تبلیغات
کد خبر: ۴۵۳۱۷

ابزار مناسبی برای جلوگیری از این فاجعه وجود ندارند

بحران جهانی برای غذا

همه جور حباب وجود دارد، مثلا حباب اقتصادی که در سال ۲۰۰۸ ترکید و بحرانی به وجود آورد که هنوز داریم هزینه های آن را می پردازیم. حباب دارایی های غیرمنقول چین هم وجود دارد که اگر بترکد تمام اقتصاد دنیا را متاثر خواهد ساخت. اما هیچ حبابی قابل مقایسه با حباب مواد غذایی نیست.

بحران جهانی برای غذا

سرویس بین الملل افکار نیوز - در سال ۲۰۰۸ سازمان همکاری اقتصادی و توسعه (OECD) گزارشی را در مورد ذخیره مواد غذایی جهان اعلام نمود و پیش بینی کرد قیمت مواد غذایی به حال عادی برگردد:" درصورت نبود تغییرات آب و هوایی شدید یا خشکسالی های بحرانی میزان تولید مواد غذایی در کوتاه مدت افزایش خواهد یافت". از این گزارش چنین می توان برداشت کرد اگر جلوی تصادفات، بیماری ها و پیرشدن را بگیریم تا ابد زنده خواهیم ماند!

بین آوریل ۲۰۱۰ و آوریل ۲۰۱۱، میانگین قیمت غلات تا ۷۱% افزایش یافت، البته این قضیه برای افرادی که در کشورهای ثروتمند زندگی میکنند زیاد مهم نیست چون کمتر از ۱۰% درآمد خود را به تهیه مواد غذایی اختصاص می دهند اما برای افراد آسیب پذیری که بیش از نیمی از درامد خود را فقط برای سیر کردن خانواده شان هزینه میکنند یک فاجعه است.

اکنون می خواهیم جدای از تاثیراتی که تغییرات اقلیمی بر اثر گرم شدن کره زمین بر چگونگی تولید مواد غذایی می گذارد تنها آسیبهای احتمالی از کمبود آب کشاورزی را مورد بررسی قرار دهیم.

اولین بحران افزایش بهای مواد غذایی در اوایل دهه ۱۹۷۰ رخ داد، زمانی که رشد سریع جمعیت باعثپیشی گرفتن تقاضا نسبت به عرضه شد: جمعیت جهان بین سالهای ۱۹۴۵ تا ۱۹۷۵ تقریبا دوبرابر شد. قیمت واقعی غلات به بیش از آنچه اکنون است رسید و در بعضی مناطق افراد زیادی دچار گرسنگی و کمبود مواد غذایی شدند. اما این مساله خیلی زود با حرکتی به نام انقلاب سبز(Green Revolution) که باعثافزایش چندین برابری گندم، برنج و ذرت شد مرتفع گردید.

اما انقلاب سبز تنها منجربه افزایش تولید غله نشد؛ به منظور افزایش بهره وری از آب و زمین کشاورزی افزایش شدیدی در استفاده از کودها رخ داد: کود مورد استفاده جهانی بین سالهای ۱۹۶۰ تا ۱۹۷۵ سه برابر افزایش داشت و مهمتر از همه اینکه وسعت زمینهای زیر کشت تحت آبیاری افزایش چشمگیری یافت بطوری که از سال ۱۹۵۰ بیش از ۳۰۰% رشد داشته است. در حالیکه تنها ۱۰ % از زمینهای کشاورزی از سیستم آبی استفاده می کنند اما ۴۰% از مواد غذایی جهان از همین مقدار به دست می آید پس این زمینها نقشی حیاتی دارند. البته از سال ۱۹۵۰ دیگر هیچ رودخانه جدیدی کشف نشد بنابراین تقریبا تمامی این زمینهای تحت آبیاری با استفاده از منابع زیرزمینی سیراب میشوند.

بسیاری از این آبهای زیرزمینی تجدید ناپذیرند بنابراین نتیجه پمپاژ این آبها به خشک شدن این ذخایر می انجامد. ذخایر آبی زیرزمینی دیگری هم وجود دارند که با بارش نزولات جوی تجدید می شوند اما سرعت برداشت آنچنان زیاد است که عملا آنها نیز سرانجامی جز خشک شدن نخواهد داشت.

مسلما آبهای زیر زمینی همه در یک زمان تمام نخواهد شد، بعضی از آنها بیشترند و بعضی کمتر، بعضی کمتر مورد استفاده قرار می گیرند و بعضی بیشتر اما دیر یا زود همه یک سرنوشت دارند و آن اتمام این منابع تا ۳۰ سال آینده است.
میزان زمینهای کشاورزی آمریکا در حال حاضر از حد مجاز خود عبور کرده است.

ایالتهایی که قطب کشاورزی اند خیلی پیشتر از این آستانه عبور کرده اند: تگزاس ۱۹۷۸، کالیفرنیا ۱۹۹۷. چین و هند اکنون به بالاترین سطح خود رسیده اند. در گزارشی که توسط بانک جهانی در سال ۲۰۰۵ منتشر شد اعلام گردید غله مورد نیاز ۱۷۵ میلیون هندی و ۱۳۰ میلیون چینی از طریق آبیاری با آبهای زیر زمینی تامین می شود.
اوضاع از این هم بدتر خواهد شد. در خاورمیانه، رژیم صهیونیستی در سال ۲۰۰۰ هرگونه استفاده از آب زیرزمینی برای تولید گندم را ممنوع اعلام کرد تا جلوی خشکیده شدن منابع آبی خود را بگیرد. اکنون اسرائیل ۹۸% از غله مصرفی خود را وارد می کند. اخیرا عربستان سعودی که تا ۵ سال پیش در تولید غله خودکفا بود تصمیم گرفت تولید غله را به صفر کاهش دهد و از سال دیگر تمام نیاز خود را از طریق واردات تامین می نماید.
عربستان و اسرائیل حتی با دو برابر شدن قیمت غلات باز هم میتوانند به واردات خود ادامه دهند اما وقتی حباب مواد غذایی بشکند بسیاری از کشورهای دیگر نه قادر به تولید خواهند بود و نه می توانند با واردات شکم مردم خود را سیر نمایند. بحران کمبود مواد غذایی در راه است و بسیاری از کشورها ابزار مناسبی برای جلوگیری از این فاجعه ندارند.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات