BBC فارسی جایگزین شورای فرهنگی بریتانیا
عضو هیات علمی دانشگاه امام صادق(ع) به مرور سیاست های شورای فرهنگی بریتانیا در ایران پرداخت و گفت: با تعطیل شدن این شورا در سال ۱۳۸۷ بحثها و بررسی ها در مورد اهداف و عملکرد شورای فرهنگی بریتانیا وسعت بیشتری پیدا کرد.
دکتر حسام الدین آشنا در دومین همایش ایران و استعمار انگلیس گفت:طی چهار سال گذشته بارها نمایندگان مجلس شورای اسلامی با سوال از وزیران اطلاعات، فرهنگ و ارشاد اسلامی و امور خارجه خواستار پیگیری ابهام ها در مورد مجوز این شورا، نحوه نظارت بر آن، ملاحظات امنیتی و بررسی وضعیت پرداخت مالیات و همچنین بررسی مسئله مکان انجام این فعالیت ها و نحوه جذب نیروهای اسلامی شدند.
به گزارش مهر وی با اشاره به مقاله یکی از روزنامه در روز نوزدهم بهمن ماه ۸۷ در ستایش فعالیت های فرهنگی شورای فرهنگی بریتانیا در ایران گفت: مفاد این مقاله نشان می داد که تلاش این شورا در تاثیر بر خبرنگاران و نخبگان ایرانی تا حدودی موفق بوده است.
این استاد دانشگاه با بیان اینکه در زمینه نفوذ فرهنگی کشورهای استعمارگر دو رویکرد کلی وجود دارد، گفت: رویکرد اول که با عنوان ارتباطات بین فرهنگی شناخته می شود به موضوع وسعت مخاطبان می پردازد که از طریق رسانه های جمعی و پرمخاطب اعمال می شود.
وی افزود: رویکرد دوم به عنوان ارتباطات بین فرهنگی بیشتر به عمق و دوام تاثیرگذاری توجه دارد و روابط انسانی و نزدیک را مورد تاکید قرار می دهد.
دکتر آشنا جنگ، مذهب و استعمار را سه جنبه عمده ارتباطات فرهنگی عنوان کرد و ادامه داد: شورای فرهنگی بریتانیا با هدف علاقه مند سازی مردم کشورهای پرجمعیت و به لحاظ ژئوپولتیک پراهمیت به فرهنگ انگلیسی آغاز به کار کرد.
وی با بیان اینکه شورای فرهنگی بریتانیا در سال ۱۹۳۴ کارش را در ایران آغاز کرد، گفت: عمده فعالیت های این شورا متکی بر آموزش زبان انگلیسی و ترویج صنایع فرهنگی بریتانیا بود.
این استاد ارتباطات با تشریح روزشمار فعالیت های این شورا تصریح کرد: مهمترین موفقیت شورای فرهنگی بریتانیا در ایران در سال ۱۳۵۶ با برگزاری فستیوال فرهنگی مشترک بریتانیا و ایران صورت گرفت.
وی با اشاره به آموزش زبان انگلیسی توسط شورا به کارمندان صنعت نفت گفت: این شورا از سال ۱۳۲۰ تا ۱۳۵۷ ده هزار دانشجو و بازدیدکننده به انگلستان اعزام کرد.
آشنا گفت: بعد از تعطیلی این شورا در سال ۵۸ و با گذشت ۲۲ سال در سال ۸۰ نیز این شورا فعالیت هایش را بدون مجوز رسمی در ایران آغاز کرد و تا سال ۸۷ که برای بار دوم تعطیل شد ۱۳هزار ایرانی با کمک این موسسه زبان انگلیسی را فرا گرفتند.
وی افزود: از سال ۴۵ نیز ساواک درباره فعالیت های جاسوسی موسسه مشکوک شده بود اما نتوانسته بود اطلاعات جامع و کاملی را درباره این موضوع جمع آوری کنند.