جوانفکر خطاب به مشایی
تو هستی و خواهی بود
مشاور مطبوعاتی رییس جمهور در جدیدترین یادداشت خود به دفاع تمام قد از رییس دفتر رییس جمهور برخواسته است. جوانفکر در این یادداشت عنوان کرده است " برخی ها آستین همت بالا زده اند که تو نباشی، اما تو هستی و خواهی بود. تو یکی از خیل منتظرانی ". متن کامل این یادداشت که با عنوان " أَلَیْسَ الصُّبْحُ بِقَرِیبٍ " در وبلاگ شاهد منتشر شده به این شرح است:
مشاور مطبوعاتی رییس جمهور در جدیدترین یادداشت خود به دفاع تمام قد از رییس دفتر رییس جمهور برخواسته است. جوانفکر در این یادداشت عنوان کرده است " برخی ها آستین همت بالا زده اند که تو نباشی، اما تو هستی و خواهی بود. تو یکی از خیل منتظرانی ". متن کامل این یادداشت که با عنوان " أَلَیْسَ الصُّبْحُ بِقَرِیبٍ " در وبلاگ شاهد منتشر شده به این شرح است:
تاریخ سی دو ساله انقلاب اسلامی، معرف رویدادهای پند آموز بسیاری است. گردآوری و ثبت و ضبط این حوادث، خدمتی موثر و تعیین کننده به ایران اسلامی برای درس گرفتن نسلهای امروز و فردای کشور وعبور موفق از تهدیدها و خطرات بالقوه ای است که هر از گاهی بالفعل می شوند و با وجود آنکه هزینه های ناخواسته ای را تحمیل می کنند اما به نوبه خود سبب می شوند تا برگهای زرین بیشتری به کتاب قطور وپربار تاریخ این سرزمین وتجارب ارزشمند ملت عزیز وسربلند ایران اضافه گردد
با جرات می توان ادعا کرد که زمین گیر شدن شماری از مدیران ارشد و عناصر سیاسی کشور و ثبت مهر مردودی در کارنامه عملکردی آنان در سال ۱۳۸۸، از مهمترین حوادثعبرت انگیز سالهای پس از انقلاب بوده است. آنها کسانی هستند که در طول سالیان مدید از حمایت بزرگوارانه رهبر فرزانه انقلاب برخوردار بودند، به مقام و منصب رسیدند، از رفاه و امکانات مادی برخوردار شدند و اگرچه در زمره سران فتنه قرار نگرفتند اما در بزنگاهی که ولی امر ندای «این عمار» سر داد، به مخفی گاهها خزیدند، زبانهایشان را به کام گرفتند و سکوت کردن و منتظر نتیجه رویدادها ماندن را بر ورود به عرصه ای که لازمه آن به
مخاطره انداختن اندوخته های گذشته بود، ترجیح دادند
کسانی که با ادعای ولایتمداری و تعهد به دفاع از نظام اسلامی و آرمانهای انقلاب، مورد اقبال مردم قرار گرفتند، سالها در مدیریت کشور جا خوش کردند، در انبان خویش منزلت و اعتبار دنیایی اندوختند، ایران عزیز را برای تحصیل فرزندانشان ناچیز شمردند و
دسته دیگر، کسانی هستند که از جنس کاروان عقب ماندگان و درگل فرو رفتگان نیستند. آنها جلوداری می کنند، در هر صحنه ای، سینه چاک می دهند، خود را مصداق حق و باطل، میزان سنج ولایت پذیری و مدافعان راستین انقلاب می خوانند. آنها به خویش می نازند و به دیگران می تازند
این منطق منسوخ که «هرکه با ما نیست، بر ماست» مقدمه کار آنهاست. معیار «با ما بودن» در تکرار همان چیزی است که آنها می گویند و اگر متفاوت از آنها، گفتی و اندیشیدی، «برما» می شوی و اینجاست که تو را نشان می کنند و همه فریادها را بر سر تو فرود می آورند. فرقی نمی کند که تو کی هستی، هرکه می خواهی باش. حتی اگر در «این عمار» مولا، عین عمار باشی باز هم فرقی نمی کند. عین عمار که نه، حتی خود عمار باشی! بازهم نه حتی خود مولا باشی! چه فرقی می کند که کیستی، مهم آن است که به گونه ای دیگر و متفاوت از ما سخن می رانی، راه را آنگونه که ما می گوییم نمی روی، با اندیشه و بینش و تحلیل ما همساز
نیستی، روی دست ما بلند می شوی، نوآوری می کنی، حرفهای تازه می زنی، آدرس ایران را برای دورماندگان از وطن می فرستی، شورآفرینی می کنی، به عمق تاریخ، علم و فرهنگ، نقب می زنی تا راههای ناپیموده را به دیگران نشان دهی، از هنر و زیبایی روایت می کنی، نه فقط به حفظ و تلاوت آیات الهی، بلکه به تفسیر آنها می پردازی، وارد عرصه هایی می شوی که منحصر به عده ای خاص است، معلوم است که به آنها برمی خورد و تو را برنمی تابند، تکفیرت می کنند، مهر انحراف بر پیشانی ات می زنند، توهین و هتاکی را بر تو واجب می شمارند و تو حاضر نمی شوی از حق آزادی ات برای سخن گفتن دست بکشی. به تو می گویند ساکت باش و
زبانت را به کام بگیر و تو این کار را نه بی عدالتی در حق خود بلکه ظلم به انسانیت می شماری و حاضری بهایش را هم بپردازی! تو را فتنه گر و نفوذی دشمن می نامند و بر همین اساس به خود حق می دهند همه دشنام ها را نثارت کنند
با این همه، یکی هست که تو را خوب می شناسد، نه فقط می شناسد بلکه به تو ایمان و علاقه دارد. او تو را مانند یک چشمه زلال و یک آیینه شفاف می داند و معتقد است که تو همانی هستی که نشان می دهی، یک ذره غش در وجودت دیده نمی شود زلال زلال. او در عین حال برای برخی ها که تو را نمی شناسند و بی محابا به رویت چنگ می کشند، عمیقا متاسف است
من هم تو را می شناسم. تو را از آن هنگام که فضای زندگی را در مرکز ام القراء اسلامی، به محیطی با نشاط و برخوردار از نشانه های دینی تبدیل کردی می شناسم
آنگاه که ولی زمان تو را خطاب قرار داد، خود را سربازی کوچک خواندی و بر تبعیت کامل از ولی امر تصریح کردی و آنگاه که ایشان حضورت را در یکی از مسوولیت ها به مصلحت ندید، بازهم خود را سرباز نظام ولایی خواندی و در تبعیت از نظر مولا درنگ نکردی. آری تو در عین بی ادعایی و درهنگامه امتحان، پایبندترین فرد به راه روشن ولایت نشان دادی. بسیاری از داعیه داران ولایتمداری اصلا وارد حوزه امتحانات نشدند. برخی از آنها از کاروان سالار انقلاب، آنقدر فاصله گرفتند که دیگر به چشم نمی آیند و برخی دیگر او را پشت سر گذاشتند و خود را نه فقط بی نیاز از ولی بلکه خویش را متولی و سرامد دیگران می
دانند
برخی ها آستین همت بالا زده اند که تو نباشی، اما تو هستی و خواهی بود. تو یکی از خیل منتظرانی
أَلَیْسَ الصُّبْحُ بِقَرِیبٍ