کودتا برای دموکراسی؟
حال اقتضای سیاستمداران و سیاست ورزی در عصر نو این است که برکناری مرسی تبریک گفته شود؛ آن هم به نظامیانی که عادتی به این تبریکات و رفتارهای دموکراتیک ندارند و بیشتر زبان زور را می فهمند تا هر زبان دیگری. ولی برای ثبت در تاریخ باید گفت و نوشت که اخوان المسلمین یک بار در طول تاریخ خود تن به روش های دموکراتیک داد و به قدرت رسید و اگر فردا روزی به عهد سابق خود برگردد چه کسی را باید سرزنش کرد؟
به گزارش افکارنیوز- صبر ۸۴ ساله اخوانی ها برای تشکیل دولت اسلامی اگرچه در سال ۲۰۱۲ میلادی به سر رسید و خیلی ها در دنیا گفتند و نوشتند که صندوق رای همیشه رهگشا است حتی اگر یک طرفش اخوان المسلمین باشد، اما دوام یکساله آن نشان داد که راه رسیدن به قدرت آن هم در جایی که کسی عادت به آن ندارد، همیشه صندوق رای نیست.
اتفاقات این روزهای مصر را کسی نمی داند چه بنامد؛ کودتا یا بخش دوم سریال انقلاب های عربی؟ نیمی از حاکمان عرب مانده اند از آن تقدیر کنند یا سرزنش تا مبادا خلیفه کشی باردیگر باب شود. هرچه که هست این روزها هزاران هوادار اخوان المسلمین با خود می اندیشند که آیا می توان به روش های دموکراتیک برای «قدرت» امیدوار بود و یا باید عطای قدرت طلبی اسلام سیاسی به سبک اخوان المسلمین را برای همیشه از یادها برد؟
امروز، روز انتقاد از اخوان المسلمین و مرسی و… نیست که آنها هم اشتباهات فراوانی داشتند و اگر نداشتند که روزگارشان اینگونه نبود. اخوانی ها سالیان دراز برای قدرت دیروزشان جنگیده بودند. برای دستیابی به قدرت از هر مسیری رفته بودند. از دراز کردن و کشتن ۵۸ جهانگرد در سال ۱۹۹۷ میلادی و درگیری های نیمه دوم دهه ۹۰ میلادی گرفته تا زندان رفتن و ترور و قتل بسیاری از رهبرانش. همه اینها بهای آن چیزی بودند که اخوانی ها یکسال پیش به آن رسیدند و در چشم برهم زدنی برباد رفت.
حال اقتضای سیاستمداران و سیاست ورزی در عصر نو این است که برکناری مرسی تبریک گفته شود؛ آن هم به نظامیانی که عادتی به این تبریکات و رفتارهای دموکراتیک ندارند و بیشتر زبان زور را می فهمند تا هر زبان دیگری. ولی برای ثبت در تاریخ باید گفت و نوشت که اخوان المسلمین یک بار در طول تاریخ خود تن به روش های دموکراتیک داد و به قدرت رسید و اگر فردا روزی به عهد سابق خود برگردد چه کسی را باید سرزنش کرد؟
میلیون ها مردمی که به ریاست جمهوری مرسی رای دادند، این روزها چه حالی دارند؟ آیا حق ندارند با خود بیندیشند که صندوق رای در کشوری که سالیان دراز به استعمار و دیکتاتوری عادت داشت خوب است و نکو اگر صرفا نام «حسنی مبارک» و یا از همان جنس بیرون بیاید؟ چه تضمینی دیگر وجود دارد فردا روزی اگر انتخابات دیگری برگزار شد، ارتش با کمترین دلخوری، رئیس جمهور منتخب را همان جایی نفرستد که مرسی را فرستاد؟
اشتباهات مرسی و اخوانی ها در یکسال گذشته آنقدر زیاد بود که خیلی ها تحولات این روزها را «کودتایی برای دموکراسی» نامیدند و گفتند برای دموکراسی مصر این کودتا لازم بود. ولی چه توان کرد که جنبش دموکراسی خواهی اگر راهی برای تحقق داشته باشد «صندوق رای» است و لاغیر. گسیل داشتن صدها جنگجوی سلفی به سوریه، حمایت از جریان های تندرو، از هم پاشیدن اقتصاد و صنعت جهانگردی مصر و سخت گیری بر اقلیت های دینی اشتباهات مرسی بود ولی مگر دموکراسی جز این است که باید به رای اکثریت تمکین کرد حتی اگر برخلاف میلت باشد؟ نظامیان در کودتاهای اینچنینی کجا منادی دموکراسی خواهی بوده اند که در
مصر باشند؟
اینهاست که باور اتفاقی از جنس دموکراسی از آنچه در خیابان های قاهره می گذرد را دشوار کرده است. تمکین و مهر تائید به سرنگونی مرسی و گرفتن قدرت از دست اخوان المسلمینی که خوب یا بد، مثبت یا منفی منتخب مردم مصر است آینده این کشور را تیره تر از گذشته خواهد کرد. راه دموکراسی صندوق رای است و نه کودتا.