۱۰ دی بان کی مون باز هم سوگند می خورد
باند قدرت در شورای امنیت سازمان ملل متحد از پنج سال فرصت سوزی در بزرگترین نهاد بین المللی راضی است و به این ترتیب مجمع عمومی اجازه می یابد تا بدون رای گیری، براین رضایت مهر تایید بزند.
۳۱ خرداد ۱۳۹۰ هجری خورشیدی - ۲۱ ژوئن ۲۰۱۱ میلادی - مجمع عمومی با مجوز ایالات متحده آمریكا ، بریتانیا ، فرانسه ، روسیه و چین ، 'بان كی مون' را برای حفظ كرسی اش به عنوان دبیركل سازمان ملل متحد تایید كرد.
رای مخالف هر یک از پنج دارنده ' امتیاز وتو '، می توانست به دوران دبیر کلی او پایان دهد؛ کابوسی که نگرانی از تحقق آن، پنج سال دبیر کلی ' بان ' را بشدت تحت تاثیر خود قرار داد و جایگاه وی را عملا از دبیر کلی ' سازمان ملل متحد ' به مجری خواسته های پنج قدرت دارای ' امتیاز وتو ' تنزل داد.
او ۱۱ دیماه ۱۳۸۵ - اول ژانویه ۲۰۰۷ میلادی - به عنوان هشتمین دبیر کل سازمان ملل متحد، سوگند خورد که در خدمت جامعه جهانی باشد.
غزه بارها و بارها دردوره نخست دبیرکلی ' بان ' در آتش حملات زمینی و هوایی اسرائیل سوخت، لبنان مورد حمله سربازان صهیونیست قرار گرفت، حاکمیت عراق، افغانستان، سومالی و پاکستان از سوی اشغالگران آمریکایی و انگلیسی و فرانسوی نقض شد اما از دبیر کل صدای رسایی شنیده نشد.
طرح اصلاح سازمان ملل متحد و بویژه اصلاح ساختار شورای امنیت، در این دوره فرصت سوزی، عملا در معدود جلسات سخنرانی ها بی نتیجه رها شد.
بیانیه های دبیر کل در ارتباط با بحران های ساخته شده توسط قدرتهای حاکم بر شورای امنیت، عمدتا با تاخیر و همسو با بیانیه های این قدرتها بویژه آمریکا منتشر شد به گونه ای که در بسیاری موارد حتی واژگان بیانیه های دفتر دبیر کل با بیانیه های سخنگویان دولت آمریکا نیز یکسان بود.
' دسوتو ' نماینده ویژه ' بان ' در امور خاورمیانه، صراحتا هنگام استعفا از مسوولیتش می گوید که رویکرد دبیرکل در فرایند به اصطلاح صلح میان اسرائیل و فلسطینی ها، صرفا پوششی سیاسی برای پیشبرد طرحهای آمریکا است.
سازمان ملل در سایه چنین مدیریتی به غایب بزرگ در بحرانهای جهانی تبدیل و جایگاه آن ضعیف و ضعیف تر شد به گونه ای که بسیاری از دولتها را برای تداوم تامین بودجه این سازمان پرهزینه، با تردید مواجه ساخت.
قدرتها در این سالها کوشیدند تا طرح ها و سیاستهای استعماری و تجاوزگرانه خود را با گذراندن مصوباتی در سازمان ملل و بویژه شورای امنیت، رنگ به ظاهر قانونی بدهند.
بررسی کارنامه پنج ساله ' بان ' بویژه در ارتباط با ایران، بی تردید شایسته است در روزهای فرارو مورد بررسی دقیق رسانه ها قرار گیرد تا شاید صدای ملت ها و فشار افکار عمومی، سرنوشت دوره دوم دبیرکلی بان را تغییر دهد و جهان با یک دوره پنج ساله دیگر فرصت سوزی مواجه نشود.
بان ' به این ترتیب قرار است اول ژانویه ۲۰۱۲ میلادی - ۱۱ دیماه - با کف زدن های نمایندگان پنج قدرت اتمی دارای امتیاز وتو در شورای امنیت، شروع پنج سال دوم دبیرکلی خود را جشن بگیرد.
شایسته است دبیر کل سازمان ملل متحد این نکته را مدنظر داشته باشد که جهان، ' جامعه ملل ' را در سال ۱۹۳۹ میلادی به این دلیل منحل کرد که این نهاد به اصطلاح بین المللی، با اعمال نفوذ و سلطه قدرتها، ناکارآمد شده بود.
سازمان ملل متحد هم که بر روی ویرانه های نهاد ناکارآمد ' جامعه ملل ' بنا شد اکنون با سلطه اعضای بویژه غربی شورای امنیت، شتابان به همان سمت و سویی حرکت می کند که جامعه ملل را به نابودی کشاند.
'بان' بی تردید در این برهه حساس ، اگر نمی تواند چنین روندی را كند سازد، باید دستكم با عملكردش به آن سرعت بیشتری ندهد.