تبلیغات
کد خبر: ۱۳۵۵۷۲

واکنش عبدی به لندن دوستی مهاجرانی!

یادداشت توام با شیدایی مهاجرانی مبنی بر این که لندن را دوست دارد و وطن خود می داند، با واکنش عباس عبدی مواجه شد.

به گزارش افکارنیوز به نقل از کیهان،عبدي با اشاره به تغيير نگاه مهاجراني پس از خوش نشيني در لندن و ترسيم چهره اي مطلقا زيبا از لندن نوشت: اين تصويرپردازي از دو حيث ناقص مي نمايد. يكي اين كه تصويري كامل و همه جانبه نيست. خوب بود تصوير آن جوان دانشجو هم ارائه مي شد كه در نيوكاسل به دليل نداشتن پول مجبور بوده كه شب هنگام پياده به منزل برود ولي در ميان راه به دليل خارجي بودن مورد هجوم جوان هوليگان قرار گرفته و چشم او كور مي شود و اموالش به تاراج مي رود. ديگر اين كه اين تصويرپردازي از شرايط عادي لندن است، اجازه دهيد كه مشكلات اقتصادي يا ساير بحران هايي كه به طور طبيعي در جوامع رخ مي دهد، در آنجا هم ديده شود، تا معلوم گردد اين تصوير تا چه حد پايدار و ثابت خواهد ماند.

وی با اشاره به این بخش از نوشته مهاجرانی که «با خودم فکر کردم همین روزها بود که در آغاز پنجاه سالگی از ایران خارج شدم، پنجاه سال در ایران و شرق، بگذار نیمه دوم عمرت در غرب بگذرد» نوشت: کسانی هستند که ده ها سال در خارج از کشور اقامت کرده اند و اصلا هم قصد بازگشت به کشورشان را ندارند، ولی وطن خود را ایران می دانند. در این معنا وطن یعنی جایی که دلت آنجاست، خیر و شر آن تو را خوشحال و ناراحت می کند. پرچم آن را احترام می گذاری، زیر پرچم آن می جنگی. اگر به خاک آن تجاوز شود از آن سر دنیا برای دفاع از آن راهی وطن می شوی. بحثاز ناسیونالیسم دروغ و بی محتوا نیست. موضوع اصلی سیاست در دنیای امروز بر محور همین مفهوم از وطن و شهروندی و حقوق دولت و مردم می چرخد. این که لندن وطن کسی باشد، به معنای محل اقامت نیست، همچنان که می دانید بسیاری از مردمان کشورهای گوناگون از جمله ایرانیان در آنجا هستند که هیچ تعهد میهن پرستانه ای هم نسبت به بریتانیا ندارند و جلوی پرچم آن یا ملکه قسم وطن پرستی نمی خورند.

عبدی خاطرنشان کرد: آقای مهاجرانی یک دوره وکیل مجلس بوده اند. سال ها معاون نخست وزیر و رئیس جمهور و سالها وزیر این کشور بوده اند، چه بخواهیم و چه نخواهیم آنچه که از مال دنیا و حتی شهرت و آبرو نزد ایشان وجود دارد، از این سرزمین و حتی همین حکومت است. اگر قرار باشد که هرکس به هر دلیلی این سرمایه را صرف آسایش و زندگی در ینگه دنیا کند، دیگر چه کسی می ماند که کشور را آباد کند؟ افراد نمی توانند ۵۰ سال اول عمرشان که پر از هیجانات و احتمالا ندانم کاری هاست را در کشورشان صرف کنند و سپس اندوخته خود را به کشور دیگری ببرند تا ۵۰ سال بعدی را در راحتی و آسایش بگذرانند.
عبدي در پايان مهاجراني را به تئوريزه كردن آسايش طلبي متهم كرد.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات