تبلیغات
کد خبر: ۱۰۴۹۱۶

کلید بغداد دست کیست جلیلی یا اشتون؟

چهار روز دیگر ایران و گروه ۵ + ۱ دور دوم مذاکرات تازه هسته‌ای را در بغداد برگزار می کنند.

به گزارش افکار نیوز به نقل از روزنامه تهران امروز، با توجه به تجربه ادوار پیشین مذاکرات، نشست بغداد نقطه عطفی در تاریخ ۱۰ساله این منازعه هسته ای خواهد بود. در هیچ دوره ای طرفین مذاکره - بخوانید گروه غربی - آشکارا سخن از ضرورت یک توافق سر ندادهاند. به گونه ای که غرب پیش از استانبول در برابر اعتقاد ایران به اعتماد سازی دوطرفه پاسخی جز اشاره به چماق تهدید و اعمال تحریمهای شدید سیاسی و اقتصادی نداشته است.

این رویکرد تا چند روز مانده به نشست استانبول ۲ در فروردین امسال ادامه یافت. اما در نقطه ای که تحریم و تهدید به اوج خود رسید ناکامی این رویکرد کاملا آشکار شد. اینکه نشست استانبول این همه در رسانه‌ها و محافل دیپلماتیک اهمیت یافت، صرفا به دلیل رفتار و کنش غرب بود.


مروری بر مواضع هسته ای نشان می دهد که ایران با تغییر خاصی در این مذاکرات حاضر نشد، بلکه غرب با تغییر لحن مذاکره و چرخش در مواضع خود - که هنوز معلوم نیست استراتژیک است یا تاکتیک – پا به استانبول گذاشت. در واقع نشست استانبول را باید رونمایی از ناکامی همه ابزارهای تهدید و تحریم در مقابل حق ملت ایران دانست.


هر چند در این فاصله یک ماهه گمانه زنی‌ها و اظهارات رسمی و غیر رسمی زیادی بخصوص بین اروپایی‌ها شکل گرفت اما ایران هنوز خویشتن داری خود را حفظ کرده و مایل است که ببیند در عمل نگاه غرب به حقوق هسته ای ایران چه جایگاهی در دیدگاه های آنها دارد. اکنون مذاکرات بغداد نشان خواهد داد که غرب چه درسی از یک دهه مذاکره هسته ای با ایران که شروع آن با یک اولتیماتوم ۴۵ روزه آغاز گشت، گرفته است.


با این مقدمه بهتر می توان به این پرسش پاسخ داد که بغداد نقطه پایانی کدام رویکرد معطوف به حل منازعه هسته ای ایران و آژانس خواهد بود؟ غرب می داند که پذیرش معاهده «ان پی تی» به عنوان بستر مذاکره و توافق مطالبه همیشگی ایران در گذشته، حال و آینده بوده و خواهد بود و آنچه که به مذاکرات دو طرف حال و هوای تازه‌ای داده است پذیرش اولیه همین مطالبه از سوی غرب است.

بی جهت نیست که موضع ایران در نشست بغداد از امکان پیش بینی و حتی پیشگویی برخودار است زیرا نه تمایل به ابعاد نظامی این فناوری دارد که حاضر به پذیرش هیچ گونه پیشنهادی در برابر امکان نظارت آژانس بین المللی نباشد و نه به این مسئله نگاه ابزاری دارد که قابلیت یک معامله سیاسی یا اقتصادی بر سر آن امکان پذیر باشد. اساسا همین رویکرد باعثشده که ایران در برابر حق مسلم خود اقدام به هزینه فایده سیاسی و اقتصادی نکند و موجبات ناکامی هر گونه تهدید و تحریم را فراهم کند.


با این وصف آنچه نشست بغداد را حائز اهمیت نمادین و نقطه عطف می کند میزان وفاداری غرب به وعده های استانبول است. به عبارت روشن کلید توافق در بغداد در دست اشتون است نه جلیلی و به طریق اولی مسئولیت هر اتفاقی نیز با آنان است .

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات