تبلیغات
کد خبر: ۲۰۰۹۹۹

چاوز ایران را چگونه می‌دید؟

چاوز تا زنده بود تا حدی می شد به وعده اش اطمینان کرد که «ونزوئلا همواره و تحت هر شرایطی در کنار ایران خواهد ماند». اینک که او نیست؛ چه تضمینی هست که سیاست ونزوئلا با ایران همچنان بر پاشنه چاوز بچرخد؟ آرام آرام آیا وقت کوچ از سیاست های «شخص محور» نرسیده است؟

چاوز ایران را چگونه می‌دید؟

به گزارش افکارنیوز، شاید اگر هوگو رافائل چاوز فریاس نبود، روابط ما و ونزوئلا هیچ گاه به دوران طلایی خود نمی رسید. نه چاوز که روزی دست در گردن صدام حسین می انداخت و روز دیگر در عربستان با شاه این کشور عصرانه می خورد دلباخته و عاشق ایران بود و نه ایران بر روی رفاقت «تمام عیار» او حساب کرده بود. هر دو کشور به دلایلی به یکدیگر نزدیک شده بودند که دلیل نزدیکی ونزوئلایی ها به ایران موضوع این مطلب است.

ایران و ونزوئلا در روزگاری به یکدیگر نزدیک شدند که موج پیروزی چپ گرایان آمریکای لاتین را درنوردیده بود و همه خبر از فتح «حیاط خلوت» ایالات متحده در دنیا می دادند. روابط ایران و ونزوئلا بیش از آنکه بر مبنای اصول تعریف شده باشد بر مبنای «شخص» تبیین شده بود و شاید از همین رو هم هست که باید بیش از هرزمانی نگران از دست دادن شریکی استراتژیک در آمریکای لاتین باشیم.



اولین باری که هوگو چاوز پایش به ایران رسید(سال ۲۰۰۱) گفت آمده تا «مسیر صلح، عدالت، ثبات، و پیشرفت را برای قرن ۲۱ آماده کند». روابط تهران و کاراکاس در سال های حکومت چاوز در زمینه های تولید انرژی و همکاری های اقتصادی و صنعتی به شدت گسترش یافت.

وی اگرچه خود را دوست ایران می دانست و دیدگاهش در مواضعی چون سیاست هسته ای و …به ایران نزدیک بود اما وقتی سخن از سخنان رئیس جمهور ایران درباره هولوکاست به میان آمد صراحتا گفت: «من از آسیب رساندن به هیچ ملتی حمایت نمی‌کنم»؛ اگر چه اقدامات اسرائیل در حمله سال ۲۰۰۶ به لبنان را «فاشیستی و تروریستی» خواند. این واقع گرایی اما در طرف ایرانی نبود و به رابطه ای که چاوز صرفا بر اساس منافع ملی تعریف کرده بود با نوعی ذوق زدگی خاص نگریسته می شد. به گونه ای که نابودی امپریالیسم(بخوانید آمریکا) صراحتا در کلام ایرانیان می آمد و بعد گفته می شد: «ما متحد هستیم و مصمیم تا ناعدالتی‌ای که بر جهان حاکم است را پایان دهیم».



چاوز اگرچه همواره شعار مبارزه با امپریالیسم داد اما هرگاه سخن از گسترش رابطه آمریکا و ونزوئلا شد سراز پا نمی شناخت. به عبارتی چاوز در این عرصه عملا جز «شعار» حرفی نداشت. در راهروهای سازمان ملل بارها دست اوباما را فشرد و از پیام تسلیت باراک اوباما برای ونزوئلایی ها هم هویداست که روابط دوکشور هرروز در حال گسترش بوده است.

اینگونه به نظر می رسید که چاوز گاه از رابطه اش با ایران به عنوان برگ برنده ای در مقابل آمریکایی ها استفاده می کرد چه آنگاه که خبری در رسانه ها مبنی بر فروش ۲۱ جنگنده اف - ۱۶ ونزوئلا به تهران منتشر شد، در مقابل صورت برافروخته ساکنان کاخ سفید یکی از مشاوران کاخ سفید گفت که «ارتش ونزوئلا قصد دارد در پاسخ به تحریم دولت هوگو چاوز از خرید تسلیحات توسط ایالت متحده، ناوگان هوایی جنگده‌های اف - ۱۶ آمریکایی‌اش را به کشوری دیگر، احتمالاً ایران بفروشد». به عبارتی «ایران» ابزار امتیاز گیری دولت چاوز از آمریکایی ها شد.

روابط ایران و برزیل پس از دوران ریاست جمهوری داسیلوا – اگرچه جانشین وی هم چپگرا و حتی هم حزبی داسیلوا بود - اما به شیرینی آن دوران نشد. چاوز تا زنده بود تا حدی می شد به وعده اش اطمینان کرد که «ونزوئلا همواره و تحت هر شرایطی در کنار ایران خواهد ماند». اینک که او نیست؛ چه تضمینی هست که سیاست ونزوئلا با ایران همچنان بر پاشنه چاوز بچرخد؟ آرام آرام آیا وقت کوچ از سیاست های «شخص محور» نرسیده است؟

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات