تبلیغات
کد خبر: ۱۴۹۸۰۲

حریف احمدی نژادی ها در راند یازدهم کیست؟

چندماه مانده به برگزاری انتخابات ریاست جمهوری یازدهم تحلیل‌ها درباره نحوه ورود نامزدها و شیوه جمع آوری آرای مردم را افزایش یافته است. این دوره اگرچه رئیس جمهور احمدی نژاد از نظر قانونی نمی‌تواند خود نامزد ریاست جمهوری باشد، اما خبرهای رسیده حاکی از آن است که مجموعه دولتی‌ها در انتخابات آینده، در پی حفظ سکان ریاست جمهوری در دست یکی از افراد نزدیک به تفکر احمدی نژاد است. بنا براین دولت تنها یک ناظر بی طرف در این مسابقه نیست. نه ازآن جهت که ممکن است در بازی دخالت کند و نتیجه را به نفع خود بزند(آن چنان که برخی اصولگرایان می‌گویند)، بلکه از آن جهت که در جریان این مسابقه هدف حملات رقبا قرار خواهد گرفت و هم باید از دروازه خود دفاع کند و هم بتواند به دروازه حریف گل بزند و پیروز میدان شود.

به گزارش افکارنیوز، آریا در تحلیلی این موضوع را بررسی کرده است:
انتخابات ریاست جمهوری در دو دهه اخیر فرمول واحدی داشته است. یک عنصر مدافع که معمولاً دولت پیشین است و یک عنصر مهاجم. این بار مدافع احمدای‌نژاد است ولی مهاجم موثر کیست؟ تردیدی نیست که انتخابات در دو دهه اخیر دوقطبی شده و قطب مهاجم با بهره‌گیری از اشکالات دولت قبل به‌عنوان سکوی پرش به‌سوی قدرت پر گشوده است. در سال ۷۶، اصلاح‌طلبان با حمله به اصولگرایان و بزرگنمایی خطر آن‌ها به‌عنوان حامیان هاشمی به‌سوی قدرت حمله بردند و البته پس از پیروزی رسماً شمشیر از نیام کشیدند و با دست امثال اکبر گنجی، هاشمی را مورد حمله قرار دادند. در سال ۸۴، احمدی‌نژاد نیز که از پیکره اصولگرایان روئیده بود، باز علت‌العلل اشتباهات اصلاح‌طلبان را در هاشمی دیده به او هجوم برد. نقد شدید هاشمی و دولت خاتمی به‌عنوان نتیجه منطقی ایده‌های هاشمی، فضا را چنان دوقطبی کرد که همه مسامحه‌کاران را در این میان از میدان بیرون راند، لاریجانی، ولایتی، محسن رضایی و… همه در برابر فضای دوقطبی شده از مقابله با هاشمی بازماندند و احمدی‌نژاد از دورها با شعار مقابله با هاشمی و هرآنچه از اوست، سررسید و رأی‌ها را جمع کرد. در سال ۸۸ باز هم هاشمی سکوی پرش احمدی‌نژاد شد، این بار احمدی‌نژاد با مهارت هر سه کاندیدای رقیب را آلت دست‌ هاشمی دانست و باز فضا دوقطبی شد و احمدی‌نژاد در یک فضای پُرتنش پیروز گشت. امّا این بار هرچند به ظاهر بازیگران فرق می‌کنند، امّا فضا همان است. این بار مدافع آن کسی است که از سوی احمدی‌نژاد معرفی شده و قصد دفاع از دستاوردهای او را دارد، امّا مهاجم کیست؟ و چه کسی رخت نقد دولت را پوشیده و یا به اندام او برازنده خواهد بود؟

ولایتی یا محسن رضایی؟
ولایتی به‌عنوان یک دیپلمات کهنه‌کار هیچ‌گاه از ادبیات تند و قاطع بهره نگرفته و احتمالاً نخواهد گرفت، محسن رضایی نیز هرچند رقیب احمدی‌نژاد بود ولی او هم ترجیح می‌دهد که در سنگ اندازی‌های مرسوم، شیشه آبروی خود را در خطر قرار ندهد و نهایتاً به انتقادات علمی با ادبیات فاخر که البته در نظر توده جلب‌نظر نخواهد کرد، اکتفا خواهد نمود.

قالیباف یا پورمحمدی؟
این دو نفر، هر دو آمادگی ورود به میدان به‌عنوان منتقد جدی را دارند؛ قالیباف با انگیزه‌ای بالا خواهد کوشید بر دستاوردهای دولت احمدی‌نژاد نقدهای جدی وارد کند. البته مسلماً دولتی‌ها هم بیکار ننشسته و برای او پرونده‌هایی را روخواهند نمود. خبرهایی که از احتمال جایگزینی قالیباف با فتاح در شهرداری تهران در محافل پیچیده می‌تواند هواداران دولت را برای حمله به قالیباف از طریق نقد عملکرد دوران شهرداری البته با اسنادی که به‌دست خواهند آورد؛ تشجیع کند. طبیعی است قالیباف احتمالاً با علم به این خطرات از شهرداری خواهد رفت تا پیروزیش تابعی از تصادف دو قطار مترو یا ریزش زمینی در تهران و… نباشد ولی باید سپری بزرگ برای حملات طیف احمدی‌نژاد همراه داشته باشد. از سوی دیگر مصطفی پورمحمدی که ظاهراً عزمش برای حضور جزم شده است. در نبردهای تبلیغی و افشاگری‌ها سابقه‌ای طولانی دارد. موقعیت برتر او در سازمان بازرسی که او را به تمامی نقاط‌ضعف دولت احمدی‌نژاد آگاه می‌گرداند؛ از او مهاجمی خطرناک برای طیف احمدی‌نژادی ساخت. از همین‌رو بود که در چند روزه اخیر ضربه سنگینی از سوی دولتی‌ها به‌سوی او حواله شد؛ امّا او این ضربه را ردکرد و بر انگیزه‌اش برای نقد دولتی‌ها افزود، پورمحمدی در دولت نهم از ستون‌های مؤثر به‌شمار می‌رفت و روش او در افشاگری‌ها تنه به روش احمدی‌نژاد می‌زند. پس بی دلیل نیست که احمدی‌نژاد‌ی‌ها، پور‌محمدی‌ را خطرناک تلقی می‌کنند.

حداد عادل و ناطق‌نوری
هرچند حامیان حدادعادل یعنی طیف ایثارگران و رهپویان و چهره‌هایی چون توکلی، نادران، زاکانی و فدایی از انگیزه بسیار بالا برای انتقاد تند از دولت احمدی‌نژاد برخوردارند ولی شخصیت نرم حداد عادل و آرام‌بودن او مانع آن می‌شود که حداد عادل بتواند در قطب مقابل احمدی‌نژادی‌ها قرار گیرد. ولی در مقابل، ناطق‌نوری، صاحب انگیزه‌ای فراوان برای قرارگرفتن در قطب مقابل دولت است. ناطق‌نوری که به هر بهانه‌ای در رقابت‌هایی پیشین ضربه‌ای از احمدی‌نژاد و طیف او دریافت کرده است، آمادگی رقابت منتقدانه جدی به احمدی‌نژاد را دارد ولی هنوز معلوم نیست که کاندیداتوری او تا چه حد جدی است.

لاریجانی و متکی
لاريجاني رسماً در مجلس بهعنوان رئيس قوه و در صحنه سياسي بهعنوان يک رقيب به انتقاد از دولت احمدينژادي پرداخته است و انگيزهاي جدي در اين مورد دارد ولي او نيز معلوم نيست که کرسي نقد رياست خانه ملت را به نسيه رياست جمهوري واگذارد.امّا متکي که ضربهاي فراموش نشدني و عزلي پرسشبرانگيز را از سوي احمدينژاد شاهد بوده است؛ هرچند صاحب انگيزه است ولي او نيز چونان ولايتي معلوم نيست بتواند ادبيات صريحي را اتخاذ کرده و به احتمال زياد تربيت ديپلماتيک او مانع از قرارگرفتن بهعنوان يک قطب مخالف براي دولتيها باشد.پس بهنظر ميرسد فعلاً فقط سه نفر از ميان اصولگرايان يعني ناطقنوري، پورمحمدي و قاليباف ظرفيت تبديلشدن به قطب مخالف را دارند.هرچند گردش سيب سياست در فضاي انتخابات ادامه دارد و بايد منتظر آينده بود.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات