با پوزه بند و مغز خر و هیچ یک جمله بسازید!
همکار متواری نشریات زنجیره ای معتقد است فتنه سبز منقرض شده اما یک طیف از گروه های مخالف مشغول پوزه بند زدن به اپوزیسیون و برج سازی و خوشگذرانی هستند و طیف دیگر دون کیشوت وار آب در هاون توهمات خود می کوبد.
به گزارش افکارنیوز به نقل از کیهان ، امين بزرگيان در وبسايت راديو زمانه با بيان اينكه جنبش سبز به خاطره تبديل شده و به موزه رفته و در واقع منقرض شده نوشت: چه بايد كرد؟ پاسخ خلاصه اين است؛ هيچ! تفاوت مهمي بين هيچ كاري كردن و هيچ كاري نكردن وجود دارد[!] يك مدل هنوز به دنبال كاري كردن است.
اینها در انتخابات به دنبال بازی سیاسی اند، فکر می کنند می توانند امتیازی بگیرند، منتظر نرمش حاکمیت هستند، مدل دوم کسانی اند که معتقدند هیچ کاری نباید کرد. مبنای فکری آنها این است که «نگاه کن! مگه مغز خر خوردم که بخواهم کاری کنم.» این مدل صدای چندانی تولید نمی کند اما عملا بسیار فربه تر از گروه اول است و در وضعیت کنونی حامیان بیشتری دارد. یک مدل حاشیه ای هم وجود دارد که متوهم هایند. می توان نامشان را دون کیشوت ها گذاشت. از نظر آنها فردا حکومت در ایران عوض خواهد شد. به این مدل چندان نمی توان کاری داشت.
وی در این تحلیل آمیخته به نبوغ می نویسد: «مدل اول قائلان به این اند که باید کاری کرد. مدل دوم کسانی اند که می گویند هیچ کاری نباید کرد. ذهن ما عملا بین این دو روایت کلان منگنه شده است. شاید بتوان به مدل دیگری اندیشید؛ هیچ کردن».[!]
نامبرده که در پاریس اقامت دارد در تشریح مدعای خود اضافه می کند: مدل اول را می توان «پوزه بند» نام گذاری کرد. تاکتیک حامیان این مدل این است که «تند نروید تا ما بتوانیم مفری باز کنیم. غیر از این راهی نیست.» وقتی هم می گویند تند نروید چون اساسا رفتنی ممکن نیست منظورشان بیشتر ناظر بر این است که رادیکال فکر نکنید. در فکر و بیان افکار تند نروید. پوزه بند بزنید تا به سکوت شما غمزه ای نشان دهند و بازی تان دهند. برای جلوگیری از دعوای حیدری - نعمتی از نام تئوریسین های پوزه بند نامی برده نمی شود. این ایده عملا در وضعیتی که اکنون قرار دارد نه کمکی به گسترش امیدهای ما برای تغییر می
کند(چون نمی تواند چیزی را تغییر دهد، چون دلیلی ندارد حکومت دوباره او را که با زحمت از بازی بیرون انداخته دوباره بازی دهد، چون که همبستگی سال های گذشته را از دست داده، چون که اساسا کس قابل اعتنایی را بیرون از زندان و تبعید ندارد که بخواهد بوسیله آنها بازی کند، چون که…» و نه عملا می تواند کاری انجام دهد. در واقع نه انتقادی است نه پراتیک. هیچی نیست.
بزرگیان مدل دوم را مشغول برج سازی و خوشگذرانی توصیف کرد و نوشت: مدل دوم هم می گوید چون هیچ کاری ممکن نیست و همه کارها سرکوب می شود، زندگی خودتان را بکنید. برجتان را بسازید و تا می توانید شمال بروید. ذهن و زبانتان را اخته کنید تا به سرتان کاری نیاید که دودمان تان را بر باد دهد. از سویی دیگر مدل اول یا همان پوزه بندها عملا آب در هاون توهماتش می کوبد؛ چیزی شبیه همان دون کیشوت ها به گونه ای برعکس. «هخا» های پوزیسیون، در وضعیت جدید تنها تکنیک های پوزه بندی را ارتقا می دهند.
در ادامه این تحلیل غامض آمده است: هیچ کاری کردن خطابش به قائلین هیچ کاری نکردن و حمله به آنها و نگه داشتن امید تغییر است. این مدل البته زیر چشمی به دون کیشوت ها هم تلخند می زند. این مدل خطابش از یکسو به شبه کنش هاست. کسانی که فکر می کنند دارند کاری انجام می دهند، چه آنها که مقدمات انقلاب در هفته آینده را دارند تدارک می بینند و چه آنهایی که فرستادن علی مطهری و کواکبیان را به مجلس تضعیف قدرت حاکم ارزیابی می کنند. از سویی دیگر خطاب این مدل به آنهایی است که می گویند هیچ کاری نباید کرد.
وي سرانجام نوشته است: هيچ كردن، حفظ خواب ديدن در بيداري و روياپردازي است.[!]