تبلیغات
کد خبر: ۲۶۸۰۸۵

لوموند: آیا روحانی گورباچف ایران است؟

باراک اوباما از خود می پرسد: آیا حسن روحانی گورباچف ایران است؟ آیا می تواند با رییس جمهور ایران معامله ای جدید انجام دهد؟

لوموند: آیا روحانی گورباچف ایران است؟
گروه بین الملل:

مارگارت تاچر در سال ۱۹۸۴، علیرغم اینکه ضد شوروی بود اما به این نتیجه رسید که با میخائیل گورباچف " می توان معامله کرد ". نخست وزیر محافظه کار بریتانیا خواست رهبر حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی مبنی بر آزادسازی داخلی و خارجی را باور کرد. به جز معدودی استثنا تنها کسی وقوع این اتفاق را باور نمی کرد. " مگی "[اشاره به مارگرت تاچر] به متقاعد کردن رونالد ریگان رییس جمهور وقت آمریکا، متعهد شده بود.

به گزارشافکارنیوزبه نقل از لوموند، حق با آنها بود. شرط بندی روی " گوربی "(گورباچف) شرط بندی خوبی بود. پنج سال بعد، جنگ سرد(۴۰ سال درگیری آمریکا و شوروی) به خاک سپرده شد. اکنون بعد از سی و سه سال عدم روابط دیپلماتیک با ایران، باراک اوباما از خود می پرسد: آیا حسن روحانی گورباچف ایران است؟ آیا می تواند با رییس جمهور ایران معامله ای جدید انجام دهد؟

گرم شدن روابط و برقراری ثبات در منطقه
روز سه شنبه ۲۴ سپتامبر هر دوی آنها در سازمان ملل سخنرانی کردند. زمان سخنرانی روحانی می رسد و می گوید که " ایران می خواهد روابط جدیدی با ایالات متحده داشته باشد ". او در واشنگتن ژست گشایش و حسن نیت ایران را ارائه می دهد. اوباما به دقت توجه دارد و این فرصت را به رسمیت می شناسد اما باز هم محتاطانه رفتار می کند. " مسیر دیپلماتیک باید طی شود. "
مسأله کوچکی نیست. عادی شدن روابط میان تهران و واشنگتن چهره خاورمیانه را تغییر می دهد. ثبات منطقه بهترین حالت عادی شدن روابط بین دو کشور است: سوریه، درگیری های اسراییل و فلسطین و رویارویی میان شیعیان و سنی ها.

لوموند معتقد است که مسأله اتمی کلید عادی سازی روابط است. مشکل این است که یافت راه حل برای آن حداقل مسلتزم یک اطمینان دوطرفه است که می تواند آغاز عادی سازی باشد. جمهوری اسلامی می گوید که قصد دستیابی به سلاح اتمی را ندارد و سازمان ملل این ادعا را باور نمی کند. پنج عضو دائمی شورای امنیت دنبال مدرک برای این ادعا هستند. طی سال های متمادی، مذاکراتی میان جمهوری اسلامی و کشورهای گروه ۱ + ۵ انجام شد و به هیچ نتیجه ای نرسید.

حسن روحانی رویکردی مشابه با گورباچف دارد. او به عنوان یکی از قدرتمندان حکومت و استاد روابط پیچیده جمهوری اسلامی، درواقع یک شخصیت اعتدال گراست. او متقاعد شده که بقای جمهوری اسلامی به توان حاکمیت در اصلاح خود از درون وابسته است که آن نیز منوط به ایجاد رابطه با کشورهای غربی است و آن نیز به نوبه خود بستگی به پرونده اتمی دارد. او می داند که حکومت آنقدر قوی هست که بتواند تحولی را شکل دهد.

تندخوهای حکومت عقیده ای به گشایش ندارند
او که در شرایطی اصلاح طلبانه انتخاب شد، به وعده های خود جامه عمل پوشاند: تشکیل یک دولت میانه رو؛ تعیین محمد جواد ظریف، شخصی آشنا به آمریکا، به عنوان وزیر امور خارجه و منصوب کردن او به عنوان هدایت کننده هیأت ایرانی در مذاکرات اتمی؛ آزادی زندانیان سیاسی؛ ارسال نامه به باراک اوباما؛ فرستادن توئیت های تبریک به مناسبت سال نوی یهودی؛ و غیره.

افراطی ها که معمولاً به سختی مسایل را فراموش می کنند، به هیچ وجه علاقه ای به این گشایش ها نشان نمی دهند. تمامی این حالات را قبلاً در سال ۱۹۹۷ پس از اینکه محمد خاتمی به عنوان رییس جمهور انتخاب شد، تجربه کرده ایم.
رهبر معظم انقلاب اسلامی، امروز به " نرمش قهرمانانه " تأکید می ورزد. او تاکنون در مذاکرات هسته ای حرف آخر را می زده؛ ولی به نظر می رسد که مسؤولیت این کار را به روحانی داده است.

چرا این تغییر جهت روی داده؟ شیوه عمل جمهوری اسلامی به ندرت شفاف است. تأثیر تحریم های بسیار شدید ازسوی اروپا و ایالات متحده، ایران را وادار به عقب نشینی کرده: رهبر انقلاب برای کاهش این تحریم ها آماده است تا در رابطه با پرونده هسته ای از خود انعطاف و " نرمش " نشان دهد. صحبت از انزوای استراتژیک ایران بود: ائتلاف میان تهران و دمشق باعثشده تا حکومت تهران از بسیاری از کشورهای عربی منزوی شود.

هنوز هیچ تحولی صورت نگرفته. حداقل می توان گفت که ایران همچنان قصد دارد بخش مهمی از فعالیت های غنی سازی اورانیوم خود را که مورد اعتراض سازمان ملل است حفظ کند. برنامه هسته ای گزینه استراتژیکی است که حکومت تهران سرمایه گذاری قابل توجهی روی آن کرده است. متعصبان نیز مدام استدلال می بافند و موضع گیری حسن روحانی را تنها ظاهرسازی نمی دانند. آنها به یک عقب نشینی تاکتیکی مظنون هستند و نگران آنند که روحانی به معنی واقعی کلمه به مخاطبان خود امتیاز دهد.

رییس جمهور ایران در صورتی که صادق باشد، راه سخت و پیچیده ای در پیش خواهد داشت. مذاکرات برای حسن روحانی و همچنین باراک اوباما به مثابه یک شرط بندی واقعی است.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات