تبلیغات
کد خبر: ۴۲۹۵۳

گزارشی از تنها بمباران اتمی تاریخ

۶۶سال‌پیش آمریکایی‌ها بمبی باقدرت تخریبی معادل ۱۲۰۵ تن " تی‌ان‌تی " برسرمردم ناکازاکی و هیروشیما فروریختند ‌که رنج و بدبختی فراوانی برای مردم این کشور تا به امروز برجای گذاشته است.

به گزارش فارس، ساعت ۸:۳۰ بمب "Little Boy " رها شد و ۴۳ ثانيه بعد، در ارتفاع ۵۸۰ متري بالاي شهر منفجر شد. ابتدا برق آبي- سفيد كوركنندهاي درخشيد و در كسري از ثانيه ،گرمايي معادل هزاران درجه سانتيگراد در هوا پخش شد. آنهايي كه در وسط مهلكه گير افتاده بودند، خوشبختترين مردگان بودند. بعضيهاشان بخار شدند. بعضي ديگر به ذرات سوخته خيلي ريزي تبديل شدند. اما درد و رنج اصلي، نصيب كساني مي شد كه دورتر از محل انفجار حضور داشتند.

گرمای شدید و موج حاصل از انفجار تخم چشم‌های آنها را که با تعجب به نقطه انفجار زل زده بودند ترکاند. پوست آنها از بدنشان جدا می‌شد و روی زمین می‌افتاد. موجی که در مرکز انفجار تشکیل شده بود با سرعت صوت و قدرت تخریبی معادل با ۱۲۰۵ تن TNT، دوسوم(۴۸ هزار ساختمان از مجموع ۷۶ هزار ساختمان) شهر را با خاک یکسان کرد. براثر موج انفجار و پودر شیشه‌های شکسته شده، جای سالمی در سر و صورت قربانیان باقی نمی ماند. جمجمه عابران از موج انفجار می‌ترکید و بدن‌هایشان متلاشی می‌شد و به اطراف می‌پاشید.
آنهایی که در این جهنم بخار نشده بودند، تلوتلو خوران و به تمنای قطره ای آب به طرف رودخانه‌ای که در شهر جاری بود می‌رفتند و فریاد می‌زدند: " آب، آب "؛ گرمای حاصل از انفجار همه آب بدن آنها را خشکانده بود.

براساس قاعده ساده " اجسام تیره نور را جذب و اجسام روشن آن را منعکس می‌کنند " نقش لباس‌ها و کیمونوها، روی گوشت‌های بدون پوست شهروندان حک شده و بدین صورت عکس‌های درشت و سیاه روی گوشت تازه و بی‌پوست آدم‌های زنده، نقش می‌بست.

بر اثر انفجار این بمب اتمی ۶۰ کیلویی، ستون قارچی شکلی از غبار به ارتفاع ۶۸۰ متر به آسمان رفت و تا شعاع۵/۱ کیلومتری همه چیز با خاک یکسان شد!

کمی دورتر عده ای با بدن های سوخته شده، زیر آوار ناشی از موج انفجار له شدند و عده ای دیگر، زیر مصالح ساختمانی زندانی شدند تا به بدترین نوع مرگی که تصور آن را هم نمی‌کردند، بمیرند. تنِ پوست کنده شده دختربچه زنده ده ساله‌ای که شانس این را نداشت تا در لحظه اول بمیرد، صحنه دلخراش و زجرآوری را به‌وجود آورده بود و کسی آن‌قدر توانایی نداشت که به او کمک کند.

" هیروشیما " دیگر آن " جزیره سبز " سابق نبود. رنگ همه جای شهر عوض شده بود؛ قهوه‌ای مایل به قرمز. بوی ناشی از اجساد سوخته شده همه جا می‌آمد. چند ساعت بعد بوی عفونت تهوع‌آوری تمام فضای شهر را دربر گرفت. حتی حیوانات هم مرده بودند.

هیچ‌کدام از یازده خدمه هواپیمای ب - ۲۹ امریکا که صرفاً برای حمل همین بمب " پسر کوچولو " آماده شده بودند، نمی‌دانستند چه‌چیزی را حمل می‌کنند و فقط خلبان " تیبتز " از ماجرا خبر داشت. یکی از خدمه که مسئول فیلم‌برداری از حادثه بود ناگهان فریاد زد:
" خدای بزرگ! ما چه کردیم؟ " اما نگاه سرد و بی‌تفاوت خلبان به او فهماند که باید ساکت باشد.

ولی این هنوز پایان ماجرا نبود، در رابطه با عکس العمل جهانی و اعتراض به عمل ضدبشری امریکا هم اتفاق زیاد مهمی نیفتاد و از طرفی اکثر بازماندگان حادثه نیز بر اثر صدمات وارده جان خود را ازدست می دادند.

فقط در سال اول، مرگ ۱۴۰هزار نفر دیگر رقم خورد و البته این افزایش آمار تا سال های بعد نیز ادامه داشت. واقعا مرگ این همه انسان چه اهمیتی داشت؟!!

تشعشعات نامرئی ناشی از بمب اتم نه‌تنها ازبین نرفت بلکه تا سالها بعد هنوز از مردمان ژاپن قربانی می گرفت. هزاران نوزاد ناقص الخلقه به دنیا آمدند و هزاران مریض که از انواع بیماری‌ها به خصوص سرطان خون - لوکمی و... که بر اثر تبعات ناشی از این فاجعه، یکی‌یکی می مردند.
بمباران هیروشیما و ناکازاکی و نوشتن در مورد آن، تا سالها جزء مطالب ممنوعه در آمریکا بود. اولین بار " جان هرسی " در گزارشی با عنوان " هیروشیما " در مجله " نیویورکر "، مردم خوشحال و سرمست از پیروزی آمریکا را متوجه کثافت‌کاری‌های سیاست‌مدارانشان در ژاپن کرد. اما خبر و عکس‌ها و فیلم‌های حادثه، سال‌ها به‌صورت((مدارک طبقه‌بندی شده امنیتی)) باقی ماند.

هنوز نسل‌های امروزی سیاست‌مداران آمریکا اعتقاد پیدا نکرده‌اند که آن بمباران " جنایت جنگی " بوده است تا از آن معذرت بخواهند و هنوز گروه‌های ژاپنی مانند " ارتش سرخ ژاپن " وجود دارند که به انتقام این حادثه بیندیشند.

در ۱۴ دسامبر سال بعد از این انفجار، مجمع عمومی سازمان ملل که آن موقع در لندن مستقر بود، پول ۵/۸ میلیون دلاری اهدایی " جان راکفلر " یهودی را برای احداثساختمان زیبای سازمان ملل پذیرفت و در اوت ۱۹۵۰ این " معجزه اجتماعی " بشر عصر ما افتتاح شد تا برای بشریت صلح به ارمغان بیاورد.

از آن موقع تاکنون هر جنگی که تصمیم گرفته شده که باشد، اتفاق افتاده و هر جنگی که باید تمام می‌شده تمام شده، بدون آنکه سازمان ملل کاری کرده باشد. تعداد بیانیه‌های بی‌اهمیت سازمان ملل که برخی از روشنفکران جهان سومی‌ها را به وجد می‌آورد - از هزار و هشتصد قطعنامه گذشته و بزرگترین مدعیان و حامیان دموکراسی در دنیا از این سازمان حق وحشیانه " وتو " گرفته‌اند و این یعنی در ۶۳ سال اخیر سازمان ملل نقش انفعالی را در سیاست بین‌الملل ایفا کرده است!!

در سال ۱۹۴۸ " اعلامیه جهانی حقوق بشر " منتشر شد، تا مثلاً حق حیات برای همه انسان‌ها، با یک زندگی بی‌دغدغه فراهم شود.
جزء اولین نفراتی که این بیانیه را امضا کرد، " ترومن " رئیس جمهوری آمریکا بود که ۳ سال قبل از آن به وزیر دفاع آمریکا در جزیره " تینیان " ژاپن تلگراف زد:
"پيشنهاد [استفاده از بمب اتم] تأييد شد. هر موقع آماده بود رها كنيد ".

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات