سرمقاله برخی روزنامههای صبح امروز کشور
برخی روزنامههای صبح امروز کشور سرمقالههای خود را به موضوعات زیر اختصاص دادند.
روزنامه کیهان در سرمقاله خود با عنوان «غرب و ضربه بیداری اسلامی» به قلم «سعدالله زارعی» آورده است.
هجمه و هتک برنامه ریزی شده علیه «مقدس ترین و نورانی ترین چهره میان مقدسات عالم» که آشکارا توسط صهیونیست ها و هیات حاکمه آمریکا انجام شده، در ادامه و بخشی از پروژه ای است که آمریکایی ها بعد از فروپاشی نظام دو قطبی و با هدف از میان برداشتن مهمترین مانع سیطره آمریکا بر جهان علامت گذاری کردند. هرچند اقدامات ضد اسلامی غرب سابقه بسیار طولانی تری دارد و به زمان آغاز جنگ های ۲۰۰ ساله صلیبی(۴۸۹ تا ۶۹۰ ه) باز میگردد و تا آنجا که به آمریکا مربوط می شود به اولین سال های آغاز سیطره آمریکا به بخش وسیعی از جهان پس از پایان جنگ جهانی دوم باز میگردد.
بعد از پایان دوران جنگ سرد و فروپاشی نظام دوقطبی - سال ۱۳۷۰ش - دیگ چنی وزیر دفاع بوش اول که در دوره بوش دوم، معاون اول رئیس جمهور شد، یک گروه مطالعاتی ۷۰۰ نفره که عمدتا کارشناس نظامی بودند، به سرپرستی پل ولفوویتز مامور کرد تا استراتژی سیاسی و نظامی آمریکا بعد از جنگ سرد را تدوین نمایند. نتیجه چندین ماه مطالعه این گروه که بعنوان «استراتژی کلان آمریکا»(Grand strategy) درآمد، طرح «نظم نوین جهان»(New world order) بود که جرج بوش اول در چارچوب آن و در حالیکه بر روی عرشه یک ناو بزرگ جنگی در اقیانوس هند قرار داشت و به گونه ای که بوی تهدید از آن به مشام می رسید، اعلام کرد: «بعضی ها از من
درباره نظام آینده جهان می پرسند، من با صراحت می گویم که ما یک قرن آمریکایی را در پیش رو داریم.»
پرفسور پل ولفوویتز در دوره ریاست ۸ ساله خود بر «دانشکده مطالعات روابط بین الملل دانشگاه جان هاپکینز» ارتباط خود را با آن گروه ۷۰۰ نفره حفظ کرد و طرح حاکمیت مطلق آمریکا بر جهان تحت عنوان «پروژه تحقق قرن جدید آمریکایی با شعار از جمهوری تا امپراتوری» را بصورت پلکانی و البته با غلبه رویکرد امنیتی نظامی تهیه نمود. گروه تحت ریاست پل ولفوویتز همان گروهی بودند که در اواخر دوره ریاست جمهوری کلینتون «نئوکانها»، «نئومحافظه کاران» و «محافظه کاران افراطی» خوانده می شدند. این گروه برنامه پیروزی بوش را براساس طرح «آمریکا از جمهوری تا امپراتوری» مدیریت کردند. قلب طرح
ولفوویتز جهان اسلام و بطور خاص آسیای غربی و روش مورد تاکید آنان هجوم نظامی و امنیتی بود. یکی از چهره های شاخص این گروه، «دکتر داگلاس لیتل» استاد دانشگاه کلراک ایالت ماساچوست است. او در کتاب خود(خاورشناسی آمریکا، ایالات متحده و خاورمیانه) که همزمان با آغاز ریاست جمهوری بوش توسط دانشگاه کارولینای شمالی به چاپ رسید، نوشت: «آمریکا برای سلطه بر جهان اسلام باید در خاورمیانه و خلیج فارس یک جنگ محدود را آغاز کند و به مداخلات پنهان که توصیه اسلام شناسان آمریکایی است اکتفا ننماید. آمریکا برای تسلط بر منابع غنی نفتی خاورمیانه، تضمین و تامین کامل امنیت اسرائیل و سرکوب
نهضت های اسلامی لازم است که جنگ محدودی را در این منطقه آغاز کند.»
همین نظریه را نظریه پرداز نئوکان دیگر، مارتین کرامر که در عین حال از اسلام شناسان برجسته آمریکا می باشد در کتاب خود(دارالفکرها روی شن، ناکامی مطالعات خاورمیانه در آمریکا) مطرح کرد و جنگ را تنها راهکار سیطره بر جهان اسلام معرفی کردند. مارتین کرامر همان کسی است که بعد از شروع خیزش های اسلامی در منطقه عربی - بیداری اسلامی - با اشاره به ناتوانی مراکز جاسوسی، تحقیقاتی، مطالعاتی و اسلام شناسی آمریکا از پیش بینی و پیشگیری وقوع انقلاب های دینی در سخنرانی خود گفت: «از ۱۱فوریه ۱۹۷۹-۲۲بهمن ۵۷ - تاکنون را باید عصر خطای مراکز مطالعات اسلامی آمریکا نامید.»
آمریکایی ها براساس این نظریات در فاصله سال های ۱۳۸۰ تا ۱۳۸۷ چهار جنگ بزرگ را در آسیای غربی - جنگ های ۱۲ساله افغانستان، ۷ ساله عراق، ۳۳روزه لبنان و ۲۲روزه غزه - به راه انداختند و با دو کشور دیگر این منطقه - ایران و سوریه - تا آستانه جنگ پیش رفتند و کشورهای پاکستان، یمن و سومالی را درگیر بحران شدید امنیتی کرده و حاکمیت سرزمینی آنان را نقض کردند و علیه اوکراین، گرجستان، قرقیزستان و ایران، «کودتای رنگین» به راه انداختند. اما حاصل اقدامات خونین نظامی و امنیتی آمریکایی ها علیه آسیای غربی و بخصوص علیه جهان اسلام، آمریکا را به هدفی که در «پروژه قرن جدید آمریکایی» آمده بود
نرساند و دست آخر نتیجه آن پیروزی مسلمانان و اسلام بر غرب و بخصوص آمریکا بود. نتیجه پیگیری سیاست توسعه طلبانه و مطلق گرایانه آمریکا، شکسته شدن هیبت نظامی و سیاسی آمریکا بود و بدون تردید می توان گفت موقعیت آمریکا به مراتب از زمانی که هیات ۷۰۰ نفره چنی شروع به کار کرد(سال ۱۳۷۰) و یا از زمانی که پروژه «قرن جدید آمریکایی» کلید خورد(سال ۱۳۷۹) ضعیف تر شده و موقعیت جهان اسلام قوی تر گردیده است.
تا پیش از انقلاب های دینی کشورهای عربی هم معلوم بود که پروژه آمریکایی سازی قرن ۲۱ از بین رفته و قلب این پروژه که جهان اسلام است از کنترل آمریکا خارج شده است. به میوه نشستن بیداری اسلامی در مصر، تونس و لیبی و خیزش عمومی بیداری در یمن، بحرین، عربستان و… ضربات سنگین و کشنده ای بر پروژه آمریکا وارد نمود و مقامات واشنگتن را تا مرز دیوانگی آشفته نمود و نسبت به روایی سیاست های گذشته آمریکا عمیقا بدگمان کرد. به عبارت دیگر وقوع بیداری اسلامی در آسیای غربی و شمال آفریقا پس از شکست کامل برنامه نظامی امنیتی آمریکا در این منطقه آمریکا را دچار بن بست کرد. آمریکا تا پیش از این دو
پروژه سنگین را برای به تسلیم واداشتن جهان اسلام دنبال کرده بود پروژه اول عمدتا ماهیت فرهنگی داشت و از اولین سالهای پس از پایان جنگ جهانی دوم - آغاز سیطره جهانی آمریکا - شروع شد آمریکا از سال ۱۹۴۵،۳۶ «انجمن علمی مطالعات منطقه ای» در آمریکا و کشورهای آسیای غربی تاسیس کرده است که زیر نظر «انجمن مطالعات خاورمیانه» وابسته به وزارت خارجه این کشور در آمریکا و خاورمیانه، مطالعات اسلام شناسی انجام می دهند. حداقل ۵۰ دانشگاه معتبر آمریکا نیز زیرنظر سازمانهای امنیتی و سیاسی آمریکا بخش هایی تحت عنوان مطالعات اسلام شناسی دارند. سه دانشگاه بزرگ و مرکز تحقیقاتی نیز در خارج از
مرزهای آمریکا و زیرنظر دستگاههای سیاسی و اطلاعاتی این کشور - شامل دانشگاه آمریکایی بیروت، دانشگاه آمریکایی قاهره و انستیتو تحقیقاتی پژوهشی اسلامبول - به مطالعه پیرامون اسلام و پیدا کردن راههای ضربه زدن به اسلام و مسلمین مشغول هستند و البته به این فهرست ۱۵ مرکز مهم غیر دانشگاهی دولتی شامل «شورای سیاستگذاری خاورمیانه»، «انستیتو اقدام آمریکایی واشنگتن»، «پروژه برای قرن جدید آمریکایی واشنگتن»، «مرکز مطالعات خاورمیانه فیلادلفیای پنسیلوانیا»، «آکادمی آمریکا برای دین آتلانتا»، «مرکز مطالعات اسلامی راکفلر»، «انستیتو شرقی شیکاگو»، «حوزه دینی هارتفوردکانک
تیکت»، «انستیتو مطالعات عرب بل مونت» و «انیستیتو امور خاورمیانه و شمال آفریقاهاپتزویل» هم اضافه می شوند. همه این مراکز دانشگاهی و غیردانشگاهی دولتی با یک برنامه و استراتژی کاملا معین طویل المدت دستاندر کارند تا راههای تضعیف مسلمانان و دین اسلام را با مطالعه عمیق روی متون و جوامع اسلامی شناسایی و به دستگاههای مربوطه در آمریکا پیشنهاد نمایند. اکثر این مراکز، گزارش رسمی ۶ ماهه تا یکساله دارند که بطور رسمی در کنگره آمریکا «استماع» می شود و بعنوان گزارش «مراکز اسلام شناسی آمریکا» مورد توجه ویژه قرار می گیرند. «برنارد لوئیس» مطرح ترین چهره اسلام شناس آمریکا که
از یک سو یک یهودی افراطی و از سوی دیگر یک بنیادگرای مسیحی(Evangelist)! است، در صفحه ۸۵ کتاب خود - اسلام و غرب - که در سال ۱۳۷۳ توسط دانشگاه آکسفورد به چاپ رسید، می نویسد: «مراکز مطالعاتی آمریکا با استفاده از دانشمندان مسیحی که اکثریت آن ها را مسیونرها تشکیل می دهند، یک مجموعه کتب درباره اعتقادات مسلمانان و پیامبر آنان تالیف کرده اند که فقط هدف مناظره دارند و لحن آن ها ناسزاگویی است». نورمن دانیل در صفحه ۲۶۷ کتاب خود - اسلام و غرب از تصویر تا واقعیت - با اشاره به کتاب های ضداسلامی «سرویلیام مویر» که بعنوان کتب مرجع اسلام شناسی در آمریکا استفاده می شوند، نوشت: «استفاده از
شواهد دروغین از جانب غرب برای حمله به اسلام یک روش همیشگی بوده است.»
اشخاص و گروههای تحقیقاتی که در در آمریکا به «اسلام شناس» موسوم شده اند، بعد از پیروزی انقلاب اسلامی در ایران با اشاره به شکست آمریکا از انقلاب ایران خواستار بازنگری در متون و راه حلهای توصیه شده، گردیدند. بر این اساس همیلتون ا. ر. گیپ و گوستاوفون گروینام روی جداسازی اسلام از حاملان اصلی آن - روحانیت و حوزه ها - و سپردن سر رشته امور بدست روشنفکران تاکید کردند.
فون در صفحه ۴۴ کتاب خود نوشته است: «با به وجود آوردن اسلام منهای روحانیت، مسلمانان اصول و ارزش های فرهنگی حاکم بر جهان را خواهند پذیرفت». پرفسور آرماندو سالواتور نیز در کتاب خود - اسلام و مباحثسیاسی درباره مدرنیسم - که در سال ۱۳۷۶ چاپ شد، می نویسد: «روشنفکران کشورهای اسلامی که حس آگاهی درون گرا دارند نیز - مانند غرب - خواستار تجدید نظر در مبانی و اصول اسلامی بوده و تلاش کرده اند میان و اصول اسلامی را مطابق خواسته های غربیان تغییر دهند این الگوی این روشنفکران از علی عبدالرزاق تا محمد ارغون بوده است».
با پیروزی اسلام گراها در شمال آفریقا و آسیای غربی این پروژه عملا شکست خورد کما اینکه با شکست آمریکا، اروپا و رژیم صهیونیستی در ۴ جنگ بزرگ - ۱۳۸۱ تا ۱۳۸۷ - نظریه استفاده از اهرم نظامی و امنیتی علیه جهان اسلام نیز با شکست سنگینی مواجه گردید. بنظر می آید با توجه به این دو تجربه، صهیونیست ها و آوانجلست ها در چارچوب یک برنامه مدون آمریکایی، به صحنه آمده اند تا با ایجاد درگیری شدید میان اضلاع جهان اسلام و به صحنه آوردن مسیحیان علیه مسلمانان و در نهایت دینی و مذهبی نشان دادن ستیزها در مناطق اسلامی، مسلمانان و بویژه جوانان را از روی آوردن به اسلام منزجر نمایند. اقدام
دیوانه وار تری جونز علیه قرآن و ساخت فیلم علیه پیامبر بزرگوار اسلام که در واقع چنگ انداختن به چهره همه انبیاء و همه مقدسات است، معنای دیگری نمی تواند داشته باشد. غرب گمان می کند مسلمانان در واکنش به اهانت به قرآن و پیامبر خود دچار چند دستگی می شوند دستته ای برای حفظ رابطه با غرب، روش مسالمت آمیز در پیش می گیرند و دسته ای دیگر تا سر حد درگیری شدید پیش می روند و غرب گمان می کند در این فضا می تواند با اجماع سازی قدرت پراکنده خود، توان تجمیع یافته جهان اسلام در جریان بیداری اسلامی را پراکنده کند و در نهایت بر اسلام و اسلام گرایان غلبه کند.
از این طرف مسلمانان نباید تنها به یک راه بیندیشند. واکنش اجتماعی مسلمانان که این روزها در جای جای جهان اسلام به چشم می خورد بسیار لازم است. این واکنش اجتماعی باید با اقدامات برنامه ریزی شده و منسجم در سطوح کشورها تکمیل شوند تا اهانت به مقدسات اسلامی ریشه کن گردد. در این بین جمهوری اسلامی می تواند نقش ویژه ای ایفا کند و از ظرفیت به میدان آمده موجود برای ایجاد ارتباط فعال بین مراکز و گروههای اسلامی برای در میدان نگهداشتن آن تا رسیدن به نتیجه، استفاده نماید.
* رسالت
روزنامه رسالت در سرمقاله خود با عنوان «صرفه جویی اقتصادی» به قلم «حبیب الله عسگراولادی» آورده است.
شورهای عضو اتحادیه اروپا قرار بود کسری بودجه بیش از یک درصد نداشته باشند این قرار اصلی ترین شرط شکل گیری مدل ریاضی اتحادیه اروپا بود. یورو با این قرار، استقرار می یافت. اما امروز استقرار خود را از دست داده است. در آمریکا هم بدهی دولت آمریکا و کسری بودجه آنها به عنواناصلی ترین تهدید اقتصاد این کشور و حتی جهان به حساب میآید. تئوریسینهای اقتصادی غرب که اکنون در برابر بحران رکود، بیکاری و بدهی قراردارند مشکل را در این چند قلم خلاصه نکرده اند بلکه می گویند مشکل ما این است که راه حل نداریم. دم دستی ترین راه حل آنها ریاضت اقتصادی و فشار بر مردم است.
کشورهایی که دست به دست هم در اتحادیههای مختلف دادند تا مشکل خود را حل کنند و کشورهایی که نه تهدید داخلی و نه تحریم خارجی دارند به این روز افتادهاند.
طبیعی است روز و روزگار آنها باید برای ما عبرت باشد. مشکلات اقتصادی کشور مختصات خاص خود را دارد. بحمدالله در کشور قطار تولید با سرعت معقول در حال حرکت است.
زیر ساختهای اقتصادی کشور شکل گرفته است، بازار های ایران، بازارهای با نشاط و پررونقی است و فضای کسب و کار روز به روز رونق بیشتری به خود میگیرد.
آمار رشد و تولید امیدوار کننده است. مردم مهیای مقابله با تهدیدها و تحریمها هستند. اما به هر حال اقتصاد کشور چه دربخش دولتی و چه دربخش خصوصی مشکلات خاص خود را دارد و باید به آن اهتمام نمود.
مقام معظم رهبری امسال را سال حمایت از تولید ملی و حمایت از کار و سرمایه ایرانی نامیده اند مفهوم حمایت از تولید ملی آن است که ما مصرف ملی را بر مبنای خرید کالاهای ایرانی شکل دهیم. این رویکرد متضمن حمایت از کار ایرانی و سرمایه ایرانی است. بر این مبنا باید به سمت شعار واردات در حد ضرورت و صادرات در حد امکان پیش رویم.
واردات هر کالا به معنای ایجاد شغل برای یک کارگر در آن سوی مرزهای کشور و حمایت از سرمایه خارجی است. تشویق و ترغیب به صادرات هر کالا به مفهوم ایجاد شغل برای تولید کنندگان داخلی آن کالا و حمایت از سرمایه گذار داخلی است. ما باید با آهنگ صرفه جویی از مصرف کالاهای خارجی بپرهیزیم و حتی مصرف آن کالاها را به صفر برسانیم.
مقام معظم رهبری با طرح اقتصاد مقاومتی ما را به این سمت فرا می خوانند باید به این ندا لبیک گفت!
ایشان امسال در دیدار هیئت دولت و رئیس جمهور یکی از مشخصات جدی اقتصاد مقاومتی را مدیریت در مصرف خواندند.
فرمودند: " اسراف و زیاده روی قضیه مهمی درکشور است. باید جلوی اسراف را گرفت و در این مورد فرهنگ سازی کرد. متاسفانه ما در زندگیمان اهل اسرافیم بخش عملیاتی آن هم به نظر من از دولت باید آغاز شود.
فرمودند: " دولت مصرف کننده بزرگی است، به مصرف تولیدات داخلی اهمیت بدهید در وزارتخانهها اگر چیزی خریده می شود اصرار داشته باشد تولید داخلی باشد. "
دولت با این رهنمود مقام معظم رهبری باید به سمت صرفه جویی پیش رود مصرف کالاهای خارجی برای وزارتخانهها و دستگاههای دولتی درحالی که همان نوع کالاها در ایران تولید میشود یک رویکرد غلط است که باید اصلاح شود. در مصرف کالاهای داخلی هم باید به جانب صرفه جویی پیش برویم.
مسئله دیگری که مقام معظم رهبری همواره بر آن تاکید داشتند اصلاح الگوی مصرف است. ما نمیتوانیم الگوی مصرف خود را از کشورهایی بگیریم که دچار اسراف و تبذیر هستند اکنون " طبقه متوسط شهری " در کلانشهرها به سمتی حرکت می کند که گویی استانداردهای مصرف برخی کشورهای اروپایی را پذیرفتهاست. این مصرف هم در حوزه اقتصادی و هم در حوزه فرهنگ آثار مخربی روی روحیه انقلابی این طبقه گذاشته است به گونهای که گاهی رسانههای غرب به آنها طمع میکنند و پیامهای سیاسی خود را مخصوص این طبقه تنظیم می نمایند.
دولت و ملت با حرکت در مسیر اقتصاد مقاومتی باید با یک طرح الگوی مصرف بر اساس آموزههای مکتب
اهل بیت از دام شیطانی الگوهای مصرف غربی پرهیز نمایند.
الگوی مصرف غربی در ذات خود " جنون مصرف " را تبلیغ و ترویج میکند. ما باید حد مشخص را در مصرف پیدا کنیم. باید مفهوم " قناعت " را با بار فرهنگی خاص خود که در آموزههای اسلامی وجود دارد در جامعه خود احیاء کنیم. مسابقه در مصرف ما را به ناکجا آباد می برد. چشم و همچشمی برای مصرف در کشور ما را از جاده شکر و ادراک نعمتهای خدا محروم می سازد. سخن آخر اینکه جانمایه " مقاوم سازی "، " آسیب زدایی " " خلل گیری " و " ترمیم " ساختارها و نهادهای فرسوده و ناکارآمد اقتصادی در گرو فهم نو و عمیق از مفهوم صرفه جویی است. اگر اقتصاد سالم میخواهیم باید ازمسیر صراط الهی صرفه جویی عبور کنیم.
*دنیای اقتصاد
روزنامه دنیای اقتصاد در سرمقاله خود با عنوان «هزینههای اتلاف وقت برای مدیریت صحیح بازار ارز» به قلم «زهرا کاویانی» آورده است.
رشد پنج برابری واردات در دهه ۸۰ و ورود کالاهای وارداتی به محدوده کالاهای ضروری مانند اقلام کشاورزی، گوشت، نهادههای دامی، دانههای روغن و سایر اقلام ضروری، باعثشده است تا کوچکترین تغییر در نرخ ارز بر تمامی ابعاد زندگی و مخارج خانوارهای ایرانی تاثیر گذار باشد.
با این حال در کنار افزایش نرخ ارز، انفعال سیاستگذاران ارزی کشور قابل تامل است. سیاستهای ارزی اتخاذ شده طی سال گذشته به هیچ وجه تناسبی با وضعیت آشفته بازار ارز نداشته است. در دی ماه سال گذشته در حالی که هر دلار در بازار تهران ۲۱۰۰ تومان معامله میشد، نرخ ارز مرجع ۱۲۲۶ تومان اعلام و هرگونه معاملات در بازار آزاد قاچاق اعلام شد. نرخی که به هیچ وجه نمیتوانست از التهاب بازار بکاهد. اردیبهشتماه سال جاری به نظر میرسید که زمان طلایی برای اجرای سیاست یکسانسازی نرخ ارز باشد. در حالی که بازار آزاد به علت شرایط مساعد اقتصادی و غیراقتصادی در تاریخ ۲۵ فروردین به شدت
با رکود مواجه شده بود و دلار تا مرز ۱۶۰۰ تومان نیز کاهش یافت، سیاستگذاران ارزی کشور مسرور از شرایط پیش آمده تنها به مردم یادآوری میکردند که به آنها هشدار داده بودند که در بازار ارز سرمایهگذاری نکنند. در حالی که این زمان شاید بهترین زمان برای اجرای سیاست یکسان سازی نرخ ارز بود تا با تعیین نرخی معقول و متناسب با ذخایر ارزی کشور، التهاب بازار، متغیرهای اقتصاد کلان و پیشبینی درآمدهای آینده ارزی، بازار ارز از وضعیت آشفته رهایی یافته و از طرف دیگر منابع عظیم ارزی به واسطه اختلاف نرخ ارز بازار رسمی و غیررسمی به هدر نرود.
این زمان طلایی تنها به واسطه انفعال سیاستگذاری ارزی در ایران از دست رفت. در حالی که برای تمامی فعالان بازار واضح بود که با آغاز تحریم بانک مرکزی ایران توسط اتحادیه اروپا از ابتدای تیر ماه در صورت ادامه انفعال در سیاستگذاری التهاب دوباره به بازار ارز باز میگردد.
سیاستگذاران ارزی کشور باید توجه داشته باشند که زمان در اجرای هرگونه سیاستی، یکی از مهمترین مولفههایی است که باید در نظر گرفته شود. هزینه از دست دادن زمان در شرایط التهاب بازار بسیار بالا است. در شرایط کنونی که بازار ارز مجددا دچار التهاب شده، اتخاذ سیاستی منطقی از سوی بانک مرکزی در کوتاهترین زمان ممکن بسیار با اهمیت است. این در حالی است که رییس بانک مرکزی در همایش بانکداری بدون ربا اعلام کرده است نتیجه مطالعات کارشناسان بانک مرکزی به منظور کاهش التهابات بازار هنوز عرضه نشده و در صورت اعمال سیاستهای پیشنهادی کارشناسان، نرخ ارز کاهش خواهد یافت. در
صورتی که مشخصا از دست دادن زمان کلیه معادلات را برهم میزند و بانک مرکزی باید هرچه سریعتر سیاست کارشناسی شده خود را به اجرا بگذارد. مسلما بازار به انتظار اجرای سیاست کارشناسی از سوی بانک مرکزی نخواهد نشست. به عنوان مثال در صورتی که بانک مرکزی سال گذشته نرخی منطقی را به عنوان نرخ مرجع انتخاب میکرد، مسلما بازار در شرایط کنونی دارای چنین التهاباتی نبود.
در مقطع کنونی لازم است تا مسوولان اقتصادی کشور بیش از هر چیز از اظهارنظرهای غیرکارشناسانه نظیر وجود باندهای اخلالگر ارزی و جو روانی بازار و … پرهیز کرده و نرخ ارز را در سطحی مشخص و منطقی متناسب با ذخایر ارزی، و پیشبینی درآمدهای آینده و نرخ فعلی بازار مدیریت کنند. عدم امکان استفاده از سیاست افزایش تدریجی نرخ ارز در شرایط فعلی که کمترین آسیب را به متغیرهای اقتصاد کلان وارد میساخت نیز یکی از هزینههایی است که به واسطه هدر رفت زمان بر اقتصاد کشور وارد شده است. در کنار آن سایر هزینهها مانند افزایش یکباره قیمتها، شوک افزایش قیمت مواد اولیه به
بنگاههای تولیدی، ایجاد نا اطمینانی در بازار، ورود تقاضای سفتهبازی به بازار ارز، هدر رفت منابع ارزی ناشی از فعالیتهای رانت جویانه و… اتخاذ سیاستی منطقی در کمترین زمان ممکن را ضروری میسازد.
* مردمسالاری
روزنامه مردم سالاری در سرمقاله خود با عنوان «فریادیبر معیارسازی با محوریت یک دولت» به قلم «میرزابابا مطهرینژاد» آورده است.
هفته گذشته روزنامه ایران، روزنامه متعلق به دولت، ویژه نامهای رایگان در ۱۲۸ صفحه با عنوان «دولت معیار» انتشار داد. در سرمقاله این ویژه نامه با نگاهی ذهنی و فارغ از واقعیتهای عینی بر تمام دولتهای بعد از انقلاب اسلامی خط بطلان کشیده و مدعی است که، تنها، گفتمان دولتهای نهم و دهم با گفتمان اصیل انقلاب اسلامی منطبق و رابطه دارد و نمونه کاملی از یک دولت انقلابی است و آنرا به عنوان دولت معیار به جهان معرفی میکند.
اگر این ویژهنامه به بررسی دست آوردهای دولتهای نهم و دهم میپرداخت و ادعایی به عنوان دولت معیار را مطرح نمیکرد، مشکلی نبود. بالاخره روزنامه دولت است و باید تبلیغ دولت کند و در تبلیغ هم بزرگنمایی معمول است و مردم هم عادت دارند و معمولا هر تبلیغی را با واقعیتهای زندگی خود میسنجند و به قضاوت مینشینند، اما ادعای دولت معیار آن هم با معیاری که خود ساخته و خود پرداخته و ترازو داری از خود چون روزنامه ایران، آن هم در ویژه نامه این روزنامه مطرح شده است، قابل تأمل و شایسته بررسی است.
عدالت و منطق عدالت محوری این را میگوید که ابتدا یک معیار را تعریف کنیم و تایید آنرا از پاسداران و پرچم داران واقعی معیار بگیریم و سپس خود و دیگران را با این معیار بسنجیم. اگر در این ترازو وزن بیشتری از سایرین یافتیم خود را معیار بنامیم، آن هم تا این لحظه چون ممکن است پس از این وزینتر از ما پیدا شود.
و این از ویژگیهای خردورزی و فرزانگی است. معرفتشناسان، خردورزی، عقلانیت و فرزانگی را یک راه میدانند نه یک هدف. راهی است به سوی هدف که هر کس مسیر بیشتری از این راه را طی کرده باشد جلوتر است.
با این توضیح برگردیم به معیاری که در این ویژه نامه ساخته شده و بر اساس آن دولت فعلی را دولت معیار نامیده است:
بخشهایی از فرمایشات رهبر معظم انقلاب در مقاطع مختلف خطاب به دولتهای نهم و دهم را ذکر کرده که البته آن هم، گرچه گزینشی است، ولی صحیح است، اما برای رسیدن به یک معیار، باید نقطه نظرات معظمله، در مورد دولتهای سازندگی و اصلاحات هم مورد توجه قرار میگرفت و یا توسل به روش علمی که در روشهای تحلیل محتوا مرسوم است مثل روش کاپنهود و یا هر روش شناخته شده علمی دیگر، ایدههای مندرج از آنها و نشانههای ساختاری و شاخصها و ابعاد سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی آنها را بررسی میکرد تا معیار یعنی مجموعه ای از شاخصهای قابل اندازهگیری حاصل میآمد و بر اساس این
معیارها و شاخصها هم خود و هم بقیه را وزن میکرد.
در جای جای این ویژه نامه عملکرد دولتهای نهم و دهم را با گذشته مقایسه و درصد رشد کمیاین عملکرد را برجسته کرده است، اما در هیچ جا به مقایسه درآمد نفت در دولتهای نهم و دهم با درآمد نفت در دولتهای قبلی اشاره نشده است، کافی است به بخشی از گزارشی که در هفته گذشته به نقل از مهندس ترکان در رسانهها منتشر شد اشاره کنیم تا این معیارها صورتی واقعیتر پیدا کند.
در گزارش فوق مستند به اطلاعات و آمار این ارقام خودنمایی میکنند:
درآمد نفت در ۱۰۳ سال گذشته یعنی تمام عمر این صنعت در ایران: ۱۱۱۶ میلیارد دلار
درآمد نفت در ۸ سال دولت سازندگی: ۷/۱۴۱ میلیارد دلار
درآمد نفت در ۸ سال دولت اصلاحات: ۲/۱۵۷ میلیارد دلار
درآمد نفت در ۷ سال دولت نهم و دهم: ۵۳۱ میلیارد دلار یعنی ۷/۳ برابر دولت سازندگی و ۴/۳ برابر دولت اصلاحات.
اما در یک بحثاساسیتر برای ارزیابی و تعیین دولت معیار تا این زمان طبق نظریههای حکومت داری باید چند شاخص مد نظر قرار گیرد که به برخی از این شاخصها با استفاده از مقاله ای تحقیقی از استاد شهیندخت خوارزمی، استاد با سابقه دانشگاه تهران به طور خلاصه اشاره میکنم:
دولتها و حکومتها در راه مطلوب کردن شرایط عینی زندگی و واقعیتها گام بر میدارند و به افراد نیز امکان میدهند در قلمرو و نفوذ خودشان و اعتقادات و ارزشها و هنجارهای اجتماعیشان، کیفیت زندگی خود را مدیریت کنند.
اما مهمترین متغیرهای عینی که معیار ارزیابی دولتها قرار میگیرد در دو بعد فردی و اجتماعی عبارتنداز:
الف: بعد فردی یا متغیرهایی که رابطه فرد را با شرایط خاص زندگی، از جمله برخورداری از یک زندگی سالم و راحت تعریف میکنند و مهمترین آنها به شرح زیر هستند:
۱ - رفاه مادی یا داشتن شغل و درآمد مناسب.
۲ - تغذیه مناسب
۳ - مسکن مناسب و راحت
۴ - زندگی در محیطی سالم با شرایط مناسب هوای سالم - آب سالم، زیبایی و دسترسی به طبیعت
۵ - وجود امنیت فیزیکی یا نبود جرم و جنایت و خشونت و کنترل آن با قوانین
۶ - سلامتی
۷ - دسترسی به خدمات با کیفیت: آموزشی، بهداشتی و درمانی - خدمات عمومی چون حمل و نقل، تلفن، برق، آب؛ خدمات فرهنگی، امکانات تفریحی و ورزشی و ارتباطات مدرن.
ب: بعد اجتماعی یا متغیرهایی که با دیگران معنا میشود و مهمترین آنها عبارتند از:
۱ - زندگی اجتماعی سالم و راحت
۲ - زندگی سازمانی سالم و راحت و پربار
۳ - جامعه محلی و کیفیت روابطی که در آن جریان دارد
۴ - دوستان و آشنایان و میزان صمیمیت و اعتماد متقابل بین فرد و آنانی که سرمایه اجتماعی او محسوب میشوند
۵ - امنیت سیاسی شامل تامین آزادیها و حقوق اساسی افراد طبق قانون اساسی
۶ - امنیت اقتصادی و اجتماعی به گونه ای که منابع و ثروت مردم با چالشهای خارج از انتظار مواجه نشود. در همین چند روز گذشته با بالا رفتن ناگهانی قیمت ارز و سکه و به تبع آن خانه و ارزاق عمومی ثروت بخش عظیمی از جامعه ناگهان با کاهش شدید مواجه شد، به نوعی اموال مردم و ثروت مردم غارت شد، دولت معیار کاری نمیکند که ثروت جامعه غارت شود. حضرت آیت الله جوادی آملی در هفته گذشته که مختصات و مشخصات اقتصاد مقاومتی را بیان میفرمودند، نقل کردند از نهج البلاغه که کمیل ابن زیاد از اصحاب خاص حضرت علی(ع) که دعای کمیل را از حضرت نقل کرده، به عنوان حاکم منطقهای به نام هبت منصوب
میشود، امویان ریختند و آنجا را غارت کردند و کمیل نتوانست اداره کند، حضرت امیر با ارسال نامه ای به کمیل اعتراض میکند که من همه امکانات را به تو دادم و نتوانستی آنجا را اداره کنی. آیتالله جوادی آملی تعبیر میکنند در حقیقت حضرت به کمیل گفت تو فقط به درد دعای کمیل میخوری و تدبیر اداره کردن جایی را نداری.
علاوه بر موارد فوق، برای سنجش کیفیت زندگی، ابزارهای مختلفی تدوین شده است. مثل شاخصهای تولید ناخالص ملی، ضریب جینی، توسعه انسانی، توسعه جنسیتی، ضریب شفافیت یا ترانس پرنتی و…
با این شاخصها، دولتهای بعد از انقلاب اسلامی را با دولت نهم و دهم مقایسه کنیم تا معلوم شود دولت معیار کدام است. این که خود معیار بسازیم و با آن معیار خود را شاگرد اول کنیم، پیام خوبی ندارد. متاسفانه این روش دولت نهم و دهم در ابعاد مختلف جامعه هم باب شده است. عده ای، کنفرانس و همایش و سمینار با نامهای پرطمطراق برگزار میکنند و در آن با شاخصهایی که خود میسازند به عدهای لوح و تندیس و جایزه میدهند که معیارهای آنها با شاخصهای حرفه ای هیچ نسبتی ندارد و دولت هم هیچ نظارتی بر آنها ندارد و هر روز اتفاق میافتد. و چنین نگرشی است که نهاد رسانه ای ارگان دولت هم به
خود اجازه میدهد با شاخصهای خود ساخته دولت نهم و دهم را «دولت معیار» بنامد! و بقیه دولتها را نه تنها مردود کند، که محکوم هم کند.
باید به این نوع گفتمان خاتمه داد و گفتمان حاکمیت شاخص حق به جای شاخص افراد را ترویج کرد. به قول استاد ابولقاسم حسینجانی در مثنوی ای با نام: «المیزان»:
بیا میخانه را از نو بسازیم
دل ویرانه را از نو بسازیم
سری دیگر ز اهل راز یابیم
و «المیزان» خود را باز یابیم
*حمایت
روزنامه حمایت در سرمقاله خود با عنوان «اهداف پنهان غرب» آورده است.
اهانت به مقدسات اسلامی از سوی محافل به اصطلاح هنری آمریکا پردهای دیگر از اسلامستیزی سران غرب برداشت. سینمای آمریکا تحت سلطه صهیونیستها که در گذشته نیز اقدامات ضد اسلامی بسیاری داشت با ساخت فیلمی موهن درباره پیامبر اسلام(ص) بار دیگر در مسیر اسلامستیزی گام برداشته است. با توجه به سابقه ارتباط سینمای آمریکا با دستگاه سیاسی این کشور نمیتوان پذیرفت که ساخت چنین فیلمی بدون نظر و خواست دولتمردان آمریکایی صورت گرفته باشد. در کنار سایر مسائل از جمله اهداف اجرای این سناریو در مقطع کنونی یک سوال اساسی مطرح است و آن اینکه چرا آمریکا از کارگردانان قبطی مصری برای
اجرای این پروژه استفاده کرده است. مصری که در ماههای اخیر شاهد تحولات انقلابی بسیاری بوده است. بررسی تحولات مصر نشان میدهد که برخلاف خواست و نظر آمریکا مردم و دولت این کشور در چارچوب منافع غرب و صهیونیستها گام بر نداشته و بیشتر رنگ مقاومت گرفتهاند هر چند که دولت مردمی نگاهی به غرب و حتی استمرار روابط با تلآویو داشته اما در نهایت گرایشات ضد آمریکایی و ضدصهیونیستی آن بر سایر عملکردهایش چربش دارد. نمود این امر را در مواضع صهیونیستها و آمریکا میتوان مشاهده کرد که دائما خواستار پایبندی مصر به توافقات کمپ دیوید شده اند. با توجه به سوابق درگیری میان قبطیها
و مسلمانان مصر این سناریو مطرح است که آمریکا با به کارگیری این کارگردانان تلاش کرده تا بار دیگر فضای بحران را در مصر ایجاد کند. فضایی که در آن وحدت مسلمانان و قبطیها شکسته شده و درگیری و نزاع جای آن را میگیرد. این امر میتواند چندین دستاورد برای آمریکا داشته باشد: اعمال فشار بر دولت مرسی برای همراهی با طرحهای آمریکا، بازگشت دوباره ژنرالها و قدرت به بهانه برقراری حالت فوقالعاده، دور شدن مصر از تحولات فلسطین به ویژه بازگشایی رفح جلوگیری از الگو شدن مصر برای سایر کشورهای عربی که قیام مردمی در آن شکل گرفته است و … از جمله این اقدامات میباشد. در عین حال غرب
با تکرار ادعای جنگطلب بودن مسلمانان و حمایت از قبطیها میتواند طرح حضور نظامی و دخالت در امور مصر را اجرایی سازد. با توجه به آنچه ذکر شد میتوان گفت که ساخت فیلم موهن آن هم با حمایتهای صهیونیستها طرحی از پیش طراحی شده علیه جهان اسلام از جمله مصر بوده که در لوای آن آمریکا و صهیونیستها به دنبال اجرای اهداف سلطهطلبانهشان هستند. روند تحولات نشان میدهد که آمریکا تلاش دارد فضایی بحرانی را بر منطقه از جمله بر مصر حاکم سازد تا زمینه ساز تحولات هدایت شده در منطقه باشد در حالی که بیداری مسلمانان در برابر فتنههای آمریکا میتواند زمینه ساز شکست این طراحیها
باشد.
*آفرینش
روزنامه آفرینش در سرمقاله خود با عنوان «بیمبالاتی در نگارش» به قلم «زهرا کیانبخت» آورده است.
زبان یکی از نشانههای هویتی هر قوم و گروهی است که سعی در پویا نگاه داشتن و حفظ آن، به منزله حفاظت از سابقه فرهنگی و تاریخی هر قوم و ملتی به شمار میرود. روشن است که بین زبان با تاریخ، ادبیات و فرهنگ هر سرزمینی نوعی رابطه عمیق و ناگسستنی برقرار است و تصور هر یک از این شاخصههای هویتی بدون دیگری ممکن نیست.
یکی از عرصههایی که زبان، به گونه برجستهای در آن نمود مییابد عرصه نوشتار است و یکی از مهمترین و تاثیرگذارترین عوامل شکوفایی زبان در عرصه نوشتار، توجه به دانش ویراستاری و رعایت دستورالعملهای آن است.
دانش ویراستاری برخلاف آن چه تصور میشود دانشی نوپا نیست بلکه سابقه آن به قرنها پیش از این، به روزگار منشیان و محبران برمیگردد. با وجود این، ویراستاری هنوز به گونهای شایسته در جامعه ما مطرح نشده است، تا جایی که میتوان گفت حتی لفظ ویراستاری و ویراستار نیز تا اندازه زیادی همچنان مهجور و ناشناخته باقی مانده است.
آنچه توجه به ویراستاری را به عنوان یک حرفه پراهمیت ایجاب میکند ناهنجاریهایی است که با در نظر نگرفتن مقوله ویرایش، در عرصه زبان و خط به وجود میآیند.
ناهنجاریهایی مانند چند شکلنویسی، عدم توجه به نوشتن شکل صحیح کلمات و اشتباهات نوشتاری فاحش که در اثر کمتوجهی به دانش ویراستاری در متون، نوشتهها، نامههای اداری و … در سطح گستردهای رایج است. اینها مواردی هستند که درصورت نادیده گرفته شدن، پس از مدتی زبانی سرشار از غلطهای گفتاری و نوشتاری را از خود بر جای گذاشته و آن را از حالت یک زبان فرهیخته و منسجم خارج میکنند.
دروازههای ورود این ناهنجاریها و اشتباهات خطی و زبانی بسیارند. تمامی افرادی که در جامعه زندگی میکنند هر یک به سهم خود میتوانند به بیماری زبان دامن بزنند و آن را از فصاحت و حقیقت خود دور میسازند. اما در این میان، نقش رسانهها و نهادهایی که به نوعی تریبون یک جامعه به شمار میروند پررنگتر است.
به نظر میرسد در حال حاضر، نوعی سرگردانی و عدم اطلاع در برابر چگونگی املای تعداد زیادی از واژهها که به چند شکل قابل نوشتن هستند وجود دارد و این مساله، موجب شده است به جای یک رسمالخط مشخص و معیار، چندگونگی املایی واژهها رایج شود که موجب هرج و مرج در عرصه زبان و خط شده و مشکلآفرین است.
به گونهای که در حال حاضر، درستنویسی و رعایت قوانین ویرایشی به پایاننامهها و رسالههای دانشجویی محدود شده و در واقع نوعی عدم ارتباط بین نهادهای مسئول در این زمینه با جامعه و افراد آن، به عنوان به کارگیرندگان زبان و خط، محسوس و مشهود است.
اگرچه تبلیغ و ترویج برای درستنویسی و در نظر داشتن نکات ویرایشی، وظیفه همه نهادها و افراد جامعه است ولی به نظر میرسد لازم است بین نهادهایی همچون فرهنگستان زبان و ادب فارسی، شورای گسترش زبان ادبیات فارسی، و در سطوح دیگر، بخشهایی همچون وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، وزارت علوم، وزارت آموزش و پرورش، صدا و سیما، مطبوعات و… با دیگر بخشهای جامعه، ارتباط و تعامل بیشتری وجود داشته باشد. به طور قطع در انزوا بودن نهادهای متولی و عدم ارتباط کافی با بخشهای جامعه، وجود شکاف بین این نهادها و مخاطبان آنها که همه افراد جامعه هستند، به گونهای که پیام حفاظت و صیانت از
زبان، به گوش همه افراد جامعه نرسد، نمیتواند در این زمینه کارگشا و تاثیرگذار باشد.
در این راستا، جدی گرفتن دانش ویراستاری و سعی در شناساندن و اشاعه آن میتواند بسیاری از مشکلات و کاستیهای موجود در عرصه خط و زبان را برطرف کند.