مهدی نصیری، از نیروهای گارد سلطنتطلب، بدون اینکه خنده اش بگیرد گفته پهلوی دوم «در اوج رفت و وقتی درگذشت، به محترمانهترین وجه برای یک رهبر خارجی، به خاک سپرده شد».
نصیری راست میگوید؛ همایونی واقعا در اوج ، دنیا را ترک کرد. به طوری که پس از فرارش از ایران در ۲۶ دی ۱۳۵۷ به هر کشوری میرفت، آن کشور سریعا عذرش را میخواست؛ مبادا به خاطر خشم مردم ایران، مایه درد سر شود.
محمدرضا ۱۰ هفته در مراکش
۱۱ هفته در باهاماس
۱۷ هفته در مکزیک
۱۰ هفته در آمریکا
و مدت کوتاهی هم در پاناما بود و سرانجام به مصر رفت و در آنجا مُرد.
جالب اینجاست کارتر زیر بار حضور محمدرضا در آمریکا نمیرفت و آخر سر با فشار امثال نیکسون و کسینجر، راضی شد ؛ آن هم فقط به بهانه درمان.
همایونی در آمریکا هم در به در بود. اول به نیویورک رفت و بعد به تگزاس، به محل نگرانی بیماران روانی! فرح دیبا همسر شاه مخلوع میگوید: «ما رو به یه بیمارستان بردن؛ بعد فهمیدم این بیمارستان واسه روانیهاست. اعلی حضرت رو داخل یه اتاقی گذاشتن که اصلا پنجره نداشت. پشت پنجره آجر کشیده بودن».
اگر انور سادات، همایونی را نمی پذیرفت، معلوم نبود چه بر سر او می آمد. ۵ مرداد ۱۳۵۹ همایونی در یک مراسم باشکوه با حضور خانواده اش و بدون حضور حتی یک مقام عالی رتبه خارجی، به خاک سپرده شد. نصیری راست میگوید، او واقعا در اوج رفت!
