تبلیغات
کد خبر: ۱۴۰۲۸۱

ابهامات ربایش امام موسی صدر آشکار میشود؟

سرویس سیاسی افکار نیوز

- نهم شهریور سال ۵۷، خبری کوتاه اما تعجب آور منتشر شد؛ امام موسی صدر که در پی سفری سیاسی به لیبی عزیمت کرده بود به ناگاه ناپدید شد.

به گزارش افکار نیوز، خبر ناپدید شدن امام موسی صدر به سرعت انتشار یافت و روزنامه‏های لبنان در تاریخ ۱۲سپتامبر ۱۹۷۸آن را در صفحات نخستین خود منعکس کردند.

رادیوها و رسانه های خبری خارجی نیز آن را پوشش دادند. یکی از روزنامه های لبنان که با مقامات لیبی ارتباط نزدیکی داشت دراین تاریخ این خبر را تحت عنوان " آیا رویدادهای ایران با این معما ارتباطی دارد یا نه " منتشر کرد.

اما هیچ یک از کشورهای دخیل در این ماجرا مسئولیت این اتفاق را به عهده نگرفتند.

تحقیقات اولیه نشان داد که امام و همراهانش آخرین بار در ساعت یک بعدازظهر روز ۳۱اوت ۱۹۷۸با اتومبیل‏های تشریفات دولت لیبی برای دیدار با قذافی، هتل محل اقامت خود را ترک کرده‏اند.

قذافی روز ۳۱سپتامبر ۱۹۷۸در شهر دمشق اعتراف کرد که ساعت ۱:۳۰ بعدازظهر آن روز موعد دیدار وی با امام بوده است.

وی مدعی شد که آن ملاقات انجام نشده زیرا به او خبر داده‏اند که امام و دو همراهش به طور ناگهانی از لیبی خارج شده‏اند.

سران رژیم لیبی در ابتدا موضوع ربودن امام و همراهانش را نادیده گرفتند و خود را در این‏باره بی‏اطلاع وانمود کردند اما انتشار این خبر در محافل رسانه‏ای و بین‏المللی، حکومت لیبی را ناگزیر کرد که با انتشار یک بیانیه رسمی و آکنده از تناقضات آشکار چنین وانمود کند که امام موسی صدر و دو همراه ایشان عصر روز ۳۱ اوت ۱۹۷۸بدون اطلاع مقامات لیبیایی با پرواز هواپیمایی آلیتالیا عازم ایتالیا شده‏اند.

و الان ۳۴ سال از آن واقعه گذشته و هنوز هیچ خبر موثقی از سرنوشت امام موسی صدر و همراهانش به دست نیامده است.

تنها اخباری مبنی بر دیده شدن امام صدر در زندان های مختلف یا تغییر محل بازداشت وی و همراهانش منتشر می شود.

۳۴ سال پیش امام موسی صدر در سفری رسمی به لیبی ربوده شد اما چون رابطه ایران و لیبی در سال ۱۳۵۰ به دنبال حمایت این کشور از ادعای حاکمیت امارات بر جزایر سه گانه به حالت تعلیق درآمده بود هیچ اقدام جدی در این خصوص صورت نگرفت و یا اکثر اقدامات نتیجه مطلوبی در پی نداشت.

هر چند در ۱۹ بهمن سال ۵۷ معمر قذافی در پیامی به امام خمینی(ره) پشتیبانی خود را از انقلاب اسلامی در ایران اعلام کرد اما حضرت امام این امر را منوط به روشن شدن سرنوشت امام موسی صدر دانست.

اهمیتی که امام خمینی(ره) برای روشن شدن سرنوشت امام موسی صدر قائل بودند بیانگر اهمیت این مساله در روابط خارجی ایران است.

تا جایی که ایشان پس از پیروزی انقلاب اسلامی از پذیرفتن قذافی خودداری کرده و گفتند: او هنوز مساله آقا موسی را حل نکرده است؛ چگونه او را بپذیرم؟

پیگیری های امام تا زمان رحلت ایشان ادامه داشت اما با وجود تشکیل شورایی برای تعیین سرنوشت امام موسی صدر هیچگاه مسئولان لیبیایی اقدامی اساسی در این باره انجام ندادند.

حتی زمانی که برخی مقامات ارشد لیبی همچون سیف الاسلام قذافی از حضور و بازداشت امام موسی صدر در این کشور سخن گفت نیز خبری از امام صدر و همراهانش به دست نیامد.

با وقوع انقلاب های اسلامی در منطقه انتظار می رفت تا سرنوشت مبهم امام موسی صدر و یارانش اندکی شفاف تر شود اما سقوط دیکتاتور لیبی، دستگیری نظامیان و بازشدن درب زندان های مخوف رژیم قذافی نیز نتوانست به روشن شدن زوایای پنهان این مساله کمک کند.

شاید اکنون مهم‌ترین مساله‌ای که در میان افراد موافق و مخالف پیگیری مساله امام موسی صدر و پیگرد حاکمان لیبی در ایران و کشورهای دیگری چون لبنان مطرح است، موضوع حیات امام موسی صدر است.

مخالفان روند پیگیری از‌‌‌‌ همان ابتدا در همراهی با مواضع دولت لیبی بر خروج امام موسی صدر از طرابلس و ترور وی توسط عوامل صهیونیست تاکید داشتند و موافقان بر «اسارت» امام در لیبی و نقش دولت قذافی در این واقعه.

حدس و گمانه هایی که امیدها برای زنده بودن امام موسی صدر را قوت می بخشد.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات