۱۲۳۴۵ روز در هفت برداشت
باید مجدانه مطالبه کرد و مشفقانه هشدار داد: در صورت صحت خبر و احتمال حیات آقای صدر، در حال حاضر احتمال تکرار سناریوی شهید تندگویان وجود دارد و روز آشکار شدن حقیقت نمیتوان به راحتی بر آن سرپوش نهاد.
به گزارش افکارنیوز به نقل از جهان،
برداشت یکم
۱۲۳۴۵ روز گذشت.
دوازده هزار و سیصد و چهل و پنج روز و شب، «ناپدیدشدگی اجباری» برای رهبر و مصلحی بزرگ که توانست اندیشههای وحیانی و الهی اسلام را در لبنان و خاورمیانهی پرحادثه معرفی و تبلیغ و در مواردی نهادسازی کند، گذشت… اما چه گذشتنی؟!
از نظر حاکمیت جمهوری اسلامی ایران، «ربودنِ امام موسی صدر»، «جُرمی علیه امنیت ملی ایران» محسوب میشود.
«این آدم ربایی اقدامی علیه امنیت ملی جمهوری اسلامی ایران است و باید قوانین و مقررات و طرح هایی متناسب با موضوع امنیت ملی در راستای پی گیری قضیه تدوین شود.»
نکتهی قابل ملاحظه این است که شق(ط) بند اول مادهی ۷ اساسنامهی دیوان بینالمللی کیفری به ناپدیدشدگی اجباری به عنوان مصداق یکی از «جنایات علیه بشریت» میپردازد.
برداشت دوم
درنگی بر کیستی امام صدر
امام سید موسی صدر، بیشک یکی از مصلحان بزرگ قرن بیستم میلادی است. همچنان که پروندهی سرنوشت او، یکی از پیچیدهترین و مهمترین – و در عینحال مظلومترین – پروندههای دو قرن بیستم و بیست و یکم میلادی است.
او کسی است که در یکی از خطیرترین شرایط تاریخی و در جغرافیایی مشحون از پرمسألهترین کشورها، فهرست درخشانی از گفتهها، رویکردها و نهادها و اندیشهها و سابقههای مصلحانه را به یادگار نهاده است.
امام صدر برآمدهی اندیشهی شیعه و عقلانیت منبعثاز آن است و سلوک او در ساحت حیات فردی و جمعیاش، چه آنجا که به بیان و تشریح نگاه اسلام در موضوعهای مختلف میپردازد و چه آنجا که در عمل و اجرا، به فعالیتهای متنوع و مختلفی در عرصههای بینالمللی، منطقهای، ملی و حتی در سطح شهرها و محلهها میپردازد، همان منطق مستحکم دینی و همان نورانیّتِ عملِ بر مبنا و ممشای ایمان و خلوص و عقیدهی اسلامی را به درستی نشان میدهد. همچنانکه خود او گفته است به دنبال اتمام و تکمیل رسالتی بوده است که امثال «سید جمال» آن را ناتمام گذاردند.
او در ایران زاده شد. در حوزهی قم و نجف به درجهی اجتهاد رسید و در دانشگاه تهران حقوق و اقتصاد آموخت و در اوایل دههی سوم زندگیاش به لبنان هجرت کرد.
یک دهه تلاش همه جانبهی امام صدر در رفع بخش وسیعی از تنگناهای توسعهای و مشکلات عدیدهی فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی و سیاسی زمینه را مهیا ساخت که در اوایل سال ۱۹۶۹ «مجلس اعلای شیعیان لبنان» به تصویب درآید و در تاریخ ۲۲/۵ / ۱۹۶۹ میلادی(۲/۳ / ۱۳۴۸ شمسی) امام صدر به اتفاق آراء به ریاست این مجلس برسد.
امام صدر در شرایطی به لبنان گام گذاشت که علیرغم حاکمیت روحیه طائفهگری و تشتت و تفرقه در میان ادیان و مذاهب و اقوام مختلف، سکولاریسم در این دیار به عنوان نحلهای حاکم، پیشتاز بود. او در اوضاعی به لبنان آمد که به گفته خود او مسیحیت، وهابیت و اهل سنت، اعتقادات شیعیان را به چالش کشیده بودند و رفته رفته سستایمانان شیعه را به خود میخواندند.
