تبلیغات
کد خبر: ۹۲۰۶۳

جنایت قندهار، نتیجه سیاست نظامی آمریکا

استوار آمریکایی رابرت بیلز به جنایتی متهم است که پشت بسیاری از مردم را به لرزه می اندازد، قتل خانواده‌ها در منازلشان در تاریکی شب، کشتار کودکان بی دفاع. تحت شرایط عادی، آمریکایی‌ها چنین جنایتی را مستحق تنها یک مکافات می دانند، کیفر سریع و بدون ترحم.

جنایت قندهار، نتیجه سیاست نظامی آمریکا

به گزارش افکارنیوز به نقل ازايسنا، شبكه خبري بي.بي.سي در بررسي كشتار افغانهاي بيگناه در قندهار به دست يك نظامي آمريكايي مينويسد: اما حداقل در بین برخی آمریکاییها، ظاهرا این قاعده درباره رابرت بیلز، متهم به قتل ۱۶ غیر نظامی در قندهار صدق نمی کند. تا اینجا به نظر می رسد بسیاری از مردم مایلند بپذیرند که این کهنه سرباز که سابقه ۴ بار اعزام به مناطق جنگی را داشته، احتمالا تحت تاثیر اختلال استرس پس آسیبی، دچار جنون آنی شده و لذا از مسئولیت این جنایت مبراست.

اینکه دقیقا چه عاملی این استوار آمریکایی را به کشتن ۱۶ غیرنظامی افغان واداشته هنوز کاملا مبهم است. اما در آمریکا، سازمان‌ها و شخصیت‌های مختلف، هر کدام بر اساس موضع خود سعی کرده‌اند بیلز را به عنوان مصداقی از یک انسان شکسته ترسیم کنند.

در صفحه اینترنتی سازمان " کهنه سربازان جنگ عراق علیه جنگ "، آرن هیوز، یکی از مسئولان این سازمان می نویسد: کهنه سربازان جنگ افغانستان اعتقاد دارند بیلز یک مورد استثنایی نیست، بلکه محصول سیاست جاری نظامی آمریکا در افغانستان است. سیاستی که حمله هوایی با هلیکوپترهای توپدار و هواپیماهای بدون سرنشین و یورش‌های شبانه را شامل می شود، مجموعه تاکتیک‌هایی که لاجرم غیر نظامیان افغان، هزینه انسانی آن را پرداخت می کنند.

در شهرک ساحلی دریاچه تَپز، در ایالت واشنگتن، جایی که بیلز به اتفاق همسر و فرزندانش زندگی می‌کرده، همسایه ها او را فردی وطن پرست، خوش برخورد و خانواده دوست توصیف می کنند که هرگز از بابت اعزام‌های مکررش به مناطق جنگی گله‌ای نمی کرد. برای آنها باور اینکه بیلز مرتکب چنین جنایتی شده، دشوار است.

بیو بریت، همسایه بیلز می گوید: من با او همدردی می کنم، چون چهار بار به آنجا اعزام شده بود. من درک می کنم که بیلز احتمالا به لحاظ روانی دچار فروپاشی شده، پس امیدوارم که همه چیز در دادگاه توجیه شود، امیدوارم نتیجه خوب باشد!

اما سرهنگ دوم بازنشسته فرد وولمن از منطقه فردریک ایالت ویرجینیا، به مشکلات روحی بیلز به دیده تردید می نگرد. سرهنگ وولمن که خود سه بار به عراق اعزام شده می گوید: خروج مخفیانه بیلز از پایگاه برای ارتکاب این جنایت و بعد استخدام سریع یک وکیل مشهور از سوی وی، جملگی از حواس جمع او حکایت می‌کند.

بنیامین بوش، یک کهنه سرباز جنگ عراق در سایت خبری تحلیلی Daily Beast می نویسد، او و همرزمانش از اینکه بگویند بیلز " سلامت روانش را از دست داده " بیم دارند، زیرا چنین ادعایی به همه کهنه سربازان این امکان را می دهد که هر زمان اراده کنند، دیوانه شوند و هر سربازی که تجربه جنگ را داشته باشد، همواره در مرز جنون خواهد بود.

دکتر جیمز آلن فاکس، استاد جرم شناسی در دانشگاه نورت ایسترن بوستون اعتقاد دارد چون این کشتار در آمریکا رخ نداده، برای آمریکایی‌ها توجیه آن راحت تر است. هرچند قربانیان، نظامی یا دشمن نبوده‌اند، بسیاری از آمریکایی‌ها می کوشند که خودشان را از(قضاوت درباره) این پرونده دور نگه دارند، چون جنایت در جای بسیار دوری رخ داده. هر چند این اقدام یک قتل جمعی است، چون در شرایط نظامی صورت گرفته، بسیاری آن را آنگونه که هست نمی بینند. اگر یک شهروند غیرنظامی، شهروندان غیرنظامی دیگری را کشته بود، وضعیت فرق می کرد.

از سوی دیگر، توماس آمرسون، کاپیتان بازنشسته نیروی دریایی آمریکا در نامه‌ای به خبرگزاری آسوشیتدپرس می‌نویسد: اگر به سایر لکه‌های تاریکی که در تاریخ عملیات نظامی آمریکا ثبت شده بازگردیم، به عنوان مثال به قتل عام ساکنان روستای می لای در بهبوحه جنگ ویتنام در سال ۱۹۶۸، می بینیم که آمریکایی‌ها تمایل دارند رهبرانی که این جنگها را آغاز کرده‌اند را از مسئولیت این جنایات مبرا فرض کنند و در عوض کل مسئولیت این اقدامات را متوجه سربازانی کنند که مستقیما مرتکب این جنایات شده‌اند.»

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات