برخلاف انتظارات اولیه واشنگتن و تلآویو، درگیریهای اخیر نشان داد که ایران نه تنها فرونپاشید و تسلیم نشد، بلکه لایههایی از «تابآوری ساختاری» را به نمایش گذاشته که غرب از محاسبه آن عاجز بوده است.
واشینگتن در دام تابآوری ایران گرفتار شده است؛ موقعیتی که ادامه فشارها رفتار تهران را تغییر نمیدهد، بلکه هزینههای خود آمریکا را به طور تصاعدی بالا میبرد.
یکی از ابعاد کلیدی این تابآوری، توانایی ایران در انتقال هزینههای درگیری به اقتصاد جهانی از طریق ناامنسازی مسیرهای انرژی و افزایش قیمت نفت است.
ارزیابیهای اطلاعاتی جدید نشان میدهند که ساختار قدرت در ایران دچار فلج نشده و ساختار فرماندهی خود را حفظ کرده است.
در بعد نظامی نیز باقیماندن بخش عمدهای از توانمندیهای موشکی ثابت کرد که نابودی کامل بازدارندگی ایران غیرممکن است.