برداشت سوم
مطالبهی مقام معظم رهبری
«این وظیفهی جمهوری اسلامی است که با جدیت مسأله را پیگیری کند. در این سالها غفلت شده است، باید جبران کنیم… آقای رئیسجمهور با جدیت پیگیری کنند. باید تمامی راهها را تا آخر برویم؛ و لو بلغ ما بلغ …»
جملات فوق، دستور و پشتیبانی مقام معظم رهبری است از موضوع پروندهی امام سید موسی صدر.
همچنین ایشان دربارهی پیگیری پروندهی «عالم فرزانه و اندیشمند پیشرو، علاّمه سید موسى صدر» فرمودهاند: «امیدواریم بىخبریها در این قضیه با همت صاحبان همت و مسؤولیت، پایان یابد.»
به نظر میرسد مطالبهی جدی مقام معظم رهبری را باید از همین «صاحبان همّت و مسؤولیت» سراغ گرفت!
برداشت چهارم
عبرت و تأمّل
رژیم صهیونیستی در تاریخ ۲۶/۴ / ۱۳۸۷ در ازای تحویل پنج اسیر لبنانی از جمله سمیر قنطار و اجساد ۱۹۰ شهید لبنانی و عرب، اجساد دو نظامی خود به نامهای ایهود گلد واسر و الداد رگو را تحویل میگیرد.
حقیقتاً مایهی عبرت است این واقعه. اتحاد باطلان در عقیدهی باطلشان در مواجههی حقیقتمداران عالم، زنهاری است که تا ابد زنگ هشدارش برای هر شیعهای به صدا درآمده است.
«و انی والله لاظن ان هولاء القوم سیدالون منکم باجتماعهم علی باطلهم، و تفرقکم عن حقکم، و بمعصیتکم امامکم فی الحق، و طاعتهم امامهم فی الباطل.»
«سوگند به خدا میدانستم اینها به زودی بر شما مسلط خواهند شد، زیرا آنان برای باطلشان متحدند، و شما در راه حق متفرقید، شما به نافرمانی از پیشوای خود در مسیر حق برخاستهاید ولی آنها در باطل خود از پیشوای خویش اطاعت میکنند.»
برداشت پنجم
اثبات امکان حیات
تاکنون هیچ سند، مدرک و دلیلی از سوی هیچ منبع موثق - و حتی منبع غیر موثقی - در موضوع شهادت یا مرگ طبیعی امام سید موسی صدر به «اثبات» نرسیده است.
قاعدهی عقلا بر این است که در یک دورهی زمانی معقول، تا وقتی که فوت کسی اثبات نشده است، بنا را باید بر صحت و زنده بودن فرد مفقود گذاشت.
این در حالی است که جناب آقای حاج سید علی صدر – برادرِ بزرگترِ امام موسی صدر – هنوز در قید حیات هستند و امید است که خداوند بر صحت و سلامت ایشان و دیگر اعضای محترم این خاندان بیفزاید، تا روزی که آن عزیزِ مفقود، بازگردد.
برداشت ششم
تجربهی شهید تندگویان و دکترین انفعال!
شیوهی پیگیری سیاسی - قضایی در نهادهای مختلف ایرانی، لبنانی و لیبیاییِ درگیر در پروندهی امام موسی صدر(حفظهالله) و جستجوهای میدانی(مفروض) و به ویژه خبررسانی در سطح رسانهی ملی و خبرگزاریهای دولتی(فارغ از سایت های ارتزاق کننده از بیت المال)، نه در شأن شخصیتی مانند امام صدر است و نه برازندهی روحانیّت شیعه و نظام جمهوری اسلامی.
به حیات امام موسی صدر اعتقاد داشته باشیم یا نه، ادامهی این روش به لوثشدن جایگاه کلی روحانیت و جبههی جهانی مقاومت اسلامی از یک سو و کرامت انسانی شخصی به نام سید موسی صدر از سوی دیگر خواهد انجامید.
به نظر میرسد روش پیگیری و اعتماد مطلق به طرف لیبیایی قرین موفقیت نخواهد بود.
اشتباه عمده در اعتماد به طرف لیبیایی و چک سفید دادن به آنان بوده است. بیشترِ این افراد در رژیم قذافیِ ملعون، سمت و جایگاه حکومتی داشتهاند، نه انگیزهای دارند و نه منافعشان اقتضا میکند که سرنوشت امام صدر را چنان که شایسته است پیگیری شود و به رهایی ایشان و یارانشان یا هر بدیل دیگری منجر شود.
نکتهی مهم این است که این پرونده پیچیدگیهای زیادی دارد و از توان خانوادهی امام صدر و حتی یک دولت به تنهایی(لبنان) خارج است.
طرف لیبیایی هم تاکنون، بدون ابطال فرضیههای موجود و با سناریویی برآمده از «سناریوهای قذافی» به شیوهای غیرمسؤولانه از تحقیقات میدانی شانه خالی کرده است.
جستجوهای انجام شده، در حد اطلاعات منتشر شده، سیاسی و مصادره به مطلوب بودهاند. فعلاً هم طرف لیبیایی توپ را در زمین خانوادهی امام صدر انداخته است و از نمونهی استخراجی از پیکری در لیبی سخن گفتهاند که معتقدند به امام موسی صدر منتسب است!
قرائن منتشر شدهی موجود، این فرضیه را ضعیف نشان میدهند؛ ولی موضع خانوادهی صدر از این جهت دشوار است که نمیخواهد - و نباید - این شیوهی پیگیری را بپذیرد؛ و پس از بررسی میدانی گسترده و بر اساس اسناد، در صورت ابطال گزینههای حیات و رد قرائن حیات، به بررسی احتمال وفات و راستی آزمایی قرائن آن(از جمله بررسی نمونههای آزمایشگاهی) بپردازد.
یعنی این احتمال را باید جدی گرفت که افرادی از بازماندگان قذافی در دستگاه جدید به اضافهی سلفیون و شیعه ستیزان نو در لیبی(و چه بسا کسانی که امام موسی صدر را در اختیار دارند)، نخست پیکری را علَم کنند و با پذیرش بررسی دی. اِن. اِی. از سوی خانواده، کفهی فرضیهی شهادت را سنگینتر نمایند و سناریوهای دیگری را رقم بزنند. به همین خاطر، با تمام انتقادهایی که از نظر شیوهی پیگیری بر خانواده و دولت لبنان وارد است؛ موضع اعلامی خانواده و طرف لبنانی کاملاً درست به نظر میرسد. نپذیرفتن نمونههای دی. اِن. اِی. استخراجی، راه را برای جستجو و پیگیری باز نگاه میدارد؛ و البته
باید روشهای فعالانهتری جست.
این روش پیگیری از سوی وزارت امور خارجهی ایران و کمیتهی پیگیری سرنوشت امام موسی صدر در مجلس شورای اسلامی نیز که به صورت منفعلانه و ناهماهنگ و گاه دخالتهای وارونه با انعکاس اخبار جهتدار در دراز مدت است، مسألهی امام موسی صدر را نه تنها حل نخواهد کرد، بلکه بر غبار و تاریکی بیاعتمادی هم خواهد فزود.
پیگیری جدی قضیهی امام صدر – به تعبیر مقام معظم رهبری: «ولو بلغ ما بلغ» - و رهایی او - اگر در قید حیات است و یا اعلام قطعی شهادت او بر اساس ادله و مستندات و با حفظ شؤونات امام صدر – میتواند این غبار و سیاهی بیاعتمادی را به فرصتی بالنده تبدیل کند؛ و گرنه ادامهی روند کنونی به از دست رفتن سرمایهای ملی و دینی(در فرض حیات و ممات آقای صدر) خواهد انجامید.
باید مجدانه مطالبه کرد و مشفقانه هشدار داد: در صورت صحت خبر و احتمال حیات آقای صدر، در حال حاضر احتمال تکرار سناریوی شهید تندگویان وجود دارد و روز آشکار شدن حقیقت نمیتوان به راحتی بر آن سرپوش نهاد.
سناریوهای شهادت در حملهی ناتو و یا ناپدید شدن جنازه و مانند آن با وجود ادلهی معارض فراوانی که دارند، هرگز توان اقناع افکار عمومی و کارشناسان پیگیر را نخواهند داشت.
باید با درد و خون جگر نوشت که – متأسفانه - دولتهایمان در این سالها، گرفتار گفتار درمانی و فرافکنی و پیگیریهای سطحی بودهاند؛ دادگاهی در لبنان هنوز از اثبات مرگ قذافی در نزدیکی سالگرد او ناتوان است؛ کمیتههای مشترک و موازی؛ خبرگزاریها و سایتهایی که در اعلام شایعه و ساختن و پروردن آنها گوی سبقت را از هم میربایند؛ یارانی که پس از ۳۴ سال از بهت نبودن «او» بیرون نیامدهاند؛ همه و همه … یعنی این عددها: ۱،۲، ۳،۴، ۵.
آری!
۱۲۳۴۵ روز و شب…
برداشت هفتم
واگویه
اینبار قصه نیست. ساخته و تخیّل نیست. توهّم نیست. شعر و خیال و نظم نیست. داستان کودکانه هم نیست.
حکایت درد است در هر لحظه… که هزار هزار لحظهاش میشود یکروز!
ما را بگذارید با همین قصهی یک خطی، دلمان داغدار و غمین باشد!
«مردی است از کوهِ درد، که زیر بارِ مردابِ جهل و عصیان فرومانده است. همین.»
یک؛ دو؛ سه…
خدایا! ما مَردم، گویی عدد نمیشناسیم!
یک روز… یعنی این همه ساعت… این همه عمر…
یک ماه، نه؛ یک سال، نه؛ سی سال، نه… نه… نه…
یک؛ دو؛ سه؛ چهار؛ پنج…
خدایا! هیچوقت اینقدر از عددها ناخشنود نبودهام!
دوازده هزار و سیصد و چهل و پنج روز و شب؛ شبهای ما، بدون «ماه» بود و روزهای تو، چون شب.
تو، هم ماهِ شبهایت بودی و هم آفتاب روزهای تاریکت در پستوی زندانهای تاریک…
و صهیونیسمِ غاصب برای بازستانی «دو جنازهی سربازش»، آسمان و زمین را به هم میدوزد!
پینوشتها:
۱ - گزارش کمیته پیگیری سرنوشت امام موسی صدر، پدید آورنده: کمیسیون اصل ۹۰ مجلس شورای اسلامی، منتشر شده از سوی مجلس شورای اسلامی دوره هفتم، سال۱۳۸۶، چاپ اول، صص ۲۷۷-۲۷۸.
۲ - سیره و سرگذشت امام موسی صدر، ج ۱، ص ۱۹۹
۳ - به نقل از پایگاه اینترنتی مؤسسه فرهنگی – تحقیقاتی امام موسی صدر(www. imamsadr. ir)
۴ - پایگاه اطلاع رسانی دفتر حفظ و نشر آثار حضرت آیتالله العظمی خامنهای(دام عزه)؛
http: / / farsi. khamenei. ir / others - note? id = ۱۰۰۲۳
۵ - پیام مقام معظم رهبری به کنگره بزرگداشت امام موسى صدر، ۸/۳ / ۱۳۷۸
http: / / farsi. khamenei. ir / message - content? id = ۳۶۹۳
۶ - همان.
۷ - در این معاوضه، دست برنده، البته حزبالله لبنان است. دولت لبنان به مناسبت پیروزی بزرگ مقاومت اسلامی لبنان به رهبری حزب الله، روز معاوضهی اسرا را تعطیل رسمی اعلام کرد. اما پیگیری مجدانهی صهیونیستها هم مایهی عبرت و تأمّل است.
۸ - نهجالبلاغه، خطبهی ۲۵.