"دنیل دیپتریس"، خبرنگار "شیکاگو تریبیون" در گزارشی در خصوص وضعیت تنگه هرمز و سیاست آمریکا گفت: پیش از جنگ، تنگه هرمز مشکلی نبود. صدها نفتکش و کشتی روزانه از این آبراه عبور میکردند. نفت به بازار میرسید. کشتیها هدف تیراندازی یا پهپاد قرار نمیگرفتند. ایران از تنگه به عنوان اهرم فشار استفاده نمیکرد، چون نیازی نداشت.
وی افزود: پس از جنگ، تنگه هرمز به یک مسئله تبدیل شد. ترامپ امیدوار بود که بمباران شدید ایران، آن را به اندازه کافی میترساند تا تسلیم شود، اما این اتفاق نیفتاد. در عوض، ایران تسلیم شدن در برابر فشار — بهویژه فشار آمریکا — را حتی بدتر از باختن جنگ به شیوهای متعارف میدانست. استراتژی ایران این بود: گسترش میدان جنگ به کشورهای حاشیه خلیج فارس (که دو هدف داشت: اول، افزایش هزینه سوخت؛ دوم، فشار به کشورهای خلیج برای لابیگری نزد ترامپ جهت پایان دادن به جنگ)، بستن تنگه، و عبور از این مرحله به هر قیمتی.
دی پتریس ادامه داد: این استراتژی تا حد معقولی جواب داده است. ایران در واقع دارد ترامپ را از تشدید بیشتر بازمیدارد. تنگه همچنان مسدود است. موضع ایران برای پایان دادن به جنگ سختتر شده است.
این خبرنگار آمریکایی خاطرنشان کرد: هرمز اکنون به عنوان یک برگ برنده در دست ایران است، در حالی که پیش از جنگ چنین نبود. و در پرونده هستهای، تهران نشان میدهد که تا پایان جنگ و لغو تحریمهای آمریکا پای میز مذاکره نخواهد نشست. در این ماجرا، ترامپ بدترین دشمن خودش است.
