ژنرال یادلین: اسلام سیاسی در راه است
یک سال و نیم پس از شروع انقلاب عربی به نظر میرسد رژیم صهیونیستی به عنوان بزرگترین متضرر این جریان، در حال اعتراف به شکستهای راهبردی در این زمینه است و میگوید اسلام سیاسی در حال قدرتگیری در کشورهای عربی است.
به گزارش افکارنیوز به نقل از العالم، در همین رابطه ژنرال بازنشسته "آموس يادلين" رييس مركز پژوهشهاي راهبردي وابسته به دانشگاه تل آويو گفت: در روند انتقال از سال ۲۰۱۱ به ۲۰۱۲، سوريه تنها كشور عربي به نظر ميرسد كه دور نخست از بيداري در آن به پايان نرسيده است.
یادلین که به نظر میرسد از عدم سرنگونی نظام حاکم بر سوریه آگاه است و تمام تلاشهای تلآویو در این زمینه را بر باد رفته میبیند، دلیل این امر را اینگونه میبیند: وجود نظامی قوی در برابر مخالفانی ضعیف و فاقد ساختار سازمانی، سوریه را در برابر جنگ داخلی نابرابری قرار خواهد داد که هیچ یک از دو طرف امکان پیروزی بر دیگری را نخواهند داشت. در این میان نظام سوری از دو ویژگی برخوردار است حسنی مبارک رییس جمهور مصر و معمر قذافی رییس جمهور لیبی فاقد آن ها بودند، نخست ارتشی وفادار که به گفته رئیس پیشین سازمان اطلاعات ارتش اسرائیل توان تیراندازی به سمت مردم!! خود را دارد و دوم
پشتیبانی روسیه از نظام سوری در برابر هرگونه دخالت بیگانه. از سوی دیگر مرکز مخالفان سوری بر خلاف وضعیتی که مصر داشت، در روستا قرار دارد و بر پایه نارضایتی گسترده زیان دیدگان از خشکسالی و افزایش قیمتها و فساد و کینهتوزی سنیها بر ضد اقلیت علوی های حاکم بر این کشور استوار است.
به گزارش روزنامه القدس العربی یادلین در ادامه توضیحات و دیدگاههای خاص خود در مورد سوریه بر این باور است با توجه به ضعف مردمی مخالفان، آمادگی آنان برای ادامه تظاهرات علیرغم تاوانی که در قبال آن می پردازند، جالب توجه است. در مصر شکستن دیوار ترس از نظام سبب شد که ارتش اعلام کند با تظاهر کنندگان درگیر نخواهد شد و همین مساله، به عنصری اساسی در سرنگونی مبارک تبدیل شد.
وی در ادامه ادعاهای خود بدون اشاره به وجود افراد و گروههای مسلح در سوریه که بسیاری از آنها توسط وسایل ارتباطی و نظامی ساخت این رژیم مجهز شدهاند، مدعی است: شکستن دیوار ترس در سوریه با تیراندازی ارتش به تظاهرکنندگان مواجه خواهد شد و به این ترتیب ارتش سوریه از سوی نظام حاکم بر این کشور قابل تقدیر خواهد بود. سوریه با این وضع تجربه شکل گرفته در بحرین را عملی خواهد کرد زیرا در بحرین نیز نظام حاکم توانست ترس را بر کشور حاکم و تظاهرات را متوقف کنند – که البته این سخن ژنرال یادلین پر بیراه است چرا که اعتراضات در بحرین با قدرت و قوت ادامه دارد - در این میان سوریه کشوری
سنی و محوری در جهان عرب به شمار می رود که به دلایل ژئوپلیتیک بسیار خود را در اردوگاه شیعی ایرانی و در ائتلاف با ایران و حزب الله لبنان یافت. به همین سبب تردید اولیه الجزیره و عربستان سعودی در تایید نظام حاکم بر یکی از محوری ترین کشورهای عرب سنی که با ایران، سوریه و حزب الله رابطه برقرار کرده است؛ یا تایید مخالفان این نظام قابل توجه است.
رئیس موسسه پژوهشهای راهبردی دانشگاه تلآویو در ادامه حضور قطر و عربستان در کنار ترکیه برای سرنگونی رژیم حاکم در سوریه را در راستای سیاستهای ضدایرانی میداند و میگوید: البته این تردید پایان یافت و اتحادیه عرب به رهبری عربستان سعودی و کشورهای حاشیه خلیج فارس با تلاش های ترکیه برای براندازی نظام در سوریه پیوستند. اما تحولات سوریه چالش ها و فرصت هایی را برای اسراییل در بر دارد. اگر سوریه بتواند در آینده خود را از محور رادیکالیسم خارج کند این تغییر برای اسراییل بسیار مثبت خواهد بود. زیرا سازمانهای امنیتی اسراییل سالهاست توصیه میکند در مقابل
هزینهای گزاف، توافقی با سوریه حاصل شود تا امکان دور کردن ایران و توقف حمایت سوریه از حزبالله و حماس فراهم شود. اکنون اگر نظام سوری سرنگون شود این روند مثبت میتواند بدون دخالت اسراییل و بدون نیاز به امتیازدهیهای دشوار منطقهای حاصل شود.
ژنرال یادلین رییس سابق شعبه اطلاعات نظامی(امان) در ادامه خاطر نشان کرد: به نظر می رسد که برای تعیین برندگان و بازندگان زود باشد زیرا اوضاع همچنان متحول است و به سمت طرفهای مختلف و متناقضی در حرکت است و هنوز مسیر بیشتری پیش رو مانده است و از آن گذشته بازیگردانان منطقهای معادلات مختلطی را مدنظر دارند با این حال میتوان به نتایج اولیه متعددی اشاره کرد.
یادلین در یک نتیجهگیری متناقض از آنچه در منطقه در حال شکلگیری است ادعا میکند که جریان شیعی در منطقه شکست خورده است، البته این موضوع را بدون برشمردن دلایل این برآورد میگوید: بزرگترین برنده سال گذشته را میتوان اسلام سیاسی در تونس، لیبی، مصر و در آینده در سوریه! دانست و به نظر می رسد که عصر پیشتازی شیعیان در خاورمیانه در این مرحله سرکوب شده است و سنیها! برنده اصلی بیداری عربی هستند. ترکیه نیز به عنوان برندهای در این مرحله به شمار می رود هرچند این کشور به سبب تردید در اتخاذ مواضع واضح در قبال بحران لیبی هزینه های گزافی داد و قراردادهای چندین میلیارد
دلاری اقتصادی در لیبی و سوریه را از دست داد و اکنون با چالش هایی مواجه است که چندان آسان نیستند چالش هایی از قبیل ادامه درگیریها در سوریه و شورش کردی داخلی در ترکیه. در این میان بازندهها، حکامی هستند که سرنگون شدند و هزاران تن از کسانی است که جان خود را در لیبی و سوریه از دست دادهاند و همچنین سازمان های اقتصادی و اجتماعی در همه کشورهای شش گانهای است که شاهد حوادثبوده است.
از سوی دیگر آمریکا نیز بازنده به نظر میرسد زیرا این کشور دو هم پیمان مهم خود در مصر و تونس را از دست داد و عربستان و اسراییل، آمریکا را به سبب خالی کردن پشت حسنی مبارک نخواهند بخشید علاوه بر آن نبود ثبات در لیبی و یمن می تواند زمینه ساز گسترش نفوذ سازمان القاعده باشد. البته نویسنده به این موضوع اشاره نمیکند القاعده یمن ساخته و پرداخته شخص صالح دیکتاتور سابق این کشور برای جلب توجه غرب بود.
یادلین در ادامه روند تغییرات در کشورهای عربی را با خواست دولت قبلی آمریکا و طرحها و برنامههای آن همسان دیده و از این منظر آن را مثبت ارزیابی میکند. البته وی اعتراف میکند این تحولات بر اثر روندهای داخلی و نه خارجی صورت گرفته است.
در این میان اسراییل نیز در جانب بازنده ها دیده می شود هر چند پیامدهای بدتر در انتظار اسراییل است: نظام حکومتی جدید در مصر، احتمال بروز تغییر در اردن، ادامه عصیان مدنی در سوریه و تلاشها برای صدور بحران و علاوه بر آن ناکامیها و سیل انتظارات در مرزها با اسراییل.
به نظر یادلین آموس، ایران از آغاز روند سرنگونی نظام های همراه و هم پیمان با غرب و اسراییل و قدرت گرفتن عناصر اسلامگرا در مغرب و مصر و بیداری شیعیان در بحرین و افزایش قیمت نفت خرسند است. اما در پی به ثمر نشستن بهار عربی مشخص شد که سوریه هم پیمان اساسی ایران در جهان عرب نیز در میان زیان دیدگان از تحولات هستند و عربستان و اردوگاه سنیها بر قدرت خود میافزایند، البته بر خلاف اداعاهای یادلین آنچه در صحنه عمل و نه نظر خود را نشان داده است، بقای نظام حاکم بر سوریه و تغییر روند تحولات بر خلاف پیشبینی سران تلآویو، آمریکا و همپیمانان عرب آنها است.
وی در پایان اصطلاح بهار عربی برای انقلابهای عربی را ناکافی میداند و با ذکر دلایلی چند از واژه قیام برای توضیح آن استفاده میکند. این تحلیل یک ژنرال شناخته شده اسرائیلی نشان از سردرگمی آنها از روند موجود در خاورمیانه دارد و از اینرو آنها در تحلیل نهایی خود برای برخورد با این حرکت اسلامی ناچار هستند اسلام سیاسی که بدون شک مخالفت عمده و گستردهای با پدیده صیهونیسم دارد را بپذیرند.