روایت جوان بحرینی از وضعیت بازداشتگاهها
نظامیان آلخلیفه بخشی را در " بیمارستان سلیمانیه " به مجروحان انقلاب بحرین اختصاص دادهاند که به " بخش ۶۵ " معروف است، مجروحان انقلاب از تمام بیمارستانها به این جا انتقال داده میشوند و تحت انواع و اقسام آزارها و اذیتها و فشارها قرار دارند.
به گزارش فارس به نقل از پایگاه اطلاع رسانی "ملتقی بحرین"، فجایع آل خلیفه در برابر ملت مظلوم بحرین همچنان ادامه دارد و این رژیم از ارتکاب هیچ جنایتی در حق مردم بیدفاع این کشور که تنها خواسته آنها آزادی و مساوات به دور از هرگونه تبعیض طایفهای و مذهبی است، واهمه ندارد.
آنچه در ادامه میآید، داستان ربوده شدن یک جوان بحرینی پس از مجروح شدن توسط نیروهای امنیتی و نظامی بحرین از بیمارستان سلیمانیه و انتقال آن به مرکز پلیس " النعیم " و پس از آن زندان " الحوض الجاف " است.
* نحوه مجروح شدن
بامداد ۱۶ مارس گذشته پس از حمله نیروهای نظامی و ضد شورش به اعتصاب کنندگان میدان اللؤلؤ بسیاری از شهروندان بحرینی تلاش کردند، خود را به منطقه میدان و حوالی آن برسانند تا به کمک برادران و خواهران خود بشتابند، اما تمام راههای منتهی به میدان توسط نیروهای نظامی و ارتش و نیروهای ضد شورش بسته شده بود و این نیروها با محاصره میدان در واقع تلاش کردند، اعتصاب کنندگان را سرکوب کنند.
من(به دلایل امنیتی از ذکر نام خود جلوگیری میکنم) به همراه ۳ جوان دیگر حدود ساعت ۱۱ صبح به میدان رسیدیم و تا به خود آمدیم دیدیم که به محاصره نیروهای ضد شورش در آمدهایم.
برای اینکه خود را نجات دهیم، به سمت خانههای اطراف میدان فرار و تلاش کردیم وارد نزدیکترین خانه شویم، اما هرچه در زدیم به جایی نرسیدیم، به همین دلیل تصمیم گرفتیم، زیر خودرویی که در آن نزدیکی بود، پنهان شویم، اما از بد روزگار نیروهای ضد شورش ما را پیدا کردند، هنوز به خودرو نزدیک نشده بودند که تیراندازی آنها به سمت ما شروع شد و در این هنگام یک تیر به پایم اصابت کرد، درحالیکه مشغول بررسی وضعیت پایم بودم، تیر دیگری به چشمم خورد، این درحالی است که دیگر دوستانم نیز مثل من جراحاتی برداشته بودند، پس از اینکه آن دو نظامی ما را هدف قرار دادند، از محل فرار کردند و
ما تا نیم ساعت به همان شکل باقی ماندیم تا این که یکی از دوستانم موفق شد، به هر طریق ممکن اهالی خانه را از وضعیت ما مطلع کند و آنها را به کمک ما فرابخواند.
* انتقال به مرکز پزشکی البدیع
ما را وارد منزل کردند و صاحب خانه پس از تماسهای مکرر موفق شد، از چند برادر پزشک کویتی برای درمان ما کمک بگیرد. برادران کویتی ما را به بیمارستانی در منطقه " بنی جمره " یعنی " مرکز پزشکی البدیع " بردند و در آنجا هرآنچه لازم بود برای درمان زخمهای ما و جلوگیری از خونریزی آنها از جمله زدن بقیه به پایم انجام شد، اما چون درمان تیری که به سرم خورده بود، نیاز به تجهیزات پیشرفته بیمارستانی داشت، به همین دلیل باید به بیمارستان " السلمانیه " منتقل میشدم. آن برادران کویتی با " نزار البحارنه "، وزیر بهداشت مستعفی تماس گرفته و البحارنه به آنها قول که با مسئولیت شخصیاش مرا به
بیمارستان برای درمان ببرند و خود با نیروهای نظامی جهت تضمین به سلامت رسیدن من به بیمارستان گفتگو خواهد کرد.
* انتقال به بیمارستان سلیمانیه
تمام این وقایع در حالی رخ میداد که مرکز پزشکی البدیع هر از چندگاهی مورد حمله و یورش نظامیان بحرینی قرار میگرفت تا اگر مجروحی برای مداوا به مرکز مراجعه کرده باشد، او را با خود ببرند، به همین دلیل پزشکان این بیمارستان پس از مداوای سریع مجروحان آنها را از در پشتی مرکز راهی خانههایشان میکردند و کسانی که از اهالی منطقه نبودند، در خانههای برخی از افراد خیر " بنی جمره " نگهداری میشدند، رژیم آل خلیفه چون متوجه این ترفند شد، بنابراین اقدام به ارسال مرتب بالگرد بر بالای سر بیمارستان میکرد تا رفت و آمدهای صورت گرفته به بیمارستان را زیر نظر بگیرد، به همین دلیل
امکان خروج مجروحان و راهی شدن آنها به بیمارستان سلیمانیه بسیار مشکل شده بود، به همین دلیل وقتی ما به بیمارستان رسیدیم، تعداد پزشکان و پرستاران به حداقل رسیده بود، چون آنها هم از جان خود میترسیدند.
* مجروحان در بیمارستان سلیمانیه
خلاصه کلام اینکه به هر طریق ممکن به بیمارستان سلیمانیه رسیدم و ۳ روز در آنجا بود، دوست دارم از برخی مشاهدات خود در این بیمارستان بگویم:
اول از همه اینکه هر مجروحی که وارد بیمارستان سلیمانیه میشد و تحت مداوا قرار میگرفت، حتی اگر در بدترین شرایط هم قرار داشت، مورد تعرض نظامیان آل خلیفه قرار میگرفت، آنها به طرف آن مجروح یورش میبردند و تمام دستگاههای پزشکی از قبیل تنفس مصنوعی و مانند آن را از وی جدا کرده و همه را در بخش ۶۵ بیمارستان که به مجروحان اعتراضهای بحرین اختصاص یافته بود، منتقل میکردند و این موضوع شامل بیمارستانهای دیگر بحرین نیز میشد، یعنی همه به این بخش منتقل میشدند، به یاد میآورم که یک مجروح را از یکی از بیمارستانها به بیمارستان سلیمانیه منتقل کردند، میگفت،
پزشکم در پرونده پزشکیام ذکر کرده بود که ۳ روز قبل از شروع حوادثمیدان اللؤلؤة از اسب افتاده و پایش شکسته است، اما نظامیان آل خلیفه باور نمیکردند، برای همین گچ پایم را باز کرده و آن وقت متوجه شدند، پایم تیر خورده و برای همین با زور مرا به بخش ۶۵ بیمارستان سلیمانیه منتقل کردند.
* شکنجه مجروحان
دوم این که همه پزشکان و پرستاران و کادر درمانی که به مجروحان کمک می کردند، تحت انواع و اقسام شکنجهها قرار میگرفتند و این شکنجهها و آزارها و اذیتها شامل مجروحان نیز میشد. تعداد پزشکان و پرستاران بحرینی به دلیل مورد آزار و اذیت و شکنجه و بازداشت قرار گرفتن هر روز در حال کاهش است.
* سرقت اموال شخصی
سوم اینکه تمام داراییها و اموال شخصی مجروحان مانند گوشیهای همراه گران قیمت آنها توسط نظامیان آل خلیفه دزدیده میشد، به یاد میآورم که یکی از این مجروحان یک گوشی آیفون آخرین مدل داشت، یکی از آن نظامیان آن گوشی را از او گرفت و گفت که آن را برای پسرش میبرد تا از آن استفاده کند.
