تبلیغات
کد خبر: ۵۴۴۶۷

یادداشت بازیگرمشهور درمورد وال‌ - استریت

مارک آلن روفالو، بازیگر آمریکایی متولد ایالت ویسکانسین است. در لس‌آنجلس در کلاس‌های بازیگری استلا آدلر شرکت کرد و مدتی در تئاتر هم بازی کرد. بعد از آن به سینما روی آورد و تا امروز هم فیلمنامه نوشته، هم فیلم تهیه‌ کرده و هم کارگردانی کرده است.

به گزارش فارس، مارك روفالو اين روزها در تظاهرات خيابان والاستريت در صف اول مخالفان با سياستهاي دولت آمريكا ايستاده است. این معترضان که نام جنبش ضد وال استریت را برای خود برگزیدهاند، در اعتراض به افزایش بحران مالی، بیکاری و همچنین نابرابریهای اجتماعی در آمریکا حرکت اعتراضی خود را آغاز کردهاند.

من دو روز گذشته را میان مردمی گذراندم که وال‌استریت را به تصرف خودشان درآورده بودند. این گردهمایی نمایش زیبایی از یک حرکت صلح‌آمیز بود: در کمپ آرامش و محبت زیادی بود و همه با هم مهربان بودند. همه اعتقاد عمیقی به دنیایمان و به دموکراسی داشتیم. مردم از گروه‌های مختلف و با نگاه‌های متفاوت دور هم جمع شده بودند و همه آنها در جست‌وجوی آن رویایی بودند که آمریکا وعده‌اش را به آنها داده بود.

وقتی بعضی از مردم این حرکت را مورد نقد قرار می‌دهند و مطالب جعلی و دروغین در مورد اعتراض‌کنندگان و لباس‌شان یا مشاغل‌شان و اینکه قیافه‌شان چطور به‌نظر می‌رسد بیان می‌کنند، نشان می‌دهند که ما به عنوان یک ملت چقدر سطحی فکر می‌کنیم. آنها فراموش کرده‌اند که این آدم‌ها وقت و زندگی‌شان را گذاشته‌اند تا برای ارزش‌های ایستادگی کنند که روزگاری برای همه‌مان مورد احترام بود و بخاطر دموکراسی برای همه، این حرکت را انجام داده‌اند. آنها فراموش کرده‌اند که این آدم‌ها مجبور شده‌اند در یک پارک وسط شهر منزل کنند بدون اینکه اجازه داشته باشند چادر بزنند یا از دیگر امکانات معمولی یک کمپ برخوردار باشند. آنها دور از خانه و محله راحت خودشان زندگی می‌کنند تا از آزادی، برابری و قانون حمایت کنند و دستیابی به آنها را جشن بگیرند.

صحنه زیبایی است وقتی می‌بینید که این تعداد از مردم عاشق ایده‌آل‌های دموکراسی هستند و این‌قدر برای این ایده‌آل‌ها ارزش قائلند، این‌قدر خودشان را ملزم به حفظ این اصول در مواجهه با کاپیتالیسم و سرمایه‌داری حاکم می‌دانند و تا این اندازه می‌خواهند قانونمدار باشند. برای چنین حرکتی باید جشن بگیرند، باید به آن احترام گذاشته شود و مورد تحسین و ستایش قرار بگیرد.

پیام آنها خیلی ساده‌، واضح و روشن است: پول را از دست سیاستمداران و بازی‌های سیاسی بیرون بیاورید، برای برابری مالیات‌ها تلاش کنید و برای همگان، صرفنظر از جنسیت، نژاد، جایگاه اجتماعی سن و چهره، ‌ حقوق برابر قائل شوید. باید جلوی آلوده شدن غذا، آب و هوایمان را، آن هم به‌خاطر حرص و طمع شرکت‌ها بگیریم. کسانی که در وال - استریت کار می‌کنند و صنعت بانکی در دست آنهاست، ‌ اقتصاد ما را نابود کرده‌اند و باید مورد پرسش قرار بگیرند. آنها باید در برابر قانون نسبت به کارهایی که کرده‌اند، جواب پس بدهند تا عدالت حکمفرما شود. آنها خانه‌ها و پس‌انداز مردم را دزدیده‌اند.

در این کشور می‌شود و باید شغل ایجاد کرد. مزرعه‌ها و زمین‌های خانواده‌ها را باید حفظ کرد. صنعت نفت و گاز باید از زیر پرچم قدرت‌های سیاسی خارج شود و مردم بتوانند ارزان‌تر از سوخت استفاده کنند. انرژی‌های جایگزین قابل اطمینان باید در دسترس همگان قرار گیرند.

این حرکت اعتراضی فراتر از هرگونه وابستگی سیاسی است. آمریکا به‌خاطر حرص و آز درجه خودش را در جهان تنزل داده است و این فرو رفتن روی ۹۹درصد مردم آمریکا تاثیر گذاشته است. آن یک درصد دیگر اما زندگی خوبی دارند و با چیزی بیش از یک سوم ثروت این ملت که در دست آنهاست، ‌ خوش می‌گذرانند. همه ما آدم‌هایی را می‌شناسیم بحران اقتصادی به آنها صدمه زده است. آدم‌هایی را می‌شناسیم که شغل‌شان یا خانه‌شان را از دست داده‌اند. همه ما آدم‌هایی را دوروبر خودمان می‌بینیم که مجبورند به جنگ‌‌هایی بروند که نه انتهایی دارد و نه دلیلی برایشان متصور است. آنها را وادار می‌کنند که برای سال‌های از خانه و خانواده‌شان دور باشند و درنهایت خانواده‌هایی پدران و فرزندان‌شان را از دست می‌دهند.

۹۹ درصد از ما مجبوریم پول بپردازیم تا آن یک درصد دیگر ثروتمندترین آدم‌های روی کره زمین شوند. ما هزینه‌های دیوانه‌واری برای انرژی و سوخت می‌پردازیم تا شرکت‌های بزرگ سود بیشتری نصیب‌شان شود. زندگی ما در این سرزمین توام با بی‌عدالتی و بی‌انصافی‌های بزرگ است. ما در سرزمینی که ادعای قانونمداری دارد، با بی‌قانونی دست به گریبانیم.

وقتش رسیده که خودمان را بازبینی کنیم تا ببینیم هنوز بخش کوچکی در وجود ما هست که به ارزش‌هایی که دولتمردان آمریکا وعده‌شان را به ما داده بودند، اعتقاد داشته باشند؟ آیا هنوز ذره‌ای شرافت در وجودمان هست که با ذلت‌هایی که به ما روا می‌دارند، به مقابله برخیزیم؟ اگر چنین است همین امروز وقتش رسیده که صدایمان را به گوش دولتمردان آمریکایی برسانیم. این حرکت اعتراضی هم در همین رابطه است: بلند کردن صدای عدالت و شرافت.

من همه را به شرکت در این حرکت مردمی دعوت می‌کنم تا بتوانید شأن انسانی خود و دسترنج کاری را که در این جامعه کاپیتالیستی می‌کنید، به دست آورید. هر کدام از ما شأن و عظمت خودمان را داریم. مقام و درجه انسانی‌تان را فراموش نکنید. حتی اگر جامعه اطرافتان به شما بگوید که هیچ نیستید. صدای‌ شما شنیده می‌شود. شما یک زندگی بهتر برای خودتان و بچه‌هایتان و مردمی که دوستشان دارید، می‌خواهید. شما لیاقت جامعه‌ای را دارید که در آن با عدالت و برابری زندگی کنید. این حق را دارید که جایگاه خودتان را به دست آورید.

در همه شهرهاي مهم و اصلي آمريكا مانند وال-استريت معترضان گرد هم بيايند. حرفتان را در رسانهها بزنيد. بيكار نشستن و بيتفاوت بودن، كار سادهاي است اما هر بار كه اين كار را بكنيد قلبتان بيشتر ميشكند.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات