بسیاری از سیستمهای فاضلاب آمریکا، که میانگین عمر آنها ۴۰ تا ۵۰ سال است، بیش از صد سال قدمت دارند و برای جمعیت رو به رشد و شدت بارندگیهای ناشی از تغییرات اقلیمی مناسبسازی نشدهاند.کارشناسان مهندسی عمران هشدار دادهاند که فاضلاب شهری، با بیش از ۱.۸۷ میلیون مایل لوله، ۱۷۵۰۰ تاسیسات و ۳۴ میلیارد گالن آب فاضلاب روزانه، به شدت و آسیبپذیر بوده و بودجه کافی برای آن ها در نظر گرفته نشده است. تنها سیستم پوتوماک اینترسپتور در مریلند، که بیش از ۶۰ سال قدمت دارد، هر روز حدود ۶۰ میلیون گالن فاضلاب را حمل میکند که بعد از تخریب اخیر، بیش از ۲۴۳ میلیون گالن فاضلاب را به رودخانه ریخته است.
به گفته داین اولسون، رئیس کمیته زیرساختهای آمریکا در انجمن مهندسان عمران، «سیستمهای فاضلاب شهری به دلیل کمبود بودجه برای بازسازی و تعمیر سالها کار کردهاند و جای تعجب نیست که چنین حوادثی رخ دهد.» بودجه فدرال برای تعمیر و نگهداری سیستمها از بیش از ۶۰ درصد در دهههای گذشته به کمتر از ۱۰ درصد کاهش یافته و هزینههای تعمیر بر عهده شهروندان گذاشته شده است.یو اس ای تودی در این باره می نویسد: این بحران نه تنها نمایانگر ضعف دولتهای محلی و فدرال در رسیدگی به زیرساختهاست، بلکه نمادی از ناکارآمدی ساختاری سیستم آمریکاست؛ کشوری که ادعای توسعه و پیشرفت دارد اما حتی توان نگهداری از شبکه فاضلاب شهری خود را ندارد.بررسیها نشان میدهد که مجموع نیازهای تعمیر و ارتقای سیستمهای فاضلاب و آب آمریکا در ۲۰ سال آینده بیش از ۳۰۰ میلیارد دلار است.
وقوع این بحرانها، از جمله نشت فاضلاب در میلواکی و پوتوماک، بار دیگر به سخره گرفتن سیاستهای کوتاهمدت، بیتوجهی به محیط زیست و ضعف مدیریتی در آمریکا را به تصویر میکشد؛ کشوری که میلیونها شهروندش هزینه کمتوجهی به زیرساختهای حیاتی را با سلامت و رفاه خود میپردازند.
