مقاله نویس روزنامه لوموند نوشت:
به تحریم های ضدایرانی پایان دهیم
روزنامه لوموند در مقاله ای می نویسد: ایران بیاندازه در عذاب است. هیچ قانونی نمیتواند چشم بر چنین ستمی بپوشد.
بدیهیاتی وجود دارد که کسی از آن حرف نمیزند. ما هر روز این واقعیات را می بینیم، دردی بیانتها که یک کشور و مردم آن، حال و آیندهاش را بیمار ساخته است. ما نمیتوانیم این واقعیات را نادیده بگیریم و فکر میکنیم که از همین حالا باید کاری کرد.
به گزارشافکارنیوز، روزنامه لوموند در مقاله ای می نویسد: ایران بیاندازه در عذاب است. هیچ قانونی نمیتواند چشم بر چنین ستمی بپوشد. باید به این محاصره اقتصادی که بر مردم ایران سنگینی میکند در کوتاهترین زمان پایان داد. باید به جامعه جهانی یادآوری کرد که این «تحریمها» که تنها مردم ایران را هدف قرار داده، کارآمد نیست. ما باید بگوییم که چنین وضعیتی نمیتواند بیش از این ادامه پیدا کند. هر لحظه تاخیر به مثابه اندکی درد بیشتر است. ما دیگر این رنج را نمیخواهیم.
مسوولیتی بر دوش ماست: ما میتوانیم و باید که موضعگیری کنیم. موقعیت ایران ذهن ما را به خود مشغول میکند. صحبت از ایران پیش از هر چیز و به طور مشخص صحبت از مردماش است؛ هشتاد میلیون نفر از مرد و زن و بچه که در کابوسی بیانتها روزگار میگذرانند.
کافی است به آنچه که در دهههای اخیر اتفاق افتاده نگاهی بیاندازیم: انقلاب ۱۹۷۹، یک جنگ طولانی با عراق با تمامی کشتهشدگان و عواقب وخیم آن، و این مردان، این زنان، این جوانان که با دستان خالی در جستوجوی اندکی آزادی و کرامت انسانی بودند.
پاسخ به این خواستهها شفاف بود؛ ما با خونسردی شما را میکُشیم. در این سالهای اخیر در غرب کسی از کوچههای ایران خبر نداشت. ما که ایرانی نبودیم. ما مردم ایران را فراموش کردیم و به چیزهای دیگر پرداختیم یعنی احمدینژاد، برنامه هستهای و دیگر هیچ. ما وارد بازی شدیم و افسوس که از مسوولیت شانه خالی کردیم.
درست است که احمدینژاد حرفهایی زد، اما هرگز و در هیچ زمانی از جانب غرب نگران نشد. میخواستند او را برای سخناناش و برنامه هستهای تنبیه کنند.
واکنش غربیها چه بود؟ اینکه مردم ایران را وادار به پرداخت هزینه کنند. برای سنجش وخامت وضعیت باید به ایران رفت. باید زندگی روزمره را شاهد بود که چندسالی است که فلج شده. در طول چندماه، موجی از محاصره اقتصادی و بایکوت برای منزوی کردن این کشور اعمال شده است. آخرین آنها به اول ژوییه بر میگردد و میگویند که این یکی برای فشار آوردن به رژیم ایران است. در حالی که در واقع این مردم هستند که زیرفشار خم شدهاند.
باید به اثرات بسیار مخرب و فاجعهبار این محاصرههای اقتصادی توجه کرد؛ تورم بیحد و مرز، عذاب بیمارانی که داروهای خود را پیدا نمیکنند، بازنشستگان و سالخوردگان که هر روزه با افزایش قیمتها مواجه هستند و مشکلات مربوط به مسکن و بیکاری.
در این لحظه که ما مشغول نگارش این سطور هستیم، زنان ایرانی به قرصهای ضدبارداری دسترسی ندارند و در عوض قرصهایی که در اروپا و آمریکا خطرناک شناخته شدهاند در ایران دست به دست میشود.
در این شرایط مردم ایران دو راه بیشتر ندارند؛ یا ماندن در کشور یا رفتن به خارج. ما باید نسبت به این مساله هوشیار باشیم. این جمهوری اسلامی نیست که از عواقب این محاصرههای اقتصادی رنج میبرد، بلکه این میلیونها نفر مردم هستند که هزینه آن را میپردازند.
غرب تصمیم گرفت که به رژیم ایران اعلان جنگ کند. ما نمیتوانیم چشمانمان را در برابر خسارات این جنگ «تمیز» ببندیم. نه بمبی، نه خونی و نه انفجاری… جنگی که به نرمی میکُشد.
آنچه که در طول سالهای گذشته توسط غرب انجام شده به افزایش فشار بیشتر بر شانههای ایرانیها انجامیده است. هر بار غرب پای خود را کنار میکشد و حتی اساس دموکراسی را که نباید چیزی جز حاکمیت مردم باشد فراموش میکند. ما نمیتوانیم انسان را در سیاست فراموش کنیم. سیاستی که به وضعیت بشری توجه نمیکند پذیرفته شده نیست.
سیاستی که علیه جمهوری اسلامی اعمال میشود، سیاستی است علیه مردم این کشور. به همین دلیل است که ما از تمامی کشورهای غربی میخواهیم که بلافاصله به این تحریمها و محاصرههای اقتصادی که مردم ایران را تضعیف میکند، خاتمه دهند. از مردم نباید انتقام گرفت.
با این سیاست اتخاذ شده علیه ایران، باید یک بار دیگر صادقانه به آنچه حق دخالت خارجی خوانده میشود، فکر کنیم.