لعنت به سیا بخاطردخالت درزندگی شخصیام
کتاب " بازجو " نوشته " گلن ال. کارل " که خود از بازجویان سازمان سیا بوده روایتی از سازمان سیا و عملکرد آن در قبال مضنونین به عملیات های به اصطلاح تروریستی است.
به گزارش فارس، این کتاب داستانی از مهمترین مأموریت نویسنده در طی دوران بیست و سه ساله خدمتش به عنوان عضوی از سرویس مخفی سازمان سیا به شمار میرود.
کتاب بازجو که داستان ناراحتی و ترس و سردرگمی است، ارایه کننده نگاهی تکان دهنده و ترسناک از دنیای جاسوسی مرکز حقوق بشر جهان! است.
کارل به مدت بیست و سه سال به عنوان یکی از اعضای سرویس مخفی سازمان سیا مشغول بود که در سال ۲۰۰۷ و هنگامی که پست معاونت افسر اطلاعات ملی در امور تهدیدات فراملی را برعهده داشت، بازنشسته شد و اکنون در واشنگتن زندگی میکند.
خبرگزاری فارس به جهت تازگی، سندیت و اهمیت موضوع اقدام به ترجمه کامل این کتاب نموده که بصورت سلسلهوار منتشر میشود.
* بعد از ماهها سختی و بدبختی حال همسرم رو به بهبود رفت
به مدت شش هفتهای که سالی در بیمارستان بود من به صورت نیمه وقت کار میکردم و سوار بر خودروی هچ بک قرمزرنگ اسپورتم به سرعت میراندم تا خود را به اسپنسر و مارگوت برسانم که در ایستگاه اتوبوس مدرسه میماندند. برای بچهها توضیح دادم که " مادر درد بدی در شکمش دارد " و می گفتم که حال مادرشان در حال بهبود است و به زودی به خانه باز میگردد. سالی به خانه برگشت و شدیدترین دوران درد گوارشی خود را پشت سر گذرانده بود. اما هنوز وضعیت روحی و روانیاش بهتر نشده بود.
اتفاقات بد و بحرانها مانند برق و باد برایم پیش آمدند. اما خبرهای خوش اگر گهگاهی برایمان پیش میآمدند همانند برگهای روینده یک درخت آرام و آهسته پیش میآمدند. اما با کمکی که سالی در آن مرکز درمانی دریافت کرد به همراه تلاشی که خود او برای رهایی از آن وضعیت به خرج داد، به تدریج بارقههایی از امید درباره بازگشت همسرم نزد من ایجاد کرد و سالی را بار دیگر به خود بازگرداند. مبارزه او با بیماری همه انرژیاش را گرفته بود. در نهایت بعد از ماهها سختی و بدبختی، یک شب که داشتیم با خودرو به سمت جایی میرفتیم او بخاطر جملات نامربوط و چرندی که گفتم ناخودآگاه خندید. خودش
متوجه نشد اما من متوجه شدم. هر چند اندک اما قابل توجه بود. گهگاهی نیز علائم کوچک و امیدبخشی از خود نشان داد: مانند این که هنگام خرید دست مرا گرفت. نوسان رفتاری در او از بین رفت و او بار دیگر توانست توصیههای موثری به من ارایه کند. اعتماد به نفسش کم کم به او بازگشت. با این حال هنوز رفتارهای متناقضی در کار بود که به سختی می شد باور کرد که تغییرات در زندگی ما ایجاد شده است.
* ماجرای تکتیرانداز قاتل در واشنگتن رعب و وحشت ایجاد کرد
بعد از آن بود که بار دیگر واشنگتن شاهد حوادثترسناکی بود. در آغاز ماه اکتبر بود که یک تکتیرانداز در واشنگتن اقدام به کشتن مردمی میکرد که بعد از خرید به سمت خودروی خود میرفتند یا در جایگاههای سوخت مشغول بنزین زدن بودند. این تکتیرانداز جان چند نفر را گرفت و این حوادثدر حدود یک یا دو مایلی خانه ما اتفاق افتادند. بعد از این اتفاقات بود که ما همیشه پشت ترافیکها میماندیم چرا که پلیس بعد از هر تیراندازی اقدام به برپایی ایست و بازرسی میکرد تا قاتل را دستگیر کند. من و همسرم با هم برای بنزین زدن میرفتیم و او باک را پر میکرد و سعی میکرد برای حفظ مسایل امنیتی
بین پمپ بنزین و خودرو قرار گیرد تا امنیت جانیاش بیشتر شود و من هم سوار بر خودروی دیگرمان گوشهای از جایگاه سوختگیری توقف میکردم واوضاع را میپاییدم. از این رو پاییز سال ۲۰۰۲ با وجود همه آشفتگیها، زمان بازگشت نور و امید به زندگی ما بود. بعد از یک دوره تاریکی همانطور که سالی سلامت فیزیکی خود را باز مییافت، طبیعت و خلق و خوی واقعی وی یعنی سخاوت، تمرکز در کار، شوخ طبیعی و چالش برانگیز بودن در او بار دیگر نمایان شدند.
* به سیا بخاطر افرادی که میگفتند بین شغل و همسرم یکی را انتخاب کنم، لعنت میفرستادم
بعد از آن بود که راب[رئیس شعبه مدیریت عملیات در ستاد سیا] به دفتر من آمد و آن پیشنهاد[رفتن به یک مأموریت مهم موقت] را به من ارایه کرد. مأموریت من برای سازمان بسیار مهم بود. شکی در این امر نداشتم. این مأموریت از نظر حرفهای و شخصی نیز برای من بسیار مهم بود. این کار میتوانست بار دیگر مرا به پلههای پیشرفت شغلی باز گرداند و به اعاده حیثیت از دست رفته من بینجامد. در آن لحظه بود که به یاد حرفهای معاون دفتر ضدتروریسم افتادم که به من گفته بود بین شغل و همسرم یکی را انتخاب کنم. اما آن چه که من انتخاب کرده بودم این بود که کارم را انجام دهم و تا آنجا که در توانم است و با وجود
همه مشکلات و کمبودها، به همسر و خودم کمک کنم و به رئیس و سازمانم بخاطر این که به چنین آدمهایی بهاء میدهند، لعنت بفرستم.
* در حالی به مأموریت رفتم که نگران خانواده و وضعیت همسرم بودم
همسرم سالی به من کمک کرد که چمدانم را ببندم. او میدانست که نباید درباره کارم از من چندان سوال کند، بخصوص این بار که مأموریت مهمی به من محول شده بود. درست قبل از این که برای فرودگاه تاکسی بگیرم، او با حالت تردیدی که در چشمانش بود به من نگاه کرد و گفت: میتوانی به من بگویی چه مدت از خانه دور خواهی بود و کجا میروی؟
این سوالش مرا معذب کرد. نگران واکنشش بودم. لحظهای مکثکردم و گفتم: فکر میکنم حداقل دو ماهی خانه نخواهم بود. برای شروع مأموریت به پاریس خواهم رفت و بعد از آن باید ببینم چه میشود. الان نمیتوانم بگویم چه میشود.
من از پاریس عبور میکردم. حداقل تا این حد حرف من درست بود. دخترم مارگوت هر روز مطالبی را روی مجله مینوشت او یادگاریای به من داد که روی آن نوشته بود: پدرها خوب هستند. آنها شما را دوست دارند.
اسپنسر هم یک کارت بازی به من داد و روی آن اینگونه نوشت: پدر این کارت شما است. این کارت نشان دهنده شخصیت شما است چرا که کارتی قوی است و ما را در امان نگه میدارد!
وقتی که در شهر دالاس سوار هواپیما میشدم، نگران اسپنسر و مارگوت بودم. چه سر بچهها میآمد اگر سالی به حالت قبلی باز میگشت؟ بچههایمان فقط شش و هشت سال سن داشتند. امید من این بود که سالی به اندازه کافی بهبود یافته باشد که بتواند سختیها را تحمل کند. اما متوجه شده بودم که این خود اوست که باید مبارزه کند. برخی اوقات کمک بیش از حد یک نفر میتواند به سقوط یک فرد بینجامد.
* برای رو در رو شدن با آن عضو اسیرشده القاعده بیصبر بودم
هواپیما در مسیر باند پرواز حرکت کرد و با سرعت گرفتن آن بیشتر به سمت صندلی فشرده شدیم. صدای لاستیکها قطع شد و ما از زمین بلند شدیم و به سمت شمال و واشنگتن چرخیدیم. کپتوس[عنوانی که در سازمان سیا به جای عضو ارشد القاعده که اسیر شده باشد، استفاده میشود] اکنون تنها دغدغه من بود. خود من به زودی به دغدغهای برای کپتوس تبدیل میشدم. همه سالهای فعالیت من روی پروندههای تروریستی و همه سالهایی که به عنوان یک افسر موردی[بازجو] فعالیت میکردم، اکنون به مرحله اجرا رسیده بود. معلوم بود که این موضوع یکی از مهمترین لحظات زندگی حرفهای من است. نمیتوانستم صبر کنم تا در
چشمان او نگاه کنم و او را وادار کنم که عملکرد درونی سازمان القاعده را آشکار سازد.
یک یا دو ساعت بعد بود که به بیرون از پنجره هواپیما نگاه کردم و نتوانستم چیزی ببینم. خبری از ستارهها در بالا و نور چراها در پایین نبود حتی نمیتوانستم بال هواپیما را ببینم. چراغهای کابین هواپیما نیز خاموش بودند و بیشتر مردم در خواب بودند. هوا سرد بود و من پتویی روی سرم انداختم.
فصل دوم
نخستین بازجویی
«آنها چه هستند؟ آدمهایی عاقلند یا احمق؟ اگر عاقلند چرا با آنها وارد جنگ میشوید؟ و اگر نادان هستند چه اهمتی برای شما دارد که آنها به چه میاندیشند؟
از کتاب مباحثات " اپیکتیت " فیلسوف یونانی. قطعه III. ۲۲.۳۷»
* در میان تدابیر شدید امنیتی وارد محل مأموریتم شدم
خیابانهای پرگرد و خاک، گرم و خشک، از آن نمونه از خیابانهایی که من در دوران کاریام فهمیده بودم در کشورهای جهان سومی هستند، اطراف دفتر ما را احاطه کرده بودند. پاسپورتم را به یکی از نگهبانانی که در نخستین مانع بازرسی حضور داشت، نشان دادم. نگهبان یک بار سری به علامت تصدیق تکان داد، لبخندی زد همانطور که چشمانش مراقب خیابان بود، به سرعت مرا از قسمت ورودی مجهز به ردیابهای معمولی فلزیاب و درهای سنگین فلزی عبور داد. افسران خوش اندام و رسمی که من معمولاً به سختی صدایشان را میتوانستم بشنوم، در آن سوی شیشه ضدگلوله ایستاده بودند و گذرنامه مرا کنترل کرده مرا با
جدیت و دقت وارسی کرده تا شاید بتوانند در چهره من چیزی بخوانند. آنها یک نشان نظامی به من دادند و از دفتر ما درخواست کردند که برای ملاقات و اسکورت من مراجعه کنند. مدت کوتاهی در اتاق پذیرشی که تا حدود زیادی خلوت بود، به انتظار ماندم و به تصویر چهره خیلی بزرگ رئیس جمهور و معاون رئیس جمهور آن کشور که مانند کشورهای دیکتاتوری و استبدادی روی دیوار آن اتاق نصب بودند، نگریستم. بعد از آن از میان موانع گذشتم و به داخل سالنی آرام و خالی رسیدم. آرامش و سکوت آن سالن در تضاد با آشوب و سر و صدایی بود که در بیرون در جریان بود. همیشه اینطور است و هیچ استثنایی در کار نیست و فرقی هم
نمیکند کجا دنیا باشیم. به فردی برخوردم که او را به واسطه شغل یا عملیاتی که در گذشته داشتم، میشناختم. این بار او یکی از همکارانی بود که یک دهه پیش دیده بودم. لحظهای خوش و بش کردیم، شوخی کردیم و بعد از آن منشی رئیس مرا به اتاق رئیس برد. انتظار داشتم که ملاقات ما مباحثهای استاندارد و مثبت باشد.
* افسر مسئول در دفتر منطقهای سیا بالاترین سابقه اطلاعاتی علیه اهداف القاعده را داشت
این بار مسئله اندکی پیچیدهتر بود. این مورد، پروندهای با اولویت بالا و بسیار پرخطر بود. " پیتر " رئیس ایستگاه منطقهای سیا از نظامیان سابق و فردی آراسته و شخصیت گیرایی داشت. او تقریباً بیش از همه افسران در سرویس اطلاعاتی دارای سابقه کار بر اهداف القاعده بود. این بار دیگر خبری از مکالمه معمولی که با یک افسری که به مأموریت موقت آمده باشد، در میان نبود. پیتر میخواست کنترلش را بر اوضاع دیکته کند و بلافاصله تلاش کرد امتحان کند آیا من آماده آن شغل هستم یا خیر و اطمینان حاصل کند که من درست همان کاری را انجام میدهم که به من گفته شده بود. فشار شروع کار بر من بسیار بالا
بود و او سختتر از همیشه به من چشم امید بسنه بود. این پرونده میبایست درست هدایت میشد چرا که تا آن زمان به درستی پیش نرفته بود. پیش از من این پرونده در دست یکی از تحلیلگرانی بود که مهارت اجتماعی و روانشناختی کافی نداشت و من به آنجا رفته بودم تا نظارت حرفهای و پختهتری بر روی این پرونده حساس، پیچیده و پرزحمت داشته باشم. ضمن این که پیتر هنوز مرا نمیشناخت.
* رئیس ایستگاه سیا تاکید کرد که رابطین خارجی هدایت کار را در دست دارند
هیچ مقدمه یا خوشآمدگویی در میان نبود. پیتر نگاهی قاطعانه و چالشبرانگیز به من انداخت و گفت: شما یک بازجوی حرفهای نیستید. اینطور نیست؟
گفتم: بله
گفت: شما خط کارتان را از همتایان رابط ما دریافت خواهید کرد. اینجا قلمرو آنها است. ما اواخر وقت امروز با هم بیرون میرویم و من شما را معرفی میکنم. اینجا حوزه قلمرو آنها است. متوجه هستید که؟
متوجه شدم و هیچ پرخاشی نکردم. رئیس ایستگاه عجله داشت. چند دقیقهای که در پشت در دفتر او در کنار منشیاش نشسته بودم، متوجه این مسئله شده بودم. مقامات ارشد سیا در ستاد مرکزی سیا از نزدیک پرونده را دنبال میکردند و او نمیتوانست اجازه دهد چنین پرونده مهم و حیاتی به افتضاح کشیده شود. اگر من اعتبار کاریام را ثابت میکردم این سختگیری کمتر میشد. آنها بعدها این کار را کردند و من بعداً دریافتم که پیتر یکی از بهترین روسایی بود که من تا آن زمان با او کار کرده بودم.