عادی سازی روابط با اعراب حرکت بعدی تل آویو
رژیم صهیونیستی پس از شکست در غزه با کمک سعودیها به امضای پیمان نامه های سیاسی منطقه ای و بین المللی پناه برده و به این ترتیب خواهد کوشید دشمنانش را به قید کشانده و برای خود حاشیه امنی در آینده فراهم سازد.
به گزارش افکارنیوز، تاریخ رویارویی رژیم اشغالگر قدس و جهان عرب پر است از عقب نشینی های جهان عرب به استثنای برخی مقاطع از جمله آنچه که درجنگ اکتبر سال ۱۹۷۳ رخ داد.
لیکن در خلال یک دهه اخیر رژیم اسرائیل با دوشوک بزرگ یکی از ناحیه جنبش مقاومت اسلامی لبنان «حزب الله» در سال ۲۰۰۶م و امروز نیز از ناحیه مقاومت اسلامی فلسطین در نوار غزه مواجه شد.
رژیم تل آویو دقیقا از روز پس از پایان جنگ ۳۳ روزه لبنان(۲۰۰۶ م) اقدام به آماده سازی و آموزش نیروهای ویژه در ارتش براساس متد های نظامی روز دنیا از جمله جنگ چریکی با هدف آمادگی جهت مقابله با مواجهه ای کرده است که بخاطرش یگانهای ویژه اش آموزش دیده اند. مواجهه ای که محافل صهیونیستی از آن به عنوان مواجهه «تسویه حساب» با حزب الله یاد می کنند.
منابع آگاه امنیتی به نشریه فلسطینی المنار گزارش داده اند که فرماندهان نظامی اسراییل براین باورند که جنگ بر ضد مقاومت فلسطینی در نوار غزه در واقع میدان تجربه و فرصت برای آزمون توان یگانهای نظامی اسرائیلی و کارآمدی آنها در صحنه میدانی نبرد خواهد بود. اگر این باور را بپذیریم بنابراین، این آماده سازی ها، آموزش ها، تقویت هماهنگی ها و همکاریها میان شاخه های مختلف نظامی به همراه هزینه چند صد میلیون دلاری جهت توسعه توانایی های جنگی برای نیروهای ذخیره و آماده نگه داشتن آنها و در یک کلام همه سرمایه گذاریهای شان برای دستیابی به پیروزی سریع و مورد انتظار محافل
اطلاعاتی و استخباراتی علیه مقاومت فلسطینی با شکست مواجه شده است.
تحلیلگران نظامی و امنیتی معتقدند که نتایج جنگ کنونی در نوار غزه بدون شک اسرائیل را وادار به بازخوانی دوباره محاسبات و متدهای نظامی اش خواهد کرد و اینکه میزان توانائی اش برای ورود به یک رویارویی نظامی جدید در آینده خصوصا در جبهه داغ رویارویی با حزب الله لبنان شکننده بوده و باید آن را مجددا ترمیم کند.
براین اساس، این دو شوک بزرگ علیه ارتش صهیونیستی در خلال کمتر از یک دهه رویارویی با مقاومت لبنان و فلسطین بی شک برای اسرائیل اجتناب ناپذیر می کند تا با توجه به فضای ائتلاف و نزدیکی که با برخی کشورهای عربی مثل سعودی دارد به امضای پیمان نامه های سیاسی منطقه ای و بین المللی پناه برده و به این ترتیب بتواند دشمنانش را به قید کشانده و برای خود حاشیه امنی در آینده فراهم سازد.
اشاره این تحلیل نشریه چاپ بیت المقدس المنار به این است «همانگونه که رژیم اشغالگر قدس در دهه ۵۰، ۶۰ و ۷۰ قرن بیستم با تحمیل چند جنگ بر اعراب و پیروزی در آن به کمک کشورهای غربی، جهان عرب را وادار به تسلیم خواسته هایش کرد اینک مقاومت فلسطینی با تحمیل چند شکست بر این رژیم، تل آویو را وادار به حرکت در مسیری کرده که جز پذیرفتن خواسته های مقاومت گریز دیگری ندارد».
البته تلاش های احتمالی رژیم اشغالگر قدس برای سازش بااعراب لزوما به معنای وقوع آن نیست چه اینکه نظر به آگاهی و هوشیاری ملت های منطقه اساسا هرگونه تلاش برای عادی سازی روابط با رژیم صهیونیستی محکوم به شکست خواهد بود. مصداق این مدعا تلاش خانم کاندولیزا رایس وزیر خارجه وقت آمریکا در سال ۲۰۰۵ م برای برگزاری یک کنفرانس صلح بین المللی با حضور رژیم صهیونیستی و کشورهای عربی به رهبری عربستان سعودی و چند کشور اسلامی بود. این تلاش ها پس از ان آغاز شده بود که اسرائیل مدعی شد با نیت صلح طلبانه و خیرخواهانه از نوار غزه در اگوست ۲۰۰۵ م خارج شده است و لذا مستحق آن است که در قبال
این اقدام صلح جویانه اش! اعراب با او روابطش را عادی کنند.
این تلاش ها البته در آن زمان با افشاگری جمهوری اسلامی ایران از پشت پرده عادی سازی دولتهای عربی با رژیم تل آویو و حضور ملتهای منطقه در صحنه با شکست مواجه شد. با این وجود با توجه به اینکه تغییرات گسترده در منطقه گزینه نظامی برای پیشبرد اهداف صهیونیستها با موانع جدی روبروست لیکن تنها راه و امید پیش روی غرب برای نجات اسرائیل بازهم حرکت در پروسه ای سیاسی است که در آینده امکان وقوع آن محتمل اما نظر به سوابق پروسه سازش نتیجه آن محکوم به شکست خواهد بود.