وعدههای بیپایان مشایی!
۱۹ اسفند سال ۱۳۸۶ اسفنديار رحيممشايي؛ رئيس وقت سازمان ميراث فرهنگي و گردشگري همزمان با دويستمين سالگرد تولد "اميركبير "، همه را در موزه ملي ايران دور هم جمع كرد، از بازيگران سريال اميركبير گرفته تا محمود احمدينژاد، رئيسجمهور كشورمان.
به گزارش فارس، مشایی در آن مراسم جشن تولد، پیشنهادی داد که احمدینژاد همانجا موافقتش را با آن پیشنهاد اعلام کرد. مشایی از طراحی " نشان لیاقت امیرکبیر " گفت. نشانی که قرار بود به تمام بهترینها در هر شاخه و رستهای اهدا شود، نشانی با شمایل " امیرکبیر ".
مشایی آن شب گفت: " با توجه به اینکه امیرکبیر در دورهای از تاریخ ایران آبروی این ملت به شمار میآمده است، پیشنهاد میدهم اگر نشان لیاقتی به مدیران و اقشار مختلف ارائه میشود مزین به نام امیرکبیر شود. "
۳ سال از ۲۰۰ سالگی امیرکبیر و آن پیشنهاد و آن موافقت میگذرد اما تا به امروز هیچ نشان لیاقت امیرکبیری به هیچ کسی اهدا نشده است که این از دو حالت خارج نیست یا فرد " لایق " نداریم یا این وعده در زیر غبار فراموشی گم شده است.
این در حالی است که هر از گاهی تمام دستگاههای دولتی به بهانههای مختلف از " بهترینها " و " لایقترینها " تقدیر میکنند، تقدیری که میتوانست با نام و شمایل امیرکبیر همراه باشد.
امیرکبیر دیگر ۲۰۰۳ ساله شده اما هیچ نشانی از نشانش نیست. قرار است مراسم بزرگداشت وی(۲۰ دیماه) در کاخموزه گلستان در تهران برپا شود. یکی از مهمانان پیشبینیشده برای این مراسم نیز اسفندیار رحیممشایی است.
البته مشایی چند روز پیش یعنی ۱۲ دی ۱۳۸۹ نیز پیشنهادی مشابه همین پیشنهاد " نشان امیرکبیر " را ارائه کرده است اما این بار در جلسه ستاد برگزاری جشن جهانی نوروز سال ۱۳۹۰ و پیشنهاد طراحی " نشان نوروز ".
نشانی که اگر به سرنوشت " نشان امیرکبیر " دچار شود عمر آن به پایان دولت دهم هم قد نخواهد داد چون " نشان امیرکبیر " حداقل موافقت رئیسجمهور را داشت و پس از ۳ سال اجرایی نشد.
اما به واقع آيا درست است كه براي هر موضوعي يك نشاني را تعريف كرد و جايگاه آن را در سطح "تعارفها " تقليل داد و آيا مسئله پاسداشت و گراميداشت مشاهير و مناسبتها با طراحي "نشان " حل ميشود؟