درامد معاملهگران والاستریت بیشتر از جراحان
جنبش " وال استریت را اشغال کنیم " اعتراضات ضدسرمایهداری و سیاستهای اقتصادی دولت است که از حدود سه هفته پیش در شهر نیویورک آمریکا آغاز شده و دامنه آن به دیگر شهرها نظیر لسآنجلس، بوستون، شیکاگو، دنور و سیاتل نیز رسیده است.
به گزارش ايسنا، شايد كساني كه هنوز فكر ميكنند چرا جنبش "وال استريت را اشغال كنيم" در سراسر آمريكا گسترش مييابد ندانند معامله گران وال استريت چه درآمدي به جيب ميزنند.
معاملهگران وال استریت از جراحان مغز درآمد بیشتری دارند. یک معاملهگر نفت که ۱۰ سال در این کسب و کار بوده است، احتمالا امسال حداقل یک میلیون دلار درآمد دارد در حالی که درآمد یک جراح مغز با همین سابقه کاری، کمتر از ۶۰۰ هزار دلار است.
کسانی که در کسب و کار ادغام بانکها هستند، پس از ۱۰ سال فعالیت حدود دو میلیون دلار به خانه میبرند که ۱۰ برابر بیشتر از درآمد یک پژوهشگر سرطان با همین سابقه کار است.
استفن رز، استاد مرکز آموزش و نیروی کار دانشگاه جورج تاون میگوید تصور میکنم نوعی ارتباط میان ارزش افزوده شده به اقتصاد و حقوق وجود دارد اما اکنون هیچ کس نمی تواند هیچ اصولی را مشاهده کنند. با این همه برخی از بانکداران بر این باورند که حقوق کافی دریافت نمیکنند!
برای افراد طبقه متوسط که از عهده هزینههایشان برنمیآیند یا فارغ التحصیلان کالجی که سخت در تلاش برای یافتن شغلی هستند، رقم این دستمزدها واقعا خیره کننده است.
در ۹ ماهه سال ۲۰۱۰ هشت بانک بزرگ وال استریت، حدود ۱۳۰ میلیارد دلار برای پاداش و مزایا اختصاص دادند که برای پرداخت بیش از ۱۲۱ هزار دلار به هر کارگر برای ۹ ماه کار کافی بود. این مبلغ بیش از مدت مشابه چهار سال قبل و زمان قبل از بحران است که بانکها ۱۱۳ میلیارد دلار برای پرداخت پاداش و مزایا کنار گذاشتند. این مبلغ برای پرداخت به طور متوسط ۱۱۴ هزار و ۴۰۰ دلار برای هر کارگر کافی بود.
متوسط حقوق برای هر کارمند در بانک آمریکا، سیتی گروپ، کردیت سوییس گروپ و یو بی اس آ جی اگر به دلار محاسبه شود، از زمان مشابه در سال ۲۰۰۶، افزایش یافته و در دویچه بانک، گولدمن ساکس گروپ، جی پی مورگان و مورگان استنلی کاهش یافته است.
ژان برانتاور، مدیرکل در یک شرکت کاریابی وال استریت میگوید: دلیل اصلی این است که بیشتر افرادی که در فعالیت بانکی سرمایه گذاری میکنند، کار خود را سختتر و خود را تحت استرس بیشتری مییابند، از این رو فکر نمیکنند حقوقشان کافی باشد.
اما مبنای این پاداشهای مالی چیست؟ جان کسیدی، در مقالهای با عنوان " وال استریت چه فایدهای دارد؟ " در نیویورکر، می نویسد اگر از یک بانکدار بپرسید وی و همکارش در مورد پول پارو کردن وقتی بیشتر مردم کشور به دشواری امرار معاش می کنند چه احساسی دارند پاسخ میدهد: عده زیادی به این مسئله فکر نمیکنند یا اهمیتی نمیدهند، آنها میگویند این بازار است و هنوز باز است و من کارم را تا جایی که بتوانم و تا زمانی که دیگر کسی نخواهد، میفروشم. اما در پاسخ به این پرسش که خود شما چه نظری دارید گفت: " من فکر می کنم ما ارزش ایجاد میکنیم. از نظر منطقی یک ارزش تولیدی مانند درمان
سرطان نیست. ما واسطه هستیم و دو طرف قرارداد را به یکدیگر وصل میکنیم. خیلی سطح بالا نیست اما فکر نمیکنم هیچ اقتصادی باشد که به واسطه نیاز نداشته باشد. "
این بانکدار حق دارد. بانکداران وال استریت تا اندازهای ارزش اقتصادی ایجاد می کنند اما آیا ارزشی که ایجاد میکنند به اندازهای است که این مقدار پاداش را به جیب بزنند. در ۹ ماه اول سال ۲۰۱۰، شش بانک بزرگ بیش از ۳۵ میلیارد دلار سود ثبت کردهاند. اما همواره به این شکل نبوده است. کسیدی خاطرنشان می کند که از حدود سال ۱۹۴۰ تا ۱۹۸۰، وضعیت به گونه دیگری بود.
تاریخدانان اقتصادی از این دوره به عنوان " سرکوب مالی " یاد میکنند که در جریان آن، رگولاتورها و سیاستگذاران رشد صنعت بانکی را محدود کرده بودند؛ بر روی نرخ بهره محدودیت وضع و موسسات سپرده گذاری را از انتشار اوراق قرضه منع کرده و مانع ادغام موسسات مالی با یکدیگر شده و بیشتر آنها را نسبتا کوچک نگه داشته بودند. در طول این مدت، بحرانهای مالی بزرگ به طور آشکاری غایب بودند در حالی که سرمایهگذاری ثابت، بهره وری دستمزدها با نرخی رشد می کردند که موجب شد میلیونها آمریکایی شاغل به طبقه متوسط ارتقا یابند.
البته بانکداری تنها عامل نبود و در این مدت تولید کالا به عهده بازار بود و می توانست هزینهای را که می خواست حتی برای محصولاتی که خوب نبودند، تعیین کند. بنابراین آنها میتوانستند کار دائمی با حقوق خوب فراهم کنند. اما از اوایل دهه ۱۹۸۰ از هم پاشیدگیهای مالی زیاد شده و استانداردهای زندگی راکد شده اند. آیا این تصادفی است؟
مدتها اقتصاددانها و سياستگذاران، ارزيابي صنعت مالي از ارزش خود را پذيرفته و ناكاميهاي بازار و مشكلاتي كه آن را فرا گرفته بود، ناديده ميگرفتند. حتي پس از همه آنچه روي داد، اين گرايش در كنگره و كاخ سفيد وجود دارد تا به وال استريت به دليل آنچه در آنجا روي ميدهد، براي رفاه كشور ضروري است، احترام بگذارند.