تبلیغات
کد خبر: ۵۹۰۱۵

مردی که زیاد می داند کشته می شود

رهبرانی مانند ساکوزی این شب ها آرام می خوابند اما هیچ کس نمی داند که آیا مستحق این آرامش هستند یا خیر؟

مردی که زیاد می داند کشته می شود

آیا کشورهای غربی که چند سال پیش دستان معمر قذافی رهبر سابق لیبی را پس از متوقف کردن برنامه هسته ای در دست گرفتند در هیاهوی دستگیری او را کشتند؟ پاسخ این سوال را هیچ کس نمی داند و شاید هیچ گاه هم پاسخی صحیح به این پرسش داده نشود. یافته های ویدیوئی نشان می دهد که قذافی زنده دستگیر شد. نه نیروهای انقلابی او را پیش از دستگیری کشتند و نه او بر اثر حملات ناتو جان سپرد.

حتی این ادعا که وی در جدال میان وفادارانش و اعضای شورای انتقالی کشته شد هم قابل اثبات نیست. نیروهای ناتو ادعا می کنند که جنگنده های انها چند دقیقه پیش از دستگیری قذافی توسط انقلابیون، خودرو حامل وی را هدف قرار داده اند. البته باز هم این ادعا که ناتو هوشمندانه خودرو حامل قذافی را هدف قرار داده تکذیب شده است. اگر این ادعا صحیح باشد پس باید اعتراف کنیم که امریکایی ها، فرانسوی ها و انگلیسی ها بسیار خوش شانس بودند که دقیقا همان خودرویی را هدف قرار دادند که سرهنگ در آن مخفی شده بود.


معمر قذافی مردی بود که بسیار می دانست. اگر او زنده می ماند قطعا در اختیار دیوان لاهه قرار می گرفت. او و فرزندانش بخصوص سیف الاسلام و دیگر اعضای نظامی دولتش به اتهام جنایت علیه بشریت محاکمه می شدند. هیاهویی را تصور کنید که حضور او در لاهه به راه می انداخت. او بی شک موجی از اتهام ها را علیه همگان به راه می انداخت و البته اسراری را هویدا می کرد که به نفع غرب نبود. کافی بود سرهنگ از رابطه نزدیک و تنگاتنگ خود با سارکوزی رئیس جمهوری فرانسه و تونی بلر نخست وزیر سابق بریتانیا در دادگاه سخن می گفت. اندک اطلاعات وی در خصوص معامله های نفتی پشت پرده هم می توانست برای غرب نشین ها گران تمام شود.


قذافی در سالهای حکومت خود و پس از ۲۰۰۱ اعلام کرد که در مبارزه با تروریسم به اندازه امریکا و غربی ها جدی است. بی شک میزان همکاری های او با سازمان سیا و نحوه این همکاری اعتبار بسیاری از چهره های در راس قدرت امروزه روز را زیر سوال می برد.
ام ای سیکس که همتای انگلیسی سازمان سیا است بسیار بیش از حد تصور با خانواده قذافی روابط پنهانی داشت. همانطور که روزنامه گاردین در شماره های نخستین ماه سپتامبر افشا کرد این مدیر بخش مبارزه با تروریسم ام آی سیکس بود که نقش عمده ای در متقاعد کردن قذافی به دست برداشتن از تسلیحات کشتار جمعی بازی کرد. بر اساس یافته های گاردین این مقام سازمان ام آی سیکس همان فردی بود که میلیون ها دلار از قذافی برای ترمیم وجهه اش در سطح بین المللی دریافت کرد و البته به سیف الاسلام هم در اخذ مدرک دکترا از دانشکده اقتصاد لندن بسیار کمک کرد. مارک آلن همچنین در انعقاد قرادادهای کلان میان شرکت نفتی بی پی و لیبی هم نقش چشمگیری داشت.


شاید در این گزارش گاردین تنها به اسم آلن اشاره شده باشد اما کودکانه است اگر فکر کنیم که او تنها فرد غربی بود که با قذافی و خانواده اش ارتباط نزدیک و صمیمی داشت. هم دولت بریتانیا و هم الیزه نشین ها در پاریس پس از کوتاه امدن معمر قذافی در دستیابی به تسلیحات کشتار جمعی برای دوستی با او و مقبول نشان دادن چهره اش در سطح بین المللی صف کشیدند.
دیلی میل هم در گزارشی از پیام تونی بلر به سیف قذافی خبر داده بود که در ان نخست وزیر بریتانیا به پسر قذافی پیشنهاد کرده بود که می تواند در اخذ مدرک دکترا وی به او کمک کند. هم در زمان تونی بلر و هم در روزهای جانشین او گوردون براوون، انگلیسی ها تجهیزات نظامی پیشرفته ای را در اختیا طرابلس قرار دادند.


نیکولا سارکوزی هم برخلاف سنت روسای جمهور پیش از خود قذافی را در دسامبر ۲۰۰۷ به پاریس دعوت کرد. میزبانی که برای فرانسوی ها قراردادهای کلان همکاری با طرابلس را به همراه داشت. به یاد داشته باشید که این فرانسه بود که پس از آغاز ناآرامی ها در لیبی بر دخالت ناتو در این کشور اصرار داشت و با همین اصرار مجوز حمله به لیبی با شعار دفاع از شهروندان غیرنظامی را از شورای امنیت گرفت. البته از همان نخستین حملات ناتو این مقرهای مشکوک به حضور قذافی بود که پشت سر هم هدف حملات قرار می گرفت. رئیس کادر نظامی ارتش بریتانیا در ابتدای ماه می میلادی در گفتگو با دیلی تلگراف در این خصوص گفت: اگر بر حسب تصادف او در حملات ناتو به لیبی کشته شود نمی توان این حرکت را غیرقانونی خواند.


بر همگان عیان بود که ناتو عاجزانه دعا می کرد قذافی در یکی از این حملات کشته شود چرا که سرهنگ بنای بر قدرت ماندن را داشت و مهم نبود که غرب به وی چه پیشنهادی دندان گیری می داد. این شک زمانی به یقین بدل شد که یک عضو کمیته دفاعی کنگره امریکا ادعا کرد که دریادار ساموئل لاکریر که فرماندهی نیروهای امریکایی در طرابلس را بر عهده داشت به تمام نیروهای حاضر در این عملیات از ایتالیایی تا فرانسوی دستور داده بود که قذافی را هدف قرار دهند.


با این اوصاف اکنون که همگان گمان می کنند قذافی را نیروهای هموطنش کشتند و نه اعضای ناتو، بهترین نتیجه در مشت غرب قرار گرفته است.
قذافی کشته شد. بهار عربی نگین دیگری این بار در لیبی بر تاج خود اضافه کرد و البته اروپایی ها به بحثدخالت نظامی در کشوری ثانی با ادعای کمک های بشردوستانه وجهه ای مقبول تر بخشیده اند. قذافی زنده، روحی می شد سرگردان که خواب غربی ها را پریشان می کرد. روحی که می توانست عیش قاره سبزنشین ها را حرام کند. رهبرانی مانند ساکوزی این شب ها آرام می خوابند اما هیچ کس نمی داند که آیا مستحق این آرامش هستند یا خیر؟
منبع: فارین پالیسی ۲۴ اکتبر

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات