تبلیغات
کد خبر: ۵۵۲۴۴

تبعیض میان زنان و مردان پلیس فرانسه

ایراد من بر مقامات مافوق مستقیمم در پلیس فرانسه آن است که بین کارکنان مرد و کارکنان زن فرق می‌گذارند.

به گزارش فارس، سیئم سوئید یک پلیس زن فرانسوی است که بعلت تبعیضهایی که در پلیس فرانسه دید اقدام به انتشار کتابی با نام پرده پوشی در پلیس [فرانسه] نمود. اگرچه سوئید از پدر و مادر تونسی متولد شده ولی فرانسه را بعنوان کشوری که در آن متولد شده دوست دارد و به همین دلیل بوده که به گفته خودش نتوانسته از این تبعیضهای ناروا که او را بشدت آزار داده به راحتی بگذرد ولو اینکه این کار به از دست دادن شغل و یا خطرات دیگری برایش منجر شود.
سوئید در مقدمه کتابش آورده است: «این کتاب یک هجونامه نیست، بلکه مطالب آن به زندگی داخلی دستگاه پلیس مربوط می‌شود. تمام آنچه در این کتاب نقل شده بر پایه شهادت شهود، اسناد، صورت جلسات، گزارش‌های رسمی، و گزارش‌ها و یادداشت‌های حین خدمت تنظیم گردیده است. ممکن است با انتشار این کتاب، من شغلم را از دست بدهم ولی اگر حقیقت به این بها به دست آید، پشیمان نخواهم بود.»

خبرگزاری فارس به دلیل اهمیت این موضوع و دست اول بودن مطالب آن اقدام به ترجمه متن کامل این کتاب نموده که قسمت سی و نهم آن تقدیم خوانندگان محترم می‌گردد:

دائره المعارف خلافکاری‌های پلیس

نوبت درد دل به لیندا رسید. او درجۀ سرجوخگی دارد و سرپرست قسمت است. شخصیت مستحکم و پولادینی دارد. پلیس سرسختی است. سوابق درخشان دارد و در کارش قابلیت فراوان از خود نشان می‌دهد. یکراست سر اصل مطلب می‌رود. به عنوان افسر پلیس قضائی، برای مدت ۱۵ سال مأمور خدمت در پلیس هوائی و مرزی بود. از نوامبر ۱۹۹۳ تا سپتامبر ۲۰۰۸. او هم حرف‌های زیادی برای گفتن دارد. او برای خودش دائره المعارفی در زمینۀ اوضاع نامناسب پلیس به حساب می‌آید. او می‌تواند ساعت‌ها از فساد و سوءاستفاده های فلان فرماندة پلیس حرف بزند که از شدت اعتیاد به الکل، همکارانش مجبورند اول صبح دست و پایش را بگیرند و روی صندلی بنشانند و تا عصر هم از جایش به زور تکان می‌خورد. گاهی در خواب خرناس می‌کشد و صدای خرناسش به گوش همه می‌رسد. اما این پلیس شجاع به درد مقامات مافوق می‌خورد. از آنجا که دائم مست است و چرت می‌زند، چشمانش به روی همه چیز بسته است و در نتیجه مقامات مافوق از وی خوششان می‌آید. کلاً این مقامات به کسی که ندیدن را بلد باشد علاقمندند. لیندا همچنین می‌تواند از اخراج‌های غیرقانونی، رفتارهای ناشایست صورت گرفته در خفا، نژادپرستی معمول مأموران کودن پلیس، از زیر کار دررفتن‌ها، افسران بی لیاقت، انواع و اقسام قاچاق که توسط خود پلیس صورت می‌گیرد، توهین‌ها، تهدیدها، و آمار دستکاری شده صحبت کند. اما لیندا ذاتاً زن کم حرفی است. او از اهمیت ساده حرف زدن و گزارش‌های مختصر و مفید آگاه است. او فقط از چیزهایی حرف می‌زند که خودش قربانی مستقیم آن بوده است: یعنی تبعیض جنسیتی علیه کارکنان زن.

تبعیض میان زنان و مردان

او در مدت خدمتش در واحد قضائی که کار پیگیری روزمرة پرونده های ارسالی برای دادستان منطقة کرتی را انجام می‌دهد، در موارد متعدد از سوء رفتارهائی که قربانی آن واقع شده بود شکایت کرد.
به عنوان مثال او را هیچ وقت به مراحل تحقیقات مقدماتی راه نمی‌دادند. گروه های کاری که توسط فرماندة بخش به وجود می‌آمد صرفاً از مردان تشکیل می‌شد. او در شکایت نامه‌اش به ادارة بازرسی پلیس چنین تصریح می‌کند: «ایراد من بر مقامات مافوق مستقیمم آن است که بین کارکنان مرد و کارکنان زن فرق می‌گذارند… در چندین نوبت به مقامات مافوق اعتراض کردم زیرا فرمانده بالادست من فقط کارکنان مرد را در گروه ویژه تحقیقات شرکت می‌داد و به زن‌ها می‌گفت که در دفتر بمانند و به کار پرونده‌ها مشغول باشند.»

شرکت نکردن در بدمستی‌ها به ضررمان تمام شده است

عجیب است که به محض اعتراض او، لحن و رفتار مقامات مافوق با وی عوض شد. دیگر به عملکرد وی نمرة خوب نمی‌دادند. تا جائی که او اعتراض خود را تشدید نمود و از شرکت در جشن‌های کوچکی که گهگاه در دفتر فرمانده برگزار می‌شد سرباز زد. لازم به گفتن نیست که در این جور جشن‌ها بساط مشروب و مستی به راه بود. لیندا در این موارد روی صندلی اتاق کارش می‌نشست و از جا تکان نمی‌خورد. لیندا از آن کارمندهائی نیست که مرتب به این سو و آن سو سرک بکشد. او زن پرکاری است.
او در ادامة شکایت نامه‌اش به بازرسی پلیس می‌گوید: «این موضوع که ما در جشن‌های همراه با مشروب خوری و بدمستی که در دفتر فرمانده برگزار می‌شود شرکت نمی‌کنیم، به ضرر ما تمام شده و موجب سرزنشمان توسط فرمانده می‌گردد.»

زن‌های نازک نارنجی

او در مورد این مشکل با بیانشی صحبت می‌کند. جناب رئیس از پرداختن به شکایت وی طفره می‌رود و تشویقش می‌کند که همچنان به کار جدی و خوب خود ادامه دهد. بعد به سبک همیشگی خود با انگشت آهسته روی صورتش می‌زند و سعی می‌کند لیندا را از سرش باز کند: این زن‌ها هم که عجب نازک نارنجی و لوسند! و به ناگهان ورق بر می‌گردد و همه چیز برای لیندا دگرگون می‌شود. مرتب مورد شماتت قرار می‌گیرد. یکی از روش‌های آزار دادن او آن است که هر روز کارش را عوض می‌کنند و کار تازه ای به او می سپرند. این تغییرات بدون اطلاع قبلی انجام می‌شود. خلاصه کار او تبدیل می‌شود به نمونة بارزی از تمام سختی‌های یک افسر پلیس. هنوز فرصت مرتب کردن دفتر تازه‌اش را پیدا نکرده او را به جای دیگری منتقل می‌کنند، آنهم بر خلاف میلش. تا آنکه سر از قسمت امور مهاجرت در می‌آورد.

کنترل استعلاجی در ختم پدر

اما چیزی که بابتش هرگز نمی‌تواند بیانشی را ببخشاید این است: در مدتی که در مرخصی استعلاجی به سر می‌برد به مقامات مافوقش اطلاع داد که حال پدرش به صورت اضطراری وخیم شده و باید به شهر بوردو برود و خود را سریعاً به بالای سر او برساند. پیرمرد لحظات قبل از مرگ را می‌گذراند. لیندا دلش می‌خواست فرصت پیدا کند و برای آخرین بار روی پدر را ببوسد، دستش را در دست بگیرد، و در آخرین لحظات عمر به او بگوید که چقدر دوستش دارد و همیشه دوستش داشته است.
پیرمرد فوت کرد. لیندا عزادار است. خانواده‌اش عزادارند. زنگ خانه به صدا در می‌آید. یک پزشک از طرف بیانشی آمده تا لیندا را معاینه و مرخصی استعلاجیش را تأیید کند. درست روز سوگواری برای پدر!
این است رفتار عاری از انسانیت و تأسف باری که باعثشده لیندا به گروه ما ملحق گردد، شکایت کند و به دنبال آن باشد که توی دهن یک مشت عوضی بزند.
پس از لیندا، وکلا به اظهارات نادیا و اِو گوش می‌دهند. همان دو پلیس زن هم جنس گرائی که با هم زندگی می‌کنند. شما با این ماجرا آشنائید و تکرار آن لزومی ندارد. من هم شرح مشکلاتم را برای وکلا بیان می‌کنم. همان ماجراهائی که اینک در حال خواندنش هستید.

آیا می‌شود همه چیز را دید و دم برنیاورد؟

پس از آنکه هر یک از ما مسائل خودش را توضیح می‌دهد، وکلا به ما توصیه می‌کنند تمام نکاتی را که می‌تواند ادعاهای جمعی ما را تقویت کند گردآوری نمائیم. هر کس به نوبة خود مشغول کار می‌شود.
برای من، ظریف‌ترین قسمت ماجرا آن است که کمیسر پلیس بالادستم را قانع کنم تا شهادت نامه ای بنویسد و ماجرای تهدیدهای بیانشی علیه مرا در آن ذکر نماید. تا جائی که می‌توانم در این راه تلاش می‌کنم. به موضوعی تکیه می‌کنم که نقطة ضعف اوست: تکالیف اخلاقی، انسانیت، وظیفه شناسی، عدالت. آدم نباید خودش را به موج تقدیر بسپارد. حال که فرصتی پیش آمده تا از این نظام فاسد که همه چیز را به گند کشیده انتقاد کنیم، چرا از این فرصت استفاده نکنیم؟ آیا باید همة توهین‌ها، و تحقیرها و نوچه پروری ها را دید و دم بر نیاورد؟ البته که نه. باید از جائی شروع کرد و جلویش را گرفت. شما برای من این شهادتنامه را بنویسید و من قسم می‌خورم که دیگر اسم بیانشی را هم در زندگی‌تان نشنوید.

فعلاً منو تنها بذار

البته کمیسر اندکی مردد مانده بود. داشت منافع و مضار نوشتن شهادتنامه را سبک و سنگین می‌کرد. از یک طرف شغلش با خطراتی مواجه می‌شد. خطراتی عظیم. اما از طرف دیگر، یک حقیقت ساده وجود داشت و آن اینکه وی با شهادتش حرف راست را بیان می‌کرد. موضوع به وجدان آدم بر می‌گردد.
«باشه سیئم. من برایت شهادتنامه می‌نویسم. ولی الآن اگه ممکنه منو تنها بذار. برو اتاق خودت. خیالت راحت باشه: بزودی نامه ای رو که می‌خواهی برات می‌فرستم.»
این حرف‌ها را بدون تکلف بیان کرد. مثل کسی که پس از پیاده کردن یک بار سنگین نفسی به راحتی می‌کشد. در آن لحظه از شدت خوشحالی چیزی نمانده بود که ببوسمش. راستش وقت این کار را هم نداشتم. قبل از آنکه حرفی از دهنم در بیاید مرا به خروجی اتاقش هدایت کرد.
او هم سکوت اختیار کرد.

شهادتنامه

کمیسر ارشد بخش امنیت عمومی فرودگاه اورلی در گزارش رسمی خود به تاریخ ۲۷ آوریل ۲۰۰۹ چنین توضیح می‌دهد:
همانطور که قبلاً شرح دادم، قبل از جلسة ادارة بازرسی پلیس ملی در خصوص عملکرد اداری پلیس هوائی و مرزی، حدود یک ماه و نیم قبل توسط مدیر اداره، آلن بیانشی به دفترش احضار شدم و او مأموریت ذیل را به من محول نمود: میبایست به خانم سیئم سیئود تذکر میدادم که چنانچه در جلسة ادارة بازرسی مطالبی به زبان آورد که سابقة آقای بیانشی را لکه دار نماید، ایشان دستور خواهند داد پروندة سوء استفاده از نشان پلیس برای سوار کردن مسافر به هواپیما که علیه خانم سیئود در جریان است، به جای تذکر اداری به تنبیه جدی انظباطی منجر شود.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات