نشریه «نیشن» در مقالهای، به برکناریهای گسترده در ارتش آمریکا توسط ترامپ و پیت هگست وزیر جنگ او پرداخت و نوشت که دونالد ترامپ، در حالی که «در جنگی خارجی ناتوان از دستیابی به پیروزی است»، بهدنبال هدفی آسانتر در داخل رفته و «ارتش خود را به میدان زورگویی بدل کرده است». نشریه نیشن نوشت که همزمان با ناکامیهای نظامی، روندی از برکناریها و پاکسازی در داخل ساختار نظامی آمریکا در حال شکلگیری است.در ادامه متن این مقاله آمده است:دونالد ترامپ شاید نتواند در خارج از کشور به پیروزی برسد، اما هدفی آسانتر برای اعمال زورگویی خود در داخل یافته است: یعنی ارتش خودش.جنگ ترامپ علیه ایران اکنون در وضعیتی از بنبست بیپایان گرفتار شده است. ایران همچنان کنترل تنگه هرمز را در دست دارد و در نتیجه بر بازار جهانی انرژی نیز تسلط دارد. مذاکرات برای پایان دادن به درگیری متوقف شده، هرچند آتشبسی شکننده همچنان برقرار است.اکنون شرایط به سود ایران پیش میرود؛ کشوری که پس از دههها تحریم آمریکا، آموخته چگونه فشارها را تحمل کند و آماده است سختیهای بیشتری را نیز بپذیرد، بیآنکه در برابر ترامپ تسلیم شود. همزمان، هرچه ایران فشار بر این تنگه را افزایش میدهد، اقتصاد جهانی بیشتر به لبه بحران نزدیک میشود. حتی متحدان راستگرای ترامپ مانند جری بیکر، سردبیر ارشد روزنامه والاستریت ژورنال، نیز اذعان دارند که این جنگ در حال شکست است.در برابر این تحقیر در عرصه جهانی، ترامپ و وزیر جنگش پیت هیگست، تقصیر را بر گردن قربانیانی در داخل ماشین جنگی آمریکا میاندازند.
روز چهارشنبه، ترامپ بهطور ناگهانی وزیر نیروی دریایی، جان فیلان، را که میلیاردر و از نزدیکان او بود، برکنار کرد. این اقدام بخشی از یک پاکسازی گستردهتر در ساختار نظامی است. پیت هیگست، طی سال گذشته بیش از بیست ژنرال و دریاسالار را برکنار یا به حاشیه رانده است؛ از جمله رئیس ستاد ارتش، ژنرال رندی جورج، در اوایل همین ماه. او همچنین با دنیل دریسکول، وزیر ارتش، بر سر ترفیعها و مسائل دیگر دچار اختلاف شده است.در روز پنجشنبه نیز پنتاگون، ژاکلین اسمیت، مسئول رسیدگی به شکایات در روزنامه ارتش «استارز اند استرایپس» را برکنار کرد؛ اقدامی که بهنظر میرسد انگیزهای سیاسی داشته باشد، چرا که او در برابر تلاشهای کاخ سفید برای تضعیف استقلال تحریریه این روزنامه ایستادگی کرده بود.برکناری فرماندهان ناموفق در زمان جنگ پدیدهای غیرمعمول نیست. آبراهام لینکلن در سال ۱۸۶۲، ژنرال «جورج مککللان» را به دلیل تردید در مقابله با ارتش کنفدراسیون از فرماندهی ارتش اتحادیه برکنار کرد. همچنین، هری ترومن در سال ۱۹۵۱، در اقدامی جنجالی اما قابل توجیه، ژنرال سرکش «داگلاس مکآرتور» را کنار گذاشت.اما هرچند ترامپ نیز مانند این رؤسا با جنگی دشوار روبهروست، شباهتها در همینجا پایان مییابد. برکناریهای اخیر نه برای بهبود عملکرد ارتش، بلکه—همانند بسیاری از تصمیمهای دیگر ترامپ—از خودشیفتگی و نپذیرفتن مسئولیت شکستها ناشی میشود. اگر اشتیاق ایدئولوژیک و جاهطلبی شخصی پیت هگست را نیز به این وضعیت بیفزاییم، با شرایطی بسیار خطرناک روبهرو خواهیم بود.
