ترکیه در سوریه شکست خورد
روزنامه نیویورک تایمز در گزارشی تأکید کرد مردم ترکیه به سیاست های آنکارا علیه سوریه معترضند و این در حالی است که ترکیه نتوانسته شرکایی هم در غرب دست و پا کند.
به گزارش افکارنیوزبه نقل از کیهان، این روزنامه با اشاره به تشدید اعتراضات ضد آمریکایی در منطقه نوشت: در این شرایط، نه تنها موجی از انزجار در داخل ترکیه برانگیخته شده بلکه در جامعه بین المللی نیز ترکیه در زمینه دعوت به اقدامات نظامی علیه سوریه تنها مانده است.
نیویورک تایمز خاطرنشان می کند: امواج اعتراضات ضد آمریکایی سراسر جهان اسلام را در نوردیده و در این هنگام به نظر می رسد دعوت ترکیه برای اقدام نظامی علیه دولت سوریه نه تنها شرکایی در غرب ندارد بلکه ناخرسندی را هم در داخل نسبت به سیاست های دولت آنکارا شعله ور کرده است. این اولین ضربه مهم به سیاست خارجی رجب طیب اردوغان است.
این روزنامه افزود: مردم ترکیه مشکلات عدیده ای همچون شورشیان کرد و سربازانی که بدست این شورشیان کشته می شوند، میلیونها دلاری که صرف پناهندگان می شود، فرصت های از دست رفته تجاری و تنش و درگیری در مرزها را محصول سیاست های پرخطای دولت ترکیه در قبال سوریه می دانند. از نگاه افکار عمومی مواضع اردوغان هزینه های سنگینی را به ترکیه تحمیل کرده است. اکنون ترکیه در بسیاری از جهات آسیب پذیرتر از قبل شده است.
سونر جاکاپتای مدیر برنامه تحقیق در امور ترکیه در مؤسسه خاور نزدیک واشنگتن به نیویورک تایمز می گوید: بسیاری از مردم ترکیه آسیب پذیری کشورشان در بسیاری از جبهه ها را ثمره مستقیم وضعیت تهاجمی ترکیه در قبال سوریه می دانند.
گزارش نیویورک تایمز حاکی است: رویکرد سیاسی آنکارا در قبال سوریه هدف انتقادهای شدید فعالان و تحلیلگران سیاسی این کشور قرار دارد و این موج انتقادی روزبه روز گسترده تر می شود. گروه های معترض از دولت آنکارا می خواهند بازنگری کلی در راهبرد خود انجام دهد تا بتواند سطح نفوذ و منافع ملی کشور در منطقه از جمله در مصر، عراق و ایران را بسط دهد. دوگان هپر ستون نویس روزنامه «ملیت» در این باره می گوید سیاست ترکیه درباره سوریه شکست خورده است. این سیاست، همسایگان ما را به دشمن بدل ساخت و منزوی کرد.
تحلیلگر روزنامه آمریکایی با مرور چالش های پدید آمده از مداخله اشتباه ترکیه در سوریه می نویسد: شاید بتوان یکی از دلایل نارضایتی افکار عمومی ترکیه را در خشونت های حزب جدایی طلب کارگران کردستان موسوم به «پ ک ک» دانست. موفقیت کردهای سوریه در بدست گرفتن کنترل منطقه کردنشین سوریه روحیه بخش تجدید مبارزات پ ک ک در ترکیه شده است. پ ک ک از سال ۱۹۸۰برای اعلام خودمختاری منطقه کردستان ترکیه در حال جنگ با دولت مرکزی است. این جنگ ها تاکنون ۴۰ هزار قربانی گرفته است. این گروه آشکارا تعداد ۴۰ پاسگاه بازرسی در دهکده های جنوب شرقی ترکیه نصب کرده و همه روزه حملات غافلگیرانه ای را
علیه نیروهای ارتش ترکیه انجام می دهد و چند نفر از قانون گذاران ترکیه را هم به گروگان گرفته است.»
نیویورک تایمز در ادامه نوشت: سیل هجوم ۱۰۰ هزار پناهنده به ترکیه در جریان آشوب های سوریه مشکلاتی را ایجاد کرده است. دولت ترکیه اعلام کرده تاکنون ۳۰۰میلیون دلار برای پناهندگان هزینه کرده و از حمایت ناکافی جامعه بین الملل برای کمک به پناهندگان گلایه دارد.
این گزارش اضافه می کند: واقعیت های دشوار منطقه و تنگناهای اقتدارگرایی ترکیه دیگر محلی از اعراب برای متبلور شدن سیاست های داود اوغلو باقی نگذارده است. امروز دیگر ترکیه نه تنها با همسایگانش مشکل دارد بلکه هیچ همسایه ای عاری از مشکل نیست. داوود اوغلو سال گذشته از ائتلاف سیاسی اقتصادی و نظامی با مصر صحبت کرد با این هدف که دستور کاری نوین برای منطقه بنویسد. اما این ائتلاف اینک به رقابت میان مصر و ترکیه بر سر اینکه کدامیک می تواند دلال قدرت در منطقه باشد تغییر شکل داده است.
یادآور می شود برخی رقبای حزب حاکم در ترکیه، نظیر قلیچدار اوغلو به روزنامه حریت گفته اند ترکیه در حال تبدیل شدن به حمام خون است و میدان گرفتن حزب پ ک ک زمینه این فاجعه را فراهم آورده است.
رؤسای حزب «صلح و دمکراسی» ترکیه هم با مواضع دولت در قبال سوریه مخالفت کردند. «صلاح الدین دمیر تاش» و «گلدن کیشاناک» که مشترکاً ریاست حزب صلح و دمکراسی ترکیه را بر عهده دارند، در کنفرانسی مطبوعاتی مخالفت خود را با اعزام گروه های مسلح از ترکیه به سوریه اعلام و تأکید کردند چنین اقدام هایی به بروز فاجعه میان دو کشور خواهد انجامید.
صلاح الدين دميرتاش به خبرنگاران گفت: ما حامي ملت هايي هستيم كه براي آزادي تلاش مي كنند؛ اما مسئله سوريه فرق مي كند و دراين كشور تشكل هاي دمكراتيك كه بتوانند رهبري تحركات مسالمت آميز مردمي را براي تغيير و اصلاح بر عهده بگيرند، وجود ندارد؛ و گروه هاي مسلح با حمايت رجب طيب اردوغان اوضاع را در سوريه هدايت مي كنند و اين مسئله نتيجه اي جز بروز فاجعه ميان سوريه و تركيه ندارد.