سیاست خارجه روسیه پوتین
ولادیمیر پوتین به کرملین بازمیگردد و آنچه که بیش از پیش پرداختن به این موضوع را قابل اهمیت میکند، سیاست خارجی دولت روسیه در دوران ریاستجمهوری ولادیمیر پوتین است.
به گزارش افکار نیوز به نقل از ايسنا، مجله آلماني "اشپيگل" در مطلبي با اشاره به راهيابي مجدد ولاديمير پوتين، رئيسجمهور آتي روسيه به كرملين با استناد به نظر كارشناسان مسائل سياسي روسيه و با نيمنگاهي به سياست خارجي ديميتري مدودف، به مقايسه سياست خارجه دولت روسيه در دوران مدودف و پوتين پرداخته و آورده است: بين كارشناسان مسائل سياست خارجي روسيه اين توافقنظر وجود دارد كه سياست خارجي روسيه در دوران پوتين به گونهاي پيش خواهد رفت كه اروپا از آن منتفع شده و در تقابل با اين مساله اين سياستگذاري باعث ايجاد فاصله بين روسيه و آمريكا ميشود.
به طور کلی، میتوان گفت که روسیه در دوران مدودف از استقلال و اعتماد به نفس کمتری در مقایسه با روسیه پوتین برخوردار خواهد بود؛ سیاست مدودف نیز با تغییراتی اندک تنها در برخی موارد جزئی و سبک کاری از دولتهای قبلی متفاوت شده است؛ این در حالی است که پوتین در مقایسه با مدودف بیش از پیش به این مساله واقف است و اعتقاد دارد که روسیه بایستی نقش جهانی قویتری حتی در حوزه خاورمیانه ایفا کند؛ این در شرایطی است که مدودف در تقابل با این رویکرد پوتین بیشتر به دنبال تمرکز روسیه بر منافع منطقهایاش بود.
علاوه براین مواجهه پوتین با آمریکا حول محور بیاعتمادی وی به آمریکا میچرخد که این مساله بیش از پیش با تجارب منفی دوطرف در دوران روسای جمهور مختلف آمریکا و تجربههای منفی پوتین در دوران جورج بوش، رئیسجمهور سابق آمریکا توجیهپذیر است؛ از دیدگاه پوتین، روسیه اقدامات متعددی برای نزدیکی با آمریکا انجام داد، اقدامات پس از ۱۱ سپتامبر در مبارزه با تروریسم، بستن پروژههای نظامی کوبا و ویتنام برخی از این اقدامات است در چنین شرایطی پوتین معتقد است که روسیه با عکسالعملهای درخور و مشابهی از سوی مقامات آمریکا روبهرو نشده است و حتی با افزودن بر تاثیرگذاری و
حوزه نفوذ خود در منطقه کشورهای شوروی سابق از انقلابهای کشورهای همسایه روسیه حمایت کرده است.
گسترش برنامههای نظامی و سیستم دفاع ضدموشکی ناتو به سمت خاورمیانه و استقرار آن در خاک اروپا نیز با تاثیرات جدی و عمیقی در پوتین همراه بوده است؛ به گونهای که پوتین معتقد است آمریکا کشوری نیست که بتوان با آن همکاریهای موثری داشت، رابطه روسیه پوتین با آمریکا در دوران اوباما نیز مطمئنا از سطح نزدیکی و صمیمیت چشمگیر بهرهمند نخواهد بود.
البته امر مسلم آن است که سطح روابط پوتین و اوباما در دولت جدید روسیه مسالهای است که بیشتر به اوباما بستگی دارد، برای پوتین این مساله فاقد اهمیت استراتژیک است که چه کسی قدرت را در واشنگتن در دست دارد، چرا که وی در سیاست خارجی دموکراتها و جمهوری خواهان تفاوتهای چندانی نمیبیند.
درخصوص سیاست خارجی روسیه در آسیا و اروپا نیز باید گفت که پوتین معتقد نیست که روسیه باید میان اروپا، چین و به طور کلی آسیا یک طرف را انتخاب کند، پوتین بیشتر روسیه را به عنوان عضو رابط بین شرق و غرب میبیند، در حالی که وی به دنبال توسعه هرچه بیشتر و سریعتر با آسیا است، اما به طور همزمان برای نزدیکی روسیه با اتحادیه اروپا به عنوان مهمترین متحد تجاری روسیه نیز تلاش میکند؛ با این حال پوتین با هر نوع همکاری که روسیه را موظف، متعهد و ملزم به تعهد کند، مخالف است.
علاوه بر این با آنکه پوتین از سوی اروپا نیز شاهد تجربیات تلخی بوده است؛ اما همچنان به همکاری سازنده با اروپا بسیار علاقهمند است؛ وی همچنان تلاش میکند که با سبک کاری خود به اروپا نزدیک شود. پوتین همچنین در دولت آتی خود بسیار تلاش خواهد کرد که روسیه را به بخشی از حوزه عملکردهای اروپا تبدیل کند؛ البته نه به عنوان عضوی از اتحادیه اروپا که بیشتر به عنوان بخشی از پروژههای جدید اروپا.
این در حالی است که مدودف با وجود رفتار دوستانه با اروپا به هیچ وجه به داشتن منافع استراتژیک با اروپا علاقهمندی نشان نداد.
آنچه که یکی از موارد کلیدی عملکرد پوتین برای همکاری با دیگر کشورها و از اصول آن محسوب میشود، وجود متحدانی اقتصادی و به هم پیوستگی بین سازمان های مختلف است؛ به عبارت دیگر مبادلات اقتصادی با این شعار: شما تکنولوژی و فنآوری دارید و ما مواد خام.
پوتين همچنين معتقد است كه دنيا پيرامون روسيه بسيار خطرناك است چرا كه پيرامون روسيه را جنگ و بيثباتي در مناطق مختلف جهان در برگرفته است مقاله پوتين كه قبل از انتخابات اين كشور نوشته شد و در آن نسبت به علاقه ذاتي برخي كشورها براي تهاجم به ديگر كشورها و پيامدهاي جدي آن هشدار داده شده، گواه اين مساله است. با توجه به وجود تهديدات جهاني، روسيه اصليترين وظيفه خود را در اين ميبيند كه از امنيت كشورش حفاظت كرده و اجازه ندهد كه كشورش به بيثباتي كشيده شود، نه فقط با تهديداتي از خارج روسيه كه حتي با تهديدات داخلي. هراس پوتين در خصوص تهديدات نرم را نيز ميتوان تا حدي
مبالغهآميز دانست؛ در روسيه بسياري از نهادهاي مدني وجود دارند كه به فاكتورهاي مهم و تاثيرگذار در زندگي سياسي روسيه تبديل شدهاند، اما با وجود علاقه بسيار روسيه براي همكاري نزديك با اروپا بايد گفت كه ۲۰ سال بعد از پايان دوران شوروي سابق همكاري و نزديكي موثري بين اروپا و روسيه روي نداده است؛ البته اين در شرايطي است كه علي رغم آنكه اروپا در قرن ۱۹ بيشتر به عنوان الگو و مدلي براي جهان محسوب ميشد؛ اما اكنون وضعيت به گونه ديگري است و توجهات بيشتر به آسيا معطوف شده است در هر صورت و با اين وجود نيز براي روسيه نيز هنوز اين مساله ميسر نشده است كه بتواند به آسيا نزديك شود.