همه گرفتار رؤیابافی ترامپ هستندبرکناری جان فیلان نمونهای آشکار از خودبزرگبینی ترامپ است. او مدتها رؤیای تبدیل نیروی دریایی به نمایشی از سلیقه شخصی خود را در سر داشته است؛ رؤیایی که تا حدی از علاقهاش در کودکی به برنامه «ویکتوری ات سی» و نیز اعتماد بیش از حدش به ذوق زیباییشناسانه خود نشأت میگیرد—همان باوری که او را به تلاش برای تبدیل کاخ سفید به نسخهای سطحی از کاخ ورسای و حتی برنامهریزی برای ساخت طاقی عظیم در واشنگتن سوق داده است.ترامپ در دسامبر گذشته، در یک سخنرانی چشمانداز خود برای نیروی دریایی را تشریح کرد که شامل ساخت ردهای جدید از ناوهای جنگی با نام «ترامپ-کلاس» بود. او گفت: «این ناوها به پیشرفتهترین توپخانهها و موشکها مجهز خواهند بود و همچنین سلاحهای فراصوت، توپهای الکترومغناطیسی پیشرفته و حتی لیزرهای پرقدرت خواهند داشت... ما لیزرهایی داریم که میتوانند هدف را بهطور کامل نابود کنند.»او همچنین افزود: «نیروی دریایی آمریکا طراحی کشتیها را در کنار من انجام خواهد داد، زیرا من فردی با درک بالای زیباییشناسی هستم.» او از طرح خود با عنوان «ناوگان طلایی» یاد کرد.اما جان فیلان بهعنوان وزیر نیروی دریایی با واقعیت این رؤیاها مواجه شد. به گونهای که به نوشته گزارش نیویورک تایمز:* صنعت کشتیسازی آمریکا در حال حاضر توان ساخت چنین ناوهای پیشرفتهای را در سالهای آینده ندارد.* دولت طی شانزده ماه نتوانسته مسئولی برای نظارت بر برنامههای تسلیحاتی نیروی دریایی منصوب کند.* نیروی کار غیرنظامی در این بخش با کاهشهای گسترده مواجه شده است.پس از اعلام این طرحها، کارشناسان دفاعی نیز در امکانپذیر بودن آنها تردید کردند.
افزایش نارضایتی ترامپ از فیلان به پیت هیگست فرصت داد تا علیه او اقدام کند و در نهایت، هونگ کائو—افسر پیشین و نزدیک به هگست—بهعنوان سرپرست وزارت نیروی دریایی منصوب شد.کائو نیز مانند هیگست، فردی با گرایشهای ایدئولوژیک و مرتبط با جریان راست مذهبی است. او در مصاحبهای در سال ۲۰۲۳ با کشیش شان فوخت، درباره «جادوگری» هشدار داده و مدعی شده بود که این پدیده بر کالیفرنیا مسلط شده و ویرجینیا را تهدید میکند. هر دو نفر به همان اندازه که مشتاق مقابله با دشمنان خارجی هستند، برای مبارزه با «دشمنان ماگا» نیز اشتیاق دارند.خودشیفتگی ترامپ یکی از عوامل بیثباتی درون نهاد نظامی بهشمار میرود، اما جاهطلبیهای هگست بهنظر میرسد موتور اصلی این پاکسازی باشد. این کارزار بهطور ویژه افسران سیاهپوست، زنان و افراد تراجنسیتی را هدف قرار داده است.حتی در درون یک نهاد محافظهکار مانند ارتش نیز این اقدامات با اعتراض مواجه شده است. پایگاه آکسیوس به نقل از مقامهای نظامی گزارش داده که برکناری رندی جورج و ژنرال دیوید هودن «دیوانهوار» توصیف شده است. یکی از افسران گفته است: «شما یک ژنرال چهارستاره را که مسئول حفاظت از نیروهای آمریکایی است، در میانه جنگ برکنار میکنید؟»با این حال، این اقدامات تنها زمانی «دیوانهوار» بهنظر میرسد که فرض کنیم هدف اصلی، پیروزی در جنگ علیه ایران است. بهاحتمال بیشتر، هدف واقعی ایجاد ارتشی تحت سلطه جریان «ماگا» است—جنگی که ممکن است تا زمانی که کنگره ناتوان باقی بماند، ادامه داشته باشد
کنترل غیرنظامیان بر ارتش یکی از اصول بنیادین دموکراسی است، اما پاسخگو کردن پیت هگست تنها در صورت پیروزی دموکراتها در انتخابات میاندورهای ممکن خواهد شد. در آن صورت، بررسی این پاکسازی باید در اولویت قرار گیرد؛ از جمله با استفاده از ابزارهایی مانند استیضاح.
