حسین شریعتمداری مدیرمسئول روزنامه کیهان طی یادداشتی نوشت:
۱- چند سال قبل در یکی از یادداشتهای کیهان به نکتهای اشاره کرده بودیم که ترجمان دوران ما، و مخصوصاً این روزهای انقلاب اسلامی است و داستان پُر ماجرای انقلاب را تفسیر میکند. بخوانید! «بعدازظهر آن روز غمزده، ساعتی قبل از آن که مولای مظلوم ما «سر» بدهد، ندای «هل من ناصر» سر داده بود و شیطان انگشت حیرت به دندان گزیده بود که فرزند رسول خدا(ص) را چه میشود؟ چه کسی را به یاری میطلبد؟ در این سو که یارانش همه به خون غلتیدهاند و در آنسوی، دشمنانش با شمشیرهای آخته به ریختن خونش ایستادهاند! پس حسین روی سخن با که دارد؟ و در این صحرای داغ و تبدار، کدام لبیک را انتظار میکشد؟ شیطان گیج شده بود، فرزند زهرا با که سخن میگوید؟ و کدام جماعت را به یاری میطلبد؟ اینجا که کسی نیست!... شیطان نمیدانست -و حرامیان آن روز و امروز هم- که کربلا سرزمینی است به پهنای همه سرزمینها و عاشورا، روزی است به درازای همه روزها... نمیدانست که کربلا آغاز راه است و عاشورا، شروع ماجرا... حسین ما، اما میدانست عصری در راه است که به قول امام خامنهای شهید، «عصر خمینی» نام دارد و ندای «هل من ناصر» عصر عاشورای او در گوش زمان میپیچد و در «عصر خمینی» به گوش کربلاییهایی میرسد که آن روز به کربلا نرسیده بودند. حسین ما میدانست که عاشورای دیگری در پیش است که این بار در کربلای ایران به تکرار خواهد نشست... این بار اما یزیدیان قلعوقمع میشوند... عصر آن روز غم گرفته، مولای ما عاشورائیان عصر خمینی و خامنهای را به یاری میطلبید».
۲- در میانه جنگ صفین مالکاشتر با حسرت به عمار گفته بود؛ «کاش میتوانستیم علی(ع) را به عصری ببریم که مردم قدرش را بدانند و راه و رسمش را بر صدر بنشانند» و عمار به او دلداری داده بود که «آن روزها در راه است» و از مردمی خبر داده بود که در صلب پدران و رحِم مادران خویشاند و چون آن عصر که مالک آرزو کرده بود فرابرسد، لبیکگویان از راه میرسند، مردمانی که از «من» و «ما» گذشتهاند و به خدا رسیدهاند. نه در سر سودای سود دارند و نه در دل، غم بودونبود، دل در گرو اسلام ناب محمدی(ص) دارند و علی(ع) را امام و مولا و مقتدای خویش میدانند.
۳- در آیات دوم و سوم سوره جمعه آمده است؛ «هُوَ الَّذِی بَعَثَ فِی الْأُمِّیِّینَ رَسُولًا مِّنْهُمْ یَتْلُو عَلَیْهِمْ آیَاتِهِ وَیُزَکِّیهِمْ وَیُعَلِّمُهُمُ الْکِتَابَ وَالْحِکْمَةَ وَإِن کَانُوا مِن قَبْلُ لَفِی ضَلَالٍ مُّبِینٍ(۲) وَآخَرِینَ مِنْهُمْ لَمَّا یَلْحَقُوا بِهِمْ وَهُوَ الْعَزِیزُ الْحَکِیمُ... اوست که در میان مردم درس ناخوانده، پیامبری از خودشان برانگیخت تا آیات او را بر آنان بخواند و آنان را [از آلودگیهای فکری و روحی] پاک کند و به آنها کتاب و حکمت بیاموزد، هر چند پیش از آن در گمراهی آشکاری بودند! و [نیز پیامبر را] بر مردمی دیگر که هنوز به آنان [اعراب] نپیوستهاند [برانگیخت]. و او توانای شکستناپذیر و حکیم است. بعد از نزول این آیات، حاضران از پیامبر خدا(ص) پرسیدند: منظور از این «گروه دیگر» که هنوز به اعراب نپیوستهاند چه کسانی هستند؟ رسول خدا(ص) دست بر شانه سلمان فارسی نهاد و فرمود «منظور خدا، این مرد و قوم اوست»
۴- سرانجام و بعد از هزار و چهارصد سال، آن روزها، همان گونه که رسول خدا(ص) فرموده بود، حسینبن علی(ع) نشانی داده بود، عمار یاسر به مالکاشتر وعده داده بود، امام خمینی کبیر خبر داده و امام خامنهای، رهبر شهید، همه عمر شریفش را بهپای آن نهاده بود، از راه رسید و مردم این مرزوبوم، آن عهد را که در «الست» با خدای خویش بسته بودند، «ارنی گویان» به میقات بردند. پرچم اسلام ناب را که ۱۴ قرن بر زمینمانده بود، برافراشتند و اسلام ناب به غارت رفته در کربلا را برپا داشتند و اینگونه بود که امام راحل ما میفرمود «من با جرئت مدعی هستم که ملت ایران و توده میلیونی آن در عصر حاضر بهتر از ملت حجاز در عهد رسولالله -صلیالله علیه و آله- و کوفه و عراق در عهد امیرالمؤمنین و حسین بن علی- صلواتالله و سلامه علیهم- میباشند».
۵- نیمنگاهی به خروش یکپارچه و چند دهمیلیونی و بیامان مردم ایران و سایر ملتهای مسلمان علیه حمله نظامی جنایتکاران حرفهای آمریکا و رژیم صهیونیستی به ایران و مخصوصاً خشم مقدس آنان در واکنش به شهادت امام خامنهای مراد و مقتدای شهیدمان بیندازید، جهنمی را که رزمندگان اسلام بر سر دشمن آوار کردهاند ببینید. فریاد مردم را که زیر آتش موشکهای دشمن شعار حیدر، حیدر سر دادهاند را بشنوید. آیا همان کربلائیهائی نیستند که حسین بن علی(ع) در عصر آن روز غمزده عاشورا آنان را به یاری فراخوانده بود!؟ بار دیگر صفین است، اما این بار دیگر مالک تا معاویهها و عمروعاصهای زمان را به جهنم نفرستد باز نمیگردد.
بار دیگر کربلاست و این بار سرهای پلید ترامپ و نتانیاهو و دارودسته کثیف و خونریزشان بر نیزه میرود... «إِنَّ مَوْعِدَهُمُ الصُّبْحُ أَلَیْسَ الصُّبْحُ بِقَرِیبٍ... وعدهگاه عذابشان صبح فرداست، آیا صبح نزدیک نیست»؟ این روزها بعد از شهادت امام خامنهای همهجا این سخن از دلها به زبانها کوچ کرده است که «خدای خامنهای زنده است» ... خوب نگاه کنید! خدای خامنهای است.
