تبلیغات
کد خبر: ۹۲۰۰۳

آزادی چهار روزنامه‌نگار ترکیه پس از یک‌سال

این چهار نفر ۳۷۵ روز در بند بودند. بدون آنکه مدعی‌العموم بتواند ثابت کند که آنها قصد براندازی دولت را داشته‌اند. حالا دولت ترکیه از زبان معاون اول نخست‌وزیر می‌گوید که چرا این افراد زودتر از این آزاد نشدند. چهار خبرنگار منتقد دولت.

سرویس بین الملل افکار نیوز - شناخته شدهترین آنها هم احمد شیک و ندیم شنر هستند. جوشکون موسولوک و ساعید چاکر دو خبرنگار دیگر هستند که روز دوشنبه از بند رها شدند. سال گذشته، نزدیک به نوروز ایرانیان بود که دادگاهی در استانبول ۱۰ خبرنگار را به جرم تلاش برای براندازی دولت اردوغان بازداشت کرد. نام این گروه را ارگکنون گذاشتند. ارگکنون نام افرادی است که با نظامیانی که برای کودتای سال ۲۰۰۳ طرح ریزی میکردند به عنوان بال رسانهای عمل میکردند.

به گزارش ایربا دادگاه می‌گوید که «قسمت نرم‌افزاری» کودتای سال ۲۰۰۳ برعهده این افراد بوده است. این گروه تعدادشان به ۱۳ نفر می‌رسد. در این راستا بود که دولت ترکیه اعلام کرد این شبکه سکولار در سال ۲۰۰۳ میلادی برای بمب‌گذاری و حملات دیگر، با هدف بی‌اعتبار کردن دولت ترکیه و شروع یک کودتای نظامی، برنامه‌ریزی می‌کرد. تودیززمان در این‌باره می‌نویسد: با آزادی این چهار نفر، دست‌کم ۹ نفر دیگر هنوز در بازداشت به سر می‌برند. مقام‌های ترکیه بیش از ۴۰۰ نفر از جمله روزنامه‌نگاران، دانشگاهیان و سیاستمداران را به اتهام تلاش برای کودتا بازداشت کرده‌اند. دادگاه با استناد به مدتی که این افراد در بازداشت سپری کرده‌اند و همچنین احتمال تغییر اتهام‌های وارده به آنها، حکم آزادی این روزنامه‌نگاران را صادر کرده است. بولنت ارینج، معاون نخست‌وزیر ترکیه از حکم دادگاه استقبال کرد و گفت: «تاسف‌آور است که روزنامه‌نگاران ۳۷۵ روز را در بازداشت به سر بردند. این در حالی است که این پرونده نگرانی‌های بین‌المللی درباره آزادی مطبوعات در ترکیه را برانگیخته و شواهد حاکی از آن است که دولت از روند دادگاه حمایت کرده است. ماه گذشته میلادی گروه حمایت از روزنامه‌نگاران مستقر در نیویورک با صدور گزارش سالانه خود موسوم به «حمله به مطبوعات»، ترکیه را در میان کشورهایی که اغلب روزنامه‌نگاران را بازداشت می‌کنند، قرار داد.

دولت در برابر روزنامه‌نگاران

گفته می‌شود که حدود چهار‌هزار نفر از خبرنگاران ترکیه به انحای مختلف بازجویی شده یا تحت پیگرد قرار گرفته‌اند. اتهام اغلب آنان هم یکی از این دو مورد است: «همکاری با گروه‌های تروریستی»، یعنی پ. ک. ک و «تلاش برای براندازی دولت» از طریق همکاری با نظامی‌ها. در گزارشی که سال گذشته انجمن گزارشگران بدون مرز منتشر کرد، آمده بود: «روزنامه‌نگاران و نویسندگان ترکیه، همه زیر پوشش «مبارزه با تروریسم» تحت تعقیب قرار گرفته‌اند.» این سازمان ضمن انتقاد از قانون مبارزه با تروریسم که از ۲۰ سال پیش در ترکیه جاری است، اعلام کرد این قانون، به عنوان «حربه‌ای برنده» علیه روزنامه‌نگارانی مورد سوءاستفاده قرار می‌گیرد که می‌کوشند مسایل اقلیت‌های قومی را در ترکیه بررسی کنند. همچنین در سال گذشته در میدان «گالاتاسرای» استانبول روزنامه‌نگاران با سر دادن شعارهایی علیه دولت اردوغان خواستار رفع فشار از روزنامه‌نگاران شده بودند.

این تظاهرات با گردهمایی ۲۵ نهاد مطبوعاتی ترکیه تحت عنوان ائتلاف آزادی برای روزنامه‌نگاران برگزار شده بود. معترضان، دولت ترکیه را به اعمال فشار نسبت به خبرنگاران و روزنامه‌نگاران منتقد دولت متهم و محکوم کردند. معترضان مدعی شده بودند که حدود ۶۰ خبرنگار ترک در زندان به‌سر می‌برند. پارلمان اروپا هم تاکنون چندین بار از ادامه این رویه و تحت فشار قرار دادن روزنامه‌نگاران توسط حزب حاکم انتقاد کرده است. در این میان اما قابل‌توجه‌ترین اعتراض به اردوغان را پل استر، نویسنده معروف آمریکایی داشته که مدعی شده بود ترکیه زندان بزرگ روزنامه‌نگاران شده است. ماجرا هم از زمانی کلید خورد که قرار بود این نویسنده برای رونمایی از کتاب جدیدش به شهر استانبول برود اما از این سفر سر باز زد و ترکیه را متهم کرد که زندان نویسندگان است. او مدعی شده بود جایی که نویسنده‌ها از آزادی بیان برخوردار نیستند و راهی جز زندان پیدا نمی‌کنند، قابل سفر کردن نیست.

حریت روزنامه منتقد دولت که سال گذشته بیشترین حجم خبری روزنامهنگاران دربند را منتشر کرد، با پل استر گفتوگویی در این خصوص انجام داده بود. نویسنده سهگانه نیویورک گفته بود: برای اعتراض به بدرفتاری چین و ترکیه با روزنامهنگاران، به این کشورها سفر نخواهم کرد. ترکیه به زندان نویسندگان و روزنامهنگاران بدل شده است و بیش از صد شخصیت فرهنگی در زندان دارد. او افزود: ما دموکراتها در آمریکا از دست بوش نجات پیدا کردهایم. ما از دست دیکچنی خلاص شدهایم و معتقدیم او باید به عنوان جنایتکار جنگی دستگیر شود. اما در ترکیه چه اتفاقی دارد میافتد؟ این کشور مرا بسیار نگران میکند و حتی اگر بهطور رسمی از من دعوت شود، به دلیل نبودن قوانین دموکراتیک، به این کشور نخواهم رفت. من دعوت چینیها را هم رد کردم و دلیلم همین مسایل بود. من نمیتوانم دولتهای این کشورها را بپذیرم.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات