می‏خواهد. به سرعت دست به کار شدند تا خواسته دیکتاتور را برآورده سازند. حدود ۳۰ نفر از انقلابیون شیعه را از زندان آوردند و آنها را به صف کردند. صدام نگاهی به این افراد انداخت. آنگاه با اسلحهء اتوماتیک کوچک خود، پی در پی به سمت آنها تیراندازی کرد و آنها را درو نمود. تعدادی از مأموران صدام، جنازه‏‎ها را از صحنه بیرون بردند و تعداد دیگری، کفش‌های دیکتاتور بزرگ! را که قطره‏های خون به آن پاشیده شده بود، پاک کردند.

آتش خشم صدام همچنان زبانه مي ‏كشيد. محافظان با سرعت رفتند و ۳۰ نفر ديگر را آوردند. با اين عده نيز همان گونه رفتار شد. صدام مي‏كشت؛ بدون اينكه حرفي بزند. با اين مقدار خون هم سيراب نشد. اين بار انقلابيون كرد را آوردند. حدود ۵۰ نفر با لباس و قيافههای كردي؛ مقاوم و قهرمان. يكي از آنها آب دهان به صورت صدام انداخت. صدام او را از بقيه جدا كرد. با سرعت ديوانهواري بقيه را كشت. باز جنازهها را بردند. آنگاه نگاهي به چهره آن قهرمان كرد كه آب دهان به صورتش انداخته بود كرد. آن قهرمان كرد بار ديگر آب دهان انداخت. صدام ديوانه شده بود. بنزين خواست. به محافظانش دستور داد كه اين مرد را مجبور به نوشيدن بنزين كنند. سپس گلوله‏اي به شكم اين مرد شليك كرد. زبانه‏هاي آتش، سرتا پاي اين قهرمان كرد را فرا گرفت. صدام با تأمل به اين منظره نگاه ميكرد. آنگاه خنده بلندي سر داد. سپس سرش را بالا گرفت و گفت: خيانتكارها، مزدوران.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات