واقعیت تکاندهنده مسائل جنسیتی در امریکا
آیا میدانید که بسیاری از امریکاییان هنوز فکر میکنند اگر مردی، همسرش را کتک بزند، اشکالی ندارد؟ آیا میدانید که شکاف درآمد بین زنان سیاهپوست و لاتینتبار با مردان سفیدپوست چه اندازه است؟
هر از چندی، انتشار اطلاعاتی تازه درباره مسائل اجتماعی و مشکلات بیشماری که جامعه امریکا با آنها دست به گریبان است، فرصت تازهای به دست صاحبنظران این حوزه میدهد تا به این مناسبت، پرده از روی این مشکلات کنار بزنند.
در این نوشته ها، حتی اگر به پیشرفتهای به ظاهر مثبت در این حوزه نیز اشاره شده باشد، باز هم با مقایسه وضعیت گذشته و حال، به آگاهیهای جدیدی میتوان دست یافت.
نوشته زیر به مناسبت انتشار مطالعهای جدید درباره مسائل جنسیتی در جامعه امریکا و در مقایسه با دیگر کشورهای به اصطلاح پیشرفته و نیز دیگر مناطق جهان نوشته شده است. با وجود تمام هیاهوها و تلاشهایی که برای برابری جنسیتی در این کشور صورت میگیرد و بر خلاف ادعاهای موجود، میتوان مشاهده کرد که وضعیت زنان به ویژه زنان رنگینپوست و اقلیت امریکایی، از بسیاری جنبهها، با وضعیت زنان دیگر مناطق جهان تفاوت چندانی ندارد. بحران اقتصادی سالهای اخیر نیز بر ناگواری این وضعیت افزوده است.
با وجود جنگهایی که تفکر حزب جمهوریخواه علیه زنان، کارگران طبقه متوسط و خانوادههای فقیر به راه انداخته و به شدت در حال تضعیف جایگاه زنان در ایالات متحده است، روشن است تا رسیدن به برابری در تمام ابعاد خود، راه درازی در پیش داریم. انتشار یک گزارش جدید که تعداد حیرتانگیزی از این نابرابریها را روشن میسازد، نشاندهنده این نبود توازن است.
یک زن بدون داشتن توانایی جلوگیری و پیگرد قضایی تجاوز به خود یا توانایی حمایت از خانوادهاش، نمیتواند انسانی کامل و شهروندی برخوردار از همه حقوق خود باشد. وجود این نابرابریها جای تردیدی نیست. آیا میدانید که بسیاری از امریکاییان ۱۶ درصد هنوز فکر میکنند اگر مردی، همسرش را کتک بزند، اشکالی ندارد؟ آیا میدانید که شکاف درآمد بین زنان سیاهپوست و لاتینتبار با مردان سفیدپوست چه اندازه است؟ نظرتان در مورد این واقعیت چیست که تا همین اواخر، برای یک زن امریکایی بومی تقریباً ناممکن بود که وقتی در اراضی مخصوص سرخپوستان به او تجاوز میشد، بتواند فرد متجاوز را تحت
پیگرد قضایی قرار دهد؟ یا نظرتان در این مورد چیست که ما در زمینه مرخصی زایمان، در میان کشورهای «توسعه یافته»، بدترین جایگاه را داریم؟
به لطف یک گزارش جهانی که به تازگی با عنوان «پیشرفت زنان جهان» منتشر شده و بر دسترسی زنان به عدالت در سطح جهان تمرکز کرده است، این فهرست همچنان ادامه دارد. این گزارش را گروه جدید و فعال «زنان سازمان ملل» منتشر کرده است. این گروه که ریاست آن را میشله باچلت، رئیس جمهور پیشین شیلی بر عهده دارد، امیدوار است بتواند حرکت جدیدی برای مقابله با تبعیض جنسیتی در سطح جهان به راه اندازد. گروه زنان سازمان ملل، مدارک مجزایی را درباره تمام مناطق جهان منتشر میکند که بخش مربوط به امریکای شمالی آن، برخی از حیرتانگیزترین و آزاردهندهترین آمارها را ارائه داده است.
مهمتر از همه اینکه وقتی آمارهای مربوط به کشورهای دیگر جهان کنار هم قرار داده میشوند، نشان میدهند ما در مقایسه با دیگر کشورها و مناطق، نه تنها یکی از ارکان فرصت برای زنان به شمار نمیرویم، بلکه با مشکلات بزرگ خودمان نیز دست به گریبان هستیم. همانطور که فلاویا زودان برای «تایگر بیت داون» نوشته است: «به نظر من، این گزارش در نشان دادن این واقعیت که نابرابریها و بیعدالتیها، مشکلی جهانی به شمار میروند، کار برجستهای انجام داده است و هر منطقه با مجموعهای از مشکلات منحصر به فرد خود روبهرو است که واقعیتهای اجتماعی / سیاسی و فرهنگی موجود در هر منطقه، معرّف
آنهاست… هیچ منطقهای در جهان فارغ از مشکلات جدّی نیست.» زودان همچنین اشاره میکند که مسائل جنسیتی خاص در این گزارش به چشم نمیخورد که با توجه به ارتباط نزدیک آنها با مسئله جنسیت، نژاد و نابرابری طبقاتی، نکته تأسفانگیزی است. سقط جنین و بهداشت باروری نیز از جمله مسائلی هستند که جای آنها در بخش مربوط به ایالات متحده، خالی است.
با این حال، در این گزارش، نکات آموختنی بسیاری وجود دارد. در اینجا به پنج مورد از تکاندهندهترین واقعیتهای مربوط به امریکا که در گزارش «پیشرفت زنان» به آنها اشاره شده و شیوه اثرگذاری آنها بر فضای فعلی که میتوان آن را وضعیتی یأسآور توصیف کرد، اشاره میکنیم.
اسیر خشونت: این نابرابری فراگیر از مسئله شکاف درآمدها فراتر میرود و امنیت جسمانی و قانونی زنان رنگینپوست و تمامی زنان را تهدید میکند.
قضیه دومینیک اشتراوس کان، سوگیریهای اقتصادی، نژادی و جنسی را که در مطالبه عدالت در پروندههای تجاوز و خشونت خانگی نقش دارند، به میان میآورد. آمارهایی که گروه زنان سازمان ملل به دست میآوردند، مؤید عملکرد مطبوعات نسبت به این پرونده است که چهرهای برجسته در آن نقش داشته است. «شواهد نشان میدهند بسیار محتمل است اعضای هیئت منصفه در امریکا، اعتبار شهادت زنان امریکایی افریقایی و زنان لاتینتبار را در پروندههای مربوط به تجاوز زیر سؤال ببرند».
یکی از تکاندهندهترین آمارهای این گزارش آن است که خشونت جنسیتی در خانواده، گاهی اوقات مسئلهای قابل قبول است. در این گزارش آمده است: «۱۶ درصد زنان و مردان در ایالات متحده قبول دارند که اگر برخی اوقات، مردی همسرش را کتک بزند، قابل توجیه است».
قبول است که ۱۶ درصد، یک رقم استاندارد ضعیف برای نشان دادن یک گرایش جنبی نامطلوب در فرهنگ امریکایی است، ولی این واقعیت که این پاسخگویان رضایتمندانه تأیید میکنند از نظر آنها این کار اشکالی ندارد، میتواند توضیح دهنده این نکته آزاردهنده باشد که چرا خشونت علیه زنان در چنین سطحی باقی مانده است. بر اساس این گزارش، «پیمایشهای پیشین انجام شده در امریکا نشان میدهند، ۲۲ درصد زنان خشونت جسمانی را تجربه کرده و ۸درصد آنان در طول زندگی خود هدف خشونت جنسی قرار گرفتهاند».
یکی دیگر از عناصر موجود در این آمارها که ممکن است کمتر شناخته شده باشد، این است که پدیده تجاوز علیه زنان امریکایی بومی به شکل بهتانگیزی بالاست. احتمال اینکه به زنان امریکایی بومی تجاوز شود، به نسبت زنان دیگر، دو برابر است. یکی از مسائلی که بر عمق این مشکل میافزاید، وجود نوعی سردرگمی در ارتباط با پیمودن رویه قضایی در این مورد است.
بنا به این گزارش، «جرایم ارتکابی امریکاییان غیر بومی در اراضی مخصوص سرخپوستان، معمولاً بدون مجازات باقی میماند. دلیل اصلی این اتفاق، نبودن قطعیت موجود در زمینه اجرای رویه قضایی مرتبط با اینگونه جرایم است. بسیاری از کارشناسان معتقدند این امر در افزایش شدید سطح تجاوز به زنان امریکایی بومی نقش دارد.» به عبارت دیگر، نوعی مصونیت در این مورد وجود دارد.
گزارش گروه زنان سازمان ملل اشاره میکند که با تصویب «قانون نظم و قانون بومی» در سال گذشته، امید میرود هماهنگیها بیشتر شود و این قانون بتواند به زنانی که در پی امنیت و عدالت هستند، کمک کند.
شکاف درآمدهای موجود: ما قانون «لیلی لدبتر» را تصویب کردهایم، درست است؟ پس چرا این پدیده هنوز یک معضل است؟ بر اساس گزارش جدید گروه زنان سازمان ملل، شکاف درآمد جنسیتی همچنان در امریکا ۲۳ درصد است. اگر به نظرتان، این رقم به اندازه کافی هراسانگیز نیست، بد نیست بدانید که برای زنان امریکایی افریقایی و زنان لاتینتبار، این شکاف بسیار بیشتر است. «به طور متوسط، به ترتیب، ۳۹ و ۴۸ درصد کمتر از مردان سفیدپوست».
آنچه را همین حالا در حال رخ دادن است از دست دادن مزایا و حق چانهزنی جمعی تعلیق از کار و افزایش بیکاری کارکنان بخش دولتی را به این رقم اضافه کنید تا دریابید این لایهبندی نژادی و جنسیتی در حال تشدید است.
نبود نمایندگی در سیستم قضایی: یکی از موانع موجود بر سر راه زنانی که در پی اجرای عادلانه سیستم حقوقی قضایی هستند، نبود نمایندگی زنان در سلسله مراتب این سیستم است. در حالی که وجود سه قاضی دیوان عالی زن، گامی مثبت در این راستا به شمار میرود، هنوز باید گامهای بلندی برای رسیدن زنان به حتی سهم نمایندگی کوچک و بیتناسب خود برداشته شود.
در سراسر امریکای شمالی، زنان به عنوان پیگرد کننده، قاضی و افسر پلیس، کمتر از سهم خود در این سمتها اشتغال دارند. آمار ارائه شده از سوی گروه زنان سازمان ملل نشان میدهد بر اساس «اطلاعات چهل کشوری که زنان آنها در نیروی پلیس حضور دارند، تجاوز جنسی در این کشورها در حال افزایش است».
زندانهای انباشته از زندانی: در حالی که مجموعههای زندانی صنعتی ما شدیداً در حال انباشته شدن هستند و سیاستهای مبارزه با مواد مخدر که خوراک این زندانها را تغذیه میکند، تشدید میشوند و بر مسئله این زندانها تمرکز بیشتری صورت میگیرد، باید زنانی را به خاطر آورد که در لابهلای چرخدندههای این ماشین گرفتارند. به گزارش گروه زنان سازمان ملل، یکی از مسائل مهم مربوط به زندانهای امریکا که کمتر از آن سخن گفته شده، این است که ما دارای یکی از بالاترین میزان زنان زندانی در جهان هستیم.
این زنان که در معرض مسائل مختلف، از توهین گرفته تا آسیبهای گوناگون قرار دارند، اغلب جوان هستند، سطح تحصیلات پایینی دارند و دارای کودکانی هستند که به آنها وابستهاند. در سوابق بسیاری از آنان نیز موارد تجاوز و خشونت شدید به چشم میخورد. این زنان معمولاً مستحق کمک هستند، نه زندانی شدن.
مرخصی زنان درماندهای که به تازگی بچهدار شدهاند: ایالات متحده تنها بله، تنها کشور توسعهیافته در سراسر جهان است که به زنانی که در مرخصی زایمان هستند، پولی پرداخت نمیکند. بله، بر اساس قوانین اشتغال فدرال، این مرخصی وجود دارد، ولی در این مرخصی، لازم نیست دستمزدی به آنها پرداخت شود. این گزارش اشاره میکند که «ایالات متحده یکی از معدود کشورهای توسعهیافته است که کارفرمایان را ملزم به پرداخت دستمزد به زنانی نمیکند که از مرخصی زایمان استفاده میکنند، در حالی که ثابت شده است پرداخت این پول، به تشویق بر عهده گرفتن سهمی برابرتر در مسئولیتهای مراقبت از کودک کمک
میکند.
در این گزارش به موضوع مهد کودک رایگان نیز اشارهای نشده است، هر چند با توجه به اشتغال ذهنی فعلی ما به «ریاضت» اقتصادی و برنامههای انقباضی دولت، اندیشیدن به این فکر، خندهدار است.
نویسنده: Sarah Seltzer، یکی از سردبیران وابسته آلترنت، نویسنده عضو آر. اچ. رئالیتی چک و نویسنده مستقل که ساکن نیویورک است. نوشتههای او در Jezebel. com و نیز در وبسایتهای نیشن، کریستین ساینس مانیتور و وال استریت ژورنال منتشر شدهاند.
منبع : سیاحت غرب شماره ۹۵ به نقل از http://www.alternet.org/story/۱۵۱۵۸۸/.