* حضور سگهای مبارزه با تروریسم
از موارد دیگری که در بیمارستان سلیمانیه بخش ۶۵ آن قابل توجه بود، حضور سگهای پلیس مبارزه با تروریسم حداقل سه بار در روز بود، این سگها پارس کنان به مجروحان حمله میکردند و باعثترس و وحشت آنها میشدند، به یاد میآورم یک خانم مجروح مبتلا به قند خون بالا در بخش ۶۵ بستری بود که به خاطر ترس و وحشت از این سگها سکته قلبی کرد و جان خود را از دست داد.
* تلاش برای خروج از بیمارستان و دستگیری
با توجه به شرایط حاکم بر بیمارستان و عدم امکان ارائه درمانهای مورد نیاز برخی از پزشکان به من و چند نفر دیگر توصیه کردند که از بیمارستان خارج شویم، به همین دلیل پس از ۳ روز بستری بودن در بیمارستان من به همراه ۶ مجروح دیگر تصمیم گرفتیم که بیمارستان را ترک کنیم.
ساعت ۱۰ صبح بود که تلاش کردیم از بیمارستان فرار کنیم، وقتی به در خروجی رسیدیم، ما را به بخش اورژانس بردند، در آنجا بیماران و مجروحان و پزشکان و پرستاران بیشماری بودند که پس از بازجویی و تحقیق اجازه خروج از بیمارستان پیدا میکردند و در غیر این صورت بازداشت میشدند، بازجویی و تحقیق پس از اذان مغرب ادامه داشت و همه گونه توهین و فحش و ناسزا و حتی مورد ضرب و شتم بویژه در نقاط حساس بدن مانند سر و صورت قرار میگرفتند.
به یاد میآورم، نیروهای امنیتی و نظامی آل خلیفه به یکی از نیروهای خدماتی بیمارستان که مردی ۵۱ ساله بود، مشکوک شدند، با باتوم شروع به ضرب و شتم او کردند، باتوم یکی از آنها به صورت آن پیرمرد خورد و سه دندانش شکست و خون از سر و صورتش بیدلیل و بی گناه شروع به جاری شدن کرد یا اینکه بیماری که روی ویلچر قرار داشت و توان ایستادن روی پا را نداشت، چنان مورد ضرب و شتم قرار گرفتند که به هر طریق ممکن و باید روی پای خود بایستد، من هم وقتی گفتم که پایم مشکل دارد و نمیتوانم بایستم، مرا وادار کردند که روی پایم بایستم.
بالطبع وقتی دیدند که پایم زخمی است، مرا بازداشت کردند، شب هنگام همه ما را به شکلی وحشتناک سوار اتوبوس کردند و به مرکز پلیس " النعیم " بردند.
* بازداشت در مرکز پلیس النعیم
اوضاع در مرکز پلیس النعیم بسیار بد و اسفبار بود، هر ۱۳ نفر را در یک اتاق کوچک جای داده بودند و به خاطر کمبود جا مجبور بودیم چسبیده به هم بخوابیم و این جدای از مجروحانی بود که در میان بازداشت شدگان وجود داشت و حال برخی از آنها بسیار وخیم و خطرناک بود و هر روز که میگذشت، بر وخامت حال آنها افزوده میشد، بگونهای که به یاد میآورم مجبور بودیم برای پاک کردن زخمهایمان از لباسهای زیرمان استفاده کنیم.
به همین دلیل دست به اعتصاب غذا زدیم، به امید اینکه دست از اعتصاب غذا برداریم، قولهایی به ما دادند، از جمله اینکه قول دادند که مجروحان را از افراد سالم جدا کنند و آنها را تحت مدوا قرار دهند، اما اینها فقط حرف بود و بس و چون با ادامه اعتصاب غذای ما مواجه شدند، راضی شدند تنها دو نفر برای درمان و مداوا به بیمارستان منتقل کنند.
* انتقال به بیمارستان نظامی
اما چون اوضاع را بسیار وخیمتر از آنچه که تصور میکردند، دیدند مجبور شدند ما را برای درمان به بیمارستان نظامی ببرند، علاوه بر دستها و پاها، چشمهایمان را نیز بستند و همه را در یک اتوبوس روی هم جا دادند و البته سوار شدن و پیاده شدن از اتوبوس همه با ضرب و شتم شدید و دادن انواع و اقسام فحشها و ناسزاها همراه بود.
* در بیمارستان و تعلل در درمان مجروحان
وقتی هم که به بیمارستان نظامی رسیدیم، ما را از در پشتی بیمارستان وارد کردند، روی تخت هم دستها و پاها و چشمهایمان را به شدت بسته بودند تا نه بتوانیم از جایمان تکان بخوریم و نه توان دیدن جایی را داشته باشیم. درمان هم در حداقلترین و کمترین شکل آن صورت میگرفت و اگر پرستار یا پزشک در حین درمان به ما فحش و ناسزا نمیداد، او را وادار به این کار میکردند و اگر تن به اینکار نمیداد، او مورد ضرب و شتم شدید قرار میگرفت و هنگامیکه یکی از پزشکان اردنی به این اقدام آنها اعتراض و یادآوری کرد که آنها به عنوان پزشک قسم خوردهاند، بازداشت و به زندان افکنده شد.
* قطع پا به علت کوتاهی در درمان
همانطور که گفتم ما را برای درمان به بیمارستان آورده بودند، اما اینقدر در درمان ما تعلل کردند که درباره من دستور به قطع پایم داده شد، از من خواستند، زیر برگهای را به عنوان اینکه راضی به این کار هستم، امضا کنم، اما من آن را نپذیرفته و اعتراض کردم که چگونه میتوانم پای برگهای را امضا کنم که چیزی از آن نه میدانم و نه میفهمم، اما مرا به باد کتک و توهین و ناسزا گرفتند و گفتند که از پایت قطع امید شده و باید آن را قطع کنیم، اما از ناحیه چشم هنوز احساس ناراحتی میکنم و جای درمان دارد.
* انتقال به زندان الحوض الجاف
به هر روی پس از مرخصی از بیمارستان ۲۲ روز در مرکز پلیس النعیم بودیم و پس از آن ما را به زندان " الحوض الجاف " منتقل کردند.
زندان " الحوض الجاف " یکی از زندانهای بزرگ بحرین است که در آن بیش از ۱۰ بند وجود دارد، بندی که ما را در آن جای دادند، قبلا به زندانیان جنایی اختصاص داشت. مکانی بسیار کثیف و آلوده و غیر بهداشتی؛ تلاش کردیم به هر طریق ممکن با صحبت کردن با مسئول بند وی را راضی کنیم که اجازه تمیز کردن آن را به ما بدهد، در ابتدا به هیچ وجه راضی به این امر نمیشد، تا این که پس از پافشاریهای بسیار اجازه داد، فقط ظرف نیم ساعت به جای استحمام بند را تمیز کنیم.
نگهبانان این زندان همه بیگانه و از تابعیتهای دیگر مانند اردنی و پاکستانی بودند و از ایجاد هرگونه مشکلی برای زندانیان دریغ نمیکردند، از جمله این که زندانیان را متهم میکردند که به آنها ناسزا گفتهاند و این دستاویزی میشد تا از آن برای شکنجه کردن زندانی و آزار و اذیت او استفاده کنند.
در طول این مدت بارها مرا به بازجویی و تحقیق بردند و تلاش بسیار کردند تا به هر طریق ممکن اتهامی را به من وارد کنند، اما چون امکان این امر میسر نشد، یک روز یکی از افسران زندان مرا احضار کرد و خبر آزادیم را مشروط به اینکه مبادا از شرایط زندان و دوره بازداشت و درد و رنجها و زجرهایی که کشیدم، سخنی بر زبان بیاورم و اینگونه بود که از زندان الحوض الجاف ازاد شدم.