جزئیات طرح آمریکایی رالف پیترز برای تجزیه عربستان
به اعتقاد استراتژیستهای صهیونیست اگر پروژهای در خاورمیانه با خونریزی قابل تحقق نباشد، با خونریزی بیشتر تحققپذیر خواهد بود؛ امری که با توجه به تحولات این روزهای منطقه میطلبد یک بار دیگر مروری موشکافانه به طرحهای اعلامی یکی دو دهه اخیر مراکز تولید فکر صهیونیستی آمریکایی داشته باشیم.
به گزارشافکارنیوز، در فوریه ۱۹۸۲ مجله اسرائیلی «کیفونیم» پژوهشی را تحت عنوان «راهبردهای اسرائیل در دهه ۸۰» به قلم عودید یعنون منتشر کرد که «یسرائیل شاحاک» دانشمند یهودی آنرا به زبان انگلیسی ترجمه و تحت عنوان «برنامه صهیونیستها برای خاور میانه»[The Zionist Plan for the Middle East] در سطح وسیعی منتشر شد.
در مقدمه این پژوهش آمده بود این موضوع فراگیرترین نوشتاری است که می تواند بازگو کننده چیزی باشد که در ذهن صهیونیستها می گذرد.
محور اول این تحقیق مربوط زیر ساخت های جمعیتی، اجتماعی و فرهنگی منطقه بود، در حالیکه محور دوم نحوه اتخاذ رویکردها برای تحقق امنیت اسرائیل به معنای مطلق آن را مورد بررسی قرار می داد.
به اعتقاد نویسنده با توجه به اینکه جهان عرب از ساختاری ناهمگون از نظر قومیتی، دینی و اجتماعی برخوردار است میتوان از این متغیر به عنوان زمینه ساز تنش های داخلی، قبیله ای و طایفه ای استفاده کرد زیرا اقلیتهای قومی، نژادی، دینی، مذهبی و غیره قابلیت ایجاد جنگهای داخلی را دارد.
در رابطه با محور دوم هم نویسنده به طور خلاصه تاکید می کند که امنیت اسرائیل صرفا با برتری نظامی قابل تحقق نمی باشد، و به رغم اهمیت بسیار زیاد و ویژه ای که این متغیر دارد اما داشتن اندیشه راهبردی از نوع جدید و نوین آن یک نیاز مبرم محسوب می شود و در این چارچوب نباید اجازه شکل گیری کشورهای محوری و بزرگ در منطقه داده شود، باید هر چه می توان کشورهای منطقه را تجزیه کرد و آنها را به ساختارهای کوچک قومیتی و نژادی تبدیل نمود.
در پایان هم به این نتیجه می رسد که «هرگاه جنبش صهیونیسم موفق به تحقق این استراتژی شود می تواند با یک تیر دو نشان بزند از یک سو اسرائیل به یک کشور طبیعی وقابل پذیرش در منطقه تبدیل خواهد شد و از سوی دیگر بزرگترین و پیشرفتهترین کشور منطقه خواهد بود که اهلیت رهبری آنرا هم پیدا می کند.»
با این حال آنچه که تا کنون ذکر شد تنها بخش کوچکی از طرح های صهیونیستی برای تجزیه منطقه است که بخش هایی از آن هماکنون به شکل واقعیتی ملموس در منطقه جنبه عملی هم به خود گرفته است که در این مجال کوتاه اشاره ای گذرا به مهمترین آنها داریم:
طرح بینون:این طرح در سال ۱۹۸۲ رسانه ای شد و در چارچوب آن تلاش می شود تا کشورهای عربی و اسلامی بر اساس مذهبی تجزیه شوند، ۴ ماه بعد از این اعلام طرح بود که رژیم صهیونیستی به لبنان حمله کرد.
طرح مرزهای خونین:رالف پیتزر افسر بازنشسته آمریکایی و از نظریه پردازان راستگرایان جدید طراح آن محسوب می شود او که از تحلیلگران ثابت شبکه فاکس نیوز است، یکی از حامیان دو آتشه رژیم صهیونیستی و از مشوقین حمله و تقسیم عراق بود که طرح خود را در مورد منطقه خاورمیانه در سال ۲۰۰۶ در مجله نیروهای مسلح آمریکا منتشر کرد.
آنچه که طرح وی را از دیگر طرح ها متمایز میکند آن است که علاوه بر نگاه ویژه به تسلط رژیم صهیونیستی بر منطقه و تحقق اهداف اقتصادی و نفتی غرب در آن، وی نگاه خاص و صریحی به تجزیه عربستان، ایران و پاکستان داشته و آنها را منابع سه گانه شرارت در منطقه توصیف میکند.
وی طرح خود را با پرداختن به اهمیت حفظ امنیت رژیم صهیونیستی آغاز و بعد از آن اولویت بعدی غرب را سامان دادن به یک «دولت کرد» اعلام می کند، به اعتقاد این نظامی آمریکایی وحدت اهل تسنن عراق با سنیهای سوریه در یک کشور واحد یک ضرورت است.
نکته قابل تامل آن است که مساحت پیشنهادی پیترز برای دولت سنی دقیقا همان مناطق از عراق و سوریه است که در اشغال گروه تروریستی داعش قرار دارند.
علاوه بر تاکید وی برای تاسیس یک دولت شیعی در جنوب عراق برای عربستان هم نسخه خاصی پیچیده است به نحوی که مناطق مقدس(مکه و مدینه) به یک دولت همانند واتیکان تبدیل می شود، سواحل شرقی عربستان به شیعیان عراق و بخش جنوب غربی آن هم به یمن الحاق می گردد تا صرفا منطقه نجد به عنوان دولت عربستان و به پایتختی ریاض باقی بماند.
وی طرح ویژهای هم برای ایجاد هرج و مرج در میان اقلیتها در کشورهای غیر عربی همچون پاکستان و ایران نیز مطرح می کند.
طرح نقشه آتلانتیک:این طرح را جفری گولدبرگ یک صهیونیست آمریکایی تبار که به عنوان نگهبان زندان در انتفاضه اول مردم فلسطین در ارتش رژیم صهیونیستی خدمت کرده ارائه کرده است. وی که از اعضای بارز لابی صهیونیستی در آمریکا و از هواداران تجاوز به عراق بود، پروژه خود را تحت عنوان «فروپاشی نقشه فعلی خاور میانه» در یکی از شماره های سال ۲۰۰۷ مجله آتلانتیک منتشر کرد.
او در این طرح نقشه جدیدی از خاور میانه منتشر کرد که بخش هایی از کشورهای منطقه از جمله سینا در مصر به دولتهای مستقل تبدیل شده اند.
از جمله پیشنهادات تحقق یافته وی سودان جدید است که او برای اولین بار آن را مطرح و چهار سال بعد نیز به شکل دولت جنوب سودان رسما اعلام موجودیت کرد.
علاوه بر پیشنهاد خروج سینا از نقشه مصر که هم اکنون شاهد جنگ سختی بین ارتش وگروه های سلفی تروریستی در آن است، وی دامنه تجزیه خود را تا عمق آفریقا هم پیش برده وخواهان تقسیم سومالی هم شده است. همچنین مدعی شده است با توجه به توانمندی های حزب الله باید برای ساکت کردن آن یک دولت شیعی در جنوب لبنان شکل گیرد، دولت دروزی هم با قطع کردن بخشهایی از شمال اردن وجنوب سوریه شکل میگیرد.
گرچه پروژه تقسیم با خروج بخش هایی از خاک سودان عملا وارد فاز اجرایی شده است اما ظاهرا تجزیه عراق نقطه اوجی است که میتواند بقیه قطعات دومینوی انسجام ارضی منطقه را هم تحت الشعاع خود قرار دهد.
بعد از عراق که از جنگ طایفه ای و مذهبی شدیدی رنج میبرد، سوریه، لبنان، عربستان، لیبی، مصر و یمن نیز به طور بالفعل در خطر تجزیه قرار گرفته اند.
فراموش نکنیم محمد بن سلمان وزیر دفاع عربستان در یک اظهار نظر قابل تامل اعلام کرد، تقسیم یمن پیش شرط ریاض برای توقف حملات هوایی می باشد.
وی چهارم مه سال جاری به خبرنگاران گفت: استان حضرموت(یکی از بزرگترین استان های عربستان) باید تحت حاکمیت عربستان قرار بگیرد و این پیش شرط اعلام آتش بس علیه یمن محسوب می شود.
در پایان این پرسش مطرح می شود که آیا عراق به طور اخص و منطقه خاورمیانه به طور اعم قابلیت تقسیم پذیری را دارند؟
به اعتقاد صهیونیستها اگر پروژه ای با خونریزی قابل تحقق نباشد، با خونریزی بیشتر تحقق پذیر می شود، حال دامنه روند این خونریزی برای منطقه خاور میانه تا چه حدی خواهد بود؟ و آیا اصولا چیزی از حاکمیت و تمامیت ارضی بسیاری از کشورهای منطقه باقی مانده است که برای ضربه زدن به آن تلاش شود؟؟